Ο γρίφος στον δρόμο για τη διεύρυνση

Κάθε συζήτηση την τελευταία εβδομάδα στον κεντροαριστερό πλανήτη ξεκινούσε από τη δημοσκόπηση της Metron Analysis και κυρίως από τον μαγικό αριθμό 92, από το ποσοστό τοις εκατό των ψηφοφόρων του Κινήματος Αλλαγής που βλέπουν με συμπάθεια τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεν έμενε όμως εκεί: η γενική παραδοχή των κεντροαριστερών στελεχών είναι πως, ακόμα κι αν διαφωνούν επί του ποσοστού, αναγνωρίζουν πως ο Πρωθυπουργός είναι δημοφιλής στην ευρύτερη εκλογική βάση του κόμματος. Οχι όμως από μόνος του – όταν συγκρίνεται με τον Αλέξη Τσίπρα.

Και εκεί, σ’ αυτό το δίπολο ανάμεσα στους αντιμητσοτακικούς δυνητικούς ψηφοφόρους που θέλουν να κερδίσουν και στους φιλομητσοτακικούς ήδη υπάρχοντες, σκιαγραφούνται τα δύο κεντροαριστερά πρόσωπα. Αυτά που στη Χαριλάου Τρικούπη προσπαθούν να ταιριάξουν, ώστε να κερδίσουν όσο περισσότερους ψηφοφόρους μπορούν από αυτούς που ανήκουν στον ευρύτερο ενδιάμεσο χώρο και σε άλλες εποχές το ΠΑΣΟΚ θα ήταν η πρώτη τους επιλογή. Η κοινή παραδοχή είναι πως όσοι μέσα στην προηγούμενη δεκαετία δεν ψήφισαν ούτε μία φορά ΣΥΡΙΖΑ προτιμούν τις λύσεις που δεν θα τον επαναφέρουν στην εξουσία – ενδεχομένως το 2019 ψήφισαν για πρώτη φορά στη ζωή τους ΝΔ. Ειδικά εκείνοι που έμειναν στην παράταξη θεωρούν τη σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ «υπαρξιακό εχθρό», μια φράση που χρησιμοποιεί συχνά ο Ανδρέας Λοβέρδος, αλλά υιοθετείται και από άλλα κεντροαριστερά στελέχη. Από την άλλη, οι προοδευτικοί ψηφοφόροι που πίστεψαν στην ανάγκη ενός συντεταγμένου προοδευτικού πόλου απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ και σήμερα βρίσκονται, λόγω των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ, στους αναποφάσιστους (περί το 10% της συριζαϊκής δύναμης του 2019) «καλοβλέπουν» τη λύση του πιο υπεύθυνου ΚΙΝΑΛ, υπό την προϋπόθεση πως δεν θα συγκυβερνήσει με τη ΝΔ λόγω απλής αναλογικής.

ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΔΕ. Οι μεν είναι ένα ρεύμα πιο κεντρώο, με μεγάλα κομμάτια του παλιού εκσυγχρονιστικού πασοκικού μπλοκ. Για να επιστρέψουν στον φυσικό τους χώρο, εξηγούν εκείνοι που ψάχνουν να βρουν τρόπο προσέγγισης, θέλουν το Κίνημα Αλλαγής να προτάσσει έναν πιο μεταρρυθμιστικό, φρέσκο λόγο. Οι δε είναι πιο αντιδεξιοί, αντιπολιτεύονται σκληρά την κυβέρνηση και κάποιοι εξ αυτών επέλεξαν ΣΥΡΙΖΑ αποκλειστικά χάρη στο επικοινωνιακό χάρισμα του Τσίπρα, που κόπιαρε τις πιο λαϊκίστικες εξάρσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Δέκα χρόνια πριν, οι τάσεις αυτές συνυπήρχαν στο μεγάλο ΠΑΣΟΚ του 40%, που τους έδινε χώρο και καταλάγιαζε τις αντιφάσεις τους. Στο σημερινό πλαίσιο, υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν πως αργά ή γρήγορα το Κίνημα Αλλαγής θα κληθεί να αποφασίσει σε ποιο ακροατήριο από τα δύο θα επενδύσει, λαμβάνοντας και τις ανάλογες αποφάσεις, για να μη χάσει και τους μεν και τους δε. Στο περασμένο Πολιτικό Συμβούλιο, ωστόσο, θέμα της συζήτησης αποτέλεσε η διεύρυνση που πρέπει να γίνει ώστε το κόμμα να ξεπεράσει το σημερινό του ποσοστό. Ο τρόπος, δηλαδή, που παρά τη μικρή του εκλογική δύναμη το Κίνημα Αλλαγής θα μπορέσει να φιλοξενήσει εκ νέου τους ψηφοφόρους που δεν έχουν μείνει ευχαριστημένοι από τις πρόσφατες επιλογές της κυβέρνησης, ανεξαρτήτως του ίδιου του Μητσοτάκη, αλλά δεν καταλήγουν στο Κίνημα Αλλαγής από ανάγκη.

Ως πολιτικός «πιλότος» αυτής της φάσης, μέχρι να ξεκινήσει για τα καλά η προεκλογική περίοδος για τις εσωκομματικές κάλπες του φθινοπώρου, θα χρησιμοποιηθεί η στάση που κράτησε το κόμμα στο νομοσχέδιο για τις αλλαγές στα πανεπιστήμια. Αφενός στηρίζοντας τις αλλαγές και τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να γίνουν για την ασφάλεια των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αφετέρου διαφωνώντας με την παρουσία της αστυνομίας εντός των πανεπιστημίων, προτείνοντας μια εφαρμόσιμη εναλλακτική. Εντός της Βουλής, στη Χαριλάου Τρικούπη θεωρούν πως ήδη αναδεικνύονται ως η πιο τεκμηριωμένη αντιπολίτευση: την περασμένη Πέμπτη, μάλιστα, η κυβέρνηση αποδέχτηκε το αίτημα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας για συζήτηση στην Επιτροπή Οικονομικών της κεντροαριστερής πρότασης για τα κόκκινα δάνεια και τη δημιουργία μιας bad bank.