Boomer, απολογήσου

Από την περασμένη Τετάρτη, οι, ευρύτερα, συνομήλικες και συνομήλικοί μου κάνουμε πάρτι. Εμβολιαζόμαστε και μάλιστα εκτός σειράς. Ποια Μεταπολίτευση, ποια eighties, είμαστε πλέον η γενιά της AstraZeneca αφού έκατσε η μπίλια σε αυτό το 60 με 65. Αρχισαν να ανεμίζουν, σαν φλάμπουρα, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τα μηνύματα για την πρώτη και δεύτερη δόση. Αλλωστε το ταμπού της ηλικίας έχει ξεπεραστεί εδώ και καιρό. (Μεταξύ μας, όχι απ’ όλους. Και καλά, όσοι «κινούνται» εντός κρίσιμης πενταετίας, σώζονται. Η άλλη που λέει ότι είναι 64 θα μας πει ψέματα ότι εμβολιάστηκε; Και η παράλλη που λέει ότι είναι 57 θα μας πει ψέματα ότι δεν εμβολιάστηκε; Πάντως εμείς είμαστε τυχερές).

Αυτά λέγαμε προχθές με μια φίλη μου στο τηλέφωνο όταν μπήκε στο δωμάτιο η κόρη της και αντιλήφθηκε το θέμα της συζήτησης – είναι κι αυτές οι ανοιχτές ακροάσεις που έχουν κάψει κόσμο. Την «ημιπιτσιρίκα» την βρήκε η οικονομική κρίση στον πρώτο χρόνο των σπουδών της, προσπάθησε να βρει τον επαγγελματικό προορισμό και βηματισμό της μέσα σε αυτήν και, πάνω που είχε αρχίσει να αποδίδει, η πανδημία την έβγαλε, ουσιαστικά, εκτός προγραμματισμού και επαρκούς εισοδήματος. Τέλος πάντων, η φωνή, η απαξίωση και η ειρωνεία της πέρασαν το ακουστικό καθώς είπε στη μητέρα της (για να το ακούσω κι εγώ) εκείνο το «OΚ boomers, χαλαρώστε τώρα».

Παγώσαμε. Πάει κι η χαρά του εμβολιασμού, πάνε κι όλα. Δεν φτάνει δηλαδή που έχουμε ψιλοενοχές – χαρακτηριστικό της γενιάς μου – για τους λίγο μεγαλύτερους ή λίγο μικρότερους φίλους μας που δεν θα εμβολιαστούν, θα πρέπει να τρώμε στη μούρη και τη «ροχάλα» των νεότερων επειδή είμαστε baby boomers. Ετυχε να γεννηθούμε δηλαδή μεταξύ 1946 και 1964, να είμαστε η πρώτη μεταπολεμική γενιά. Αυτή που έζησε πολύ καλύτερα από τους γονείς της αλλά και πολύ πιο εύκολα από τα παιδιά της. Αυτή που μεγάλωσε όσο «μεγάλωνε» κι ο κόσμος όχι μόνο σε δείκτες ευημερίας αλλά και σε κοινωνικά και καλλιτεχνικά κινήματα, σε καινούργιες ιδέες, σε τεχνολογικά επιτεύγματα. Το εισπράξαμε στην αρχή της κρίσης, το εισπράττουμε και τώρα μέσα σε αυτό το παγκόσμιο ξεθεμελίωμα που έχει φέρει η πανδημία. Ενα «κατηγορώ» από τις νεότερες γενιές που κάποιες φορές απευθύνεται σαν φτύσιμο. Μας κοροϊδεύουν γιατί λέμε συνέχεια τι και πώς το κάναμε εμείς. Μας καταλογίζουν ότι εμείς δημιουργήσαμε την κρίση, ότι ανεχθήκαμε συμπεριφορές που παραβίαζαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι μας δόθηκε η ευκαιρία και η δύναμη να αλλάξουμε τον κόσμο και εμείς καλυφθήκαμε πίσω από τα μικρά και τα μεγάλα συμφέροντά μας.

Είναι μάταιο να προσπαθούμε να πείσουμε τα νεότερα παιδιά να δουν τη δική μας ζωή με τα δικά μας μάτια. Δεν θα είχε γούστο ο κόσμος αν ήταν έτσι. Δεν υπάρχει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο ανάμεσα στις γενιές. Ας μας αναγνωρίσουν τουλάχιστον ότι μπορεί μεν να τους δώσαμε το δικαίωμα αλλά τους δείξαμε και τον τρόπο για να μας αμφισβητήσουν.