Κορίτσια που λάμπουν

Η επιτυχία τους δεν πέρασε ακριβώς στα ψιλά, αλλά ασφαλώς δεν έτυχε και της προβολής που της άξιζε. Ισως γιατί ούτε το κρατικό κανάλι επέλεξε να μεταδώσει κάποιον αγώνα τους.

Ωστόσο, παρά τα μύρια όσα προβλήματα, η εθνική ομάδα μπάσκετ των γυναικών εξασφάλισε τη συμμετοχή της σε ένα Ευρωμπάσκετ, αυτό που έχει προγραμματιστεί να διεξαχθεί τον ερχόμενο Ιούνιο σε Γαλλία και Ισπανία. Ας μην υποστηριχθεί ότι η πρόκριση ήταν κάτι το αυτονόητο, καθόσον το ποσοστό επιτυχίας στις προκρίσεις είναι 50%: στις δύο τελευταίες διοργανώσεις δεν είχαμε περάσει καν στην τελική φάση!

Τι πέτυχε η εθνική γυναικών; Εδειξε πως σε ένα άθλημα που ναι μεν έχει διακρίσεις στους άνδρες και απασχολεί το ευρύ κοινό, αλλά αντίθετα στις γυναίκες παρά τις προσπάθειες αρκετών ρομαντικών δεν βρίσκεται σε τοπ επίπεδο, τα φόντα υπάρχουν. Κυρίως η θέληση από αθλήτριες που τα δίνουν όλα και ξεχωρίζουν, συχνά σε ομάδες που είναι πέραν του Ατλαντικού. Ναι, η Μαριέλλα Φασούλα είναι το βαρύ χαρτί και αυτή που έκρινε την πρόκριση με πόντους πολύ χρήσιμους σε καθοριστικά ματς, ασφαλώς η Αρτεμις Σπανού έχει την ποιότητα και την εμπειρία, υπάρχουν όμως και άλλες γυναίκες με τσαγανό: η Νικολοπούλου, η Σπυριδοπούλου, η Σταμολάμπρου, η Μποσγανά, η Διέλα, η Αλεξανδρή. Τους ενώνει κάτι κοινό σε αυτή την αέναη προσπάθεια για μια υψηλή διάκριση: πως δεν έχουν ματς στα πόδια τους μηδέ σουτ στα… χέρια τους! Βρίσκονται σε καθεστώς αργίας ένεκα της πανδημίας, το πρωτάθλημα της Α1 στην Ελλάδα έχει διακοπεί εδώ και κάμποσους μήνες, η αβεβαιότητα για το μέλλον τους κυριαρχεί και δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν κάνει ξεχωριστά ή και όλες μαζί, έκκληση ώστε να βρεθεί μια λύση. Το να ειπωθεί ότι σκοπεύουν να αλλάξουν επάγγελμα ακούγεται ως ακραίο σενάριο και ίσως μέσα του να κατοικοεδρεύει η υπερβολή. Δεν είναι μόνον αυτές οι αθλήτριες που παραμένουν ανενεργές, με κίνδυνο να χάσουν την επαφή τους με το παρκέ και τη στεφάνη. Δηλαδή, με τη δουλειά ή το χόμπι τους. Το γιατί στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης τα πρωταθλήματα συνεχίζονται και εδώ δεν μπορούμε καν να φτάσουμε σε μια συμφωνία, μολονότι όλοι ζητούν, θέλουν, πασχίζουν να τηρούν τα μέτρα, παραμένει μια άλυτη εξίσωση. Με αφορμή, λοιπόν, τα κορίτσια που ακολουθούν τον δρόμο που χάραξε παλαιότερα η σπουδαία Κωνσταντινίδου και μέχρι πρότινος και στα 40 της χρόνια η υπέροχη Μάλτση, ας φωτίσουμε τις αθλητικές ζωές τους και το πώς θα τις κάνουμε ευκολότερες. Ωστε να μη φτάσουμε στο καλοκαίρι, στη διεξαγωγή της διοργάνωσης και να έχουμε στόχους που καθώς οι παίκτριες θα είναι… σκουριασμένες θα δυσκολευτούν να τους εκπληρώσουν…