«Η ποίηση στην καραντίνα»

Κι άντε πάλι απ’ την αρχή. Κλεισμένος στο σπίτι για δεύτερη φορά μέσα σ’ ένα χρόνο, δεν με βλέπω να την βγάζω καθαρή. Είναι που δεν έχω και καμία διαδήλωση, να βάλω το ματσούκι με τη σημαία επ’ ώμου να κατέβω κατά Σύνταγμα μεριά να πάρω τον αέρα μου. Αρκέστηκα λοιπόν στο γύρω του τετραγώνου, μασκοφορεμένος με την ταυτότητα ανά χείρας και το 6 στο κινητό να περπατάω με βήμα ταχύ. Αυτό το πεύκο στη γωνία του κόκκινου σπιτιού το είχα διαγράψει από τη μνήμη μου. Χρειάστηκε να ξανασυστηθούμε.

– Για σας Σταμάτης.

– Χαίρω πολύ Pinus halepensis μια χαρά σας βλέπω.

– Μια χαρά και δυο τρομάρες είμαι, αλλά δεν θα το κάνω θέμα κύριε Πίνους Χαλέπενσις μου – εμένα πάλι πως είχα την εντύπωση ότι σας λένε Πίτυς.

(αγαπημένε κύριε διορθωτά μην μου κάνετε το «εμένα» «εγώ» γιατί προτιμώ το ασύντακτο για να δώσω μια προφορικότητα στο κείμενο. Γιατί όπως λέει κι η φίλη μου η Ρούλα θα χυθεί αίμα. Ευχαριστώ)

– Οχι. Οχι. Πίτυς λένε το θηλυκό, η πίτυς της πίτυος. Εγώ είμαι αρσενικό νέας κοπής αν καταλαβαίνετε που το πάω. Εμένα με φωνάζουν Πίνους. Το Χαλέπενσις μόνο στην ταυτότητα αναγράφεται.

Ευχαρίστησα για την διευκρίνιση και προχώρησα προς τη γνωστή κατεύθυνση, με κάποια ανακούφιση που δεν συνάντησα κανέναν Πιτυοκάμπτη να με σκίσει σαν σαρδέλα. Εν μέρει την ώρα περάσω και εν μέρει ν’ αποφύγω την ανία του απογεύματος θυμήθηκα τον Σεφέρη κι άρχισα να ψιθυρίζω (βάζοντας πάντα το ακουστικό του κινητού στην οπή του ωτός μην με πάρουν για κανέναν παλαβό που μιλάει στο βρόντο).

«Η Δεσποινίς Πίτυς * εδώ λατρεύει τους αρχαίους

Στενάζει με το βιαστικό Βοριά

με το Νοτιά δακρύζει·

πιάνει βελόνες και κεντά

κεντά κεντά

με το Γαρμπή και το Σιρόκο.

Η Δεσποινίς Πίτυς ονειρεύτηκε την αυγή

πως την κοιμούνταν ένας Λάπιθος κι αφού τη χάρηκε

ξανάγινε άγαλμα σε κάποια στέγη· …

… τον έχει ακόμη στην ψυχή της, τέτοιο αγόρι.

Η Δεσποινίς Πίτυς προσεύχεται,

μια κίνηση στα χείλια της το δείχνει

ή μήπως είναι σχήμα του φιλιού;

Πίσω της αθέατος, λαίμαργος κι απίστευτα παρών ο

ΠΙΤΥΟΚΑΜΠΤΗΣ»

Κι αμέσως μετά σαν σε συνέχεια ακολούθησε το

«Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές, είναι γιατί

τ’ ακούς γλυκύτερα»

Ετσι λέω να τελειώσω της καραντίνας τον περίπατο, με

λόγια και στιχάκια ποιητών, όπως το τραγούδι του

Ελευθερίου και να ρωτήσω κι εγώ με τη σειρά μου

τραγουδώντας.

«Πώς έγινε με τούτο τον αιώνα

και γύρισε καπάκι η ζωή

πώς το ‘φεραν η μοίρα και τα χρόνια

να μην ακούσεις έναν ποιητή».

Αχ. Ας ήτανε μ όλο αυτό τον ζόφο που μας κυκλώνει να

μην πει κι ο μέλλων θεατής σαν τον Μεγάλο Αλεξανδρινό.

«Βαρέθηκα να βλέπω την σκηνή,

και σήκωσα τα μάτια μου στα θεωρεία».

Στο χέρι μας είναι.

Είναι;