{T16}Ως πότε{T16};

Παραβιάζοντας ανοιχτές θύρες, θα σκεφτεί κάποιος. Από την άλλη όμως είναι τέτοια η καταγραφή, που δεν γίνεται να μη σταθείς. Και κυρίως να μην απορήσεις για το πού τελικά εξαντλούνται τα όρια της υπομονής.

Την Παρασκευή ήταν ο Ολυμπιακός και ο Θόδωρος Καρυπίδης του Αρη στα απόνερα μιας κλήρωσης – παρωδίας. Το Σάββατο η ΑΕΛ και ο Παναθηναϊκός στις ιστορίες με τα δελτία που στιγμάτισαν το πρώτο πιάτο της 21ης αγωνιστικής. Την Κυριακή ο Αλέξης Κούγιας και οι καταγγελίες του για «εγκληματική οργάνωση» στο Πάρκο Γουδή καθώς και η αποκάλυψη για την έρευνα που τρέχει αναφορικά με τον ρόλο των ΕΠΣ. Χθες πάλι ήταν και οι 8 ομάδες του Κυπέλλου «μαζί», καθώς κόντρα στις επιταγές αποφάσισαν να γίνουν οι προημιτελικοί με VAR. Ηταν όμως και ο Αχιλλέας Μπέος που σε δηλώσεις του χαρακτήρισε τον Βαγγέλη Γραμμένο «yes man». Σε ένα τετραήμερο λοιπόν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι εννέα από τις δεκατέσσερις ομάδες της Σούπερ Λίγκας τα έβαλαν ανοιχτά με την ΕΠΟ.

Τη διοίκησή της. Την «πολιτική» της. Τον τρόπο της με τον οποίο ορίζει το παρόν αλλά και το μέλλον του ποδοσφαίρου. Και η Σούπερ Λίγκα δεν είναι… ότι έχει άποψη. Είναι πως σε ετήσια βάση προσφέρει ένα ποσό της τάξης των 11 εκατ. ευρώ για τη λειτουργία της Ομοσπονδίας. Πού πάνε αυτά τα χρήματα; «Πριν η ΕΠΟ είχε έναν δικηγόρο, τώρα έχει επτά. Οι αμοιβές τους είναι εξωφρενικές. Υπάρχουν άνθρωποι στην Ομοσπονδία που πληρώνονται με δέκα και δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ τον μήνα» είπε ο Αλέξης Κούγιας στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Μega Channel. Είναι μόνο η άποψη του γνωστού ποινικολόγου; Οχι. Είναι και συμπεράσματα της UEFA και της FIFA που πριν από κάνα χρόνο διαπίστωσαν ότι τα κονδύλια που προσφέρουν για ανάπτυξη του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, βελτίωση των γηπεδικών εγκαταστάσεων κ.λπ. μεταφράζονται σχεδόν αποκλειστικά σε μισθολόγια. Η συγκεκριμένη διοίκηση βρήκε 80 υπαλλήλους και σε μία 4ετία, κατηγορώντας την προηγούμενη για την «υπεράριθμη ΕΠΟ της γραφειοκρατίας». Εχει πλέον 150 εργαζομένους και το πράγμα έχει γίνει ακόμη χειρότερο. Σε όλα τα επίπεδα.

Η απορία λοιπόν παραμένει: Ως πότε; Η βιομηχανία του ποδοσφαίρου μαστίζεται διεθνώς από τη μεγαλύτερη κρίση που αντιμετώπισε ποτέ ελέω της πανδημίας. Και την ίδια στιγμή στην Ελλάδα ο μεγαλύτερος αντίπαλος του ποδοσφαίρου είναι η ίδια η Ομοσπονδία του. Τι άλλο πρέπει τελικά να γίνει ώστε να λυθεί αυτός ο γρίφος;