Νέοι ορίζοντες για τη φωνή των βρετανών ευρωπαϊστών

Θα μπορούσε κανείς, προφανώς με αρκετή δόση υπερβολής, να το παρομοιάσει με την εφημερίδα η οποία σφράγισε τα πρώτα βήματα των ανθρώπων που αργότερα έγιναν γνωστοί ως μπολσεβίκοι: Την Ισκρα. Ο λόγος, βεβαίως, για ένα έντυπο το οποίο έκανε την εμφάνισή του μόλις εννιά ημέρες μετά το δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016, που αποφάσισε την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ενωση: Το New European, το οποίο απέκτησε νέα διεύθυνση, φρέσκα και περισσότερα κεφάλαια και μαζί τους ένα νέο στόχο.

Ο αρχικός στόχος – της διενέργειας ενός δεύτερου δημοψηφίσματος το οποίο θα ακύρωνε το αποτέλεσμα του πρώτου και θα κρατούσε τη χώρα εντός ΕΕ – είναι γνωστό ότι δεν επετεύχθη, καθώς το Brexit είναι πλέον γεγονός. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως έπαψαν να υπάρχουν όσοι διαφώνησαν με τη συγκεκριμένη πορεία και εξακολουθούν «να μη θέλουν να αποτελούν τμήμα μιας Μικρής Αγγλίας», όπως εύγλωττα το διατύπωσε ο Ιρλανδός Γκάβιν Ο’ Ρέιλι, ο οποίος θα αναλάβει τον ρόλο του εκτελεστικού προέδρου στο νέο εταιρικό σχήμα που αναλαμβάνει τη συνέχιση και αναβάθμιση της έκδοσης του New European.

Μαζί του, σε αυτή την προσπάθεια, θα έχει αρκετά επώνυμα και «βαριά» ονόματα από τον χώρο των ΜΜΕ: Οπως τον Μαρκ Τόμπσον, πρώην διευθύνοντα σύμβουλο των αμερικανικών New York Times, αλλά και γενικό διευθυντή του βρετανικού BBC. Ή τον Λάιονελ Μπάρμπερ, έναν από τους πλέον γνωστούς δημοσιογράφους που βρέθηκαν στο δυναμικό των Financial Times, επί μία δεκαπενταετία (1985-2000). Αλλά και τον ιρλανδό ιδιοκτήτη του ομίλου Archant, Ματ Κέλι, εμπνευστή και ιδρυτή του New European, ο οποίος θα είναι πλέον διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας και διευθυντής σύνταξης του εντύπου.

«Μετά το δημοψήφισμα, δείξαμε πως υπάρχει μια αξιοσημείωτη αγορά για υψηλής ποιότητας, ενημερωτική, προκλητική και ψυχαγωγική δημοσιογραφία, που γράφει για ένα κοινό το οποίο ενδιαφέρεται βαθιά για το μέλλον τόσο της Βρετανίας όσο και της Ευρώπης», είπε ο Κέλι, δηλώνοντας ενθουσιασμένος από το νέο ξεκίνημα, για να προσθέσει: «Το New European είναι, χωρίς ίχνος ντροπής, ευρώφιλο ως τον πυρήνα του. Ταυτόχρονα, όμως, θέτει στην πρώτη γραμμή τις αξίες της ισχυρής και ανεξάρτητης δημοσιογραφίας – αμφισβητώντας και διερευνώντας τους θεσμούς και τις δυνάμεις που μας διαμορφώνουν».

Το νέο βήμα δεν θα γίνει, φυσικά, από μόνο του. Τα κεφάλαια που στηρίζουν την επένδυση ξεπερνούν το ένα εκατ. ευρώ και θεωρούνται «επαρκή» για την ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού, την αναβάθμιση του περιεχομένου και τη διεκδίκηση μεγαλύτερου μεριδίου σε μια αγορά στην οποία το New European παρέμεινε πιστό – των έντυπων εκδόσεων. Το γιατί εξηγεί ο ίδιος ο Κέλι: «Το χαρτί εξακολουθεί να μας φέρνει το 95% των εσόδων μας. Παράλληλα, θέλουμε να προσφέρουμε αυτή τη φυσική αίσθηση ότι ανήκουμε στους αναγνώστες μας, ακριβώς όπως συνέβη με πολλούς Ισπανούς τη δεκαετία του ’70, όταν αισθάνονταν πως αποτελούσαν τμήμα ενός νέου και συναρπαστικού εγχειρήματος, όταν κυκλοφορούσαν με ένα φύλλο της El Pais κάτω από τη μασχάλη».

Είναι γεγονός ότι όσα κατάφερε σε αυτά τα χρόνια το New European, ξεκινώντας από το μηδέν, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν αμελητέα: Με το συνολικό κόστος παραγωγής για κάθε φύλλο να υπολογίζεται σε 30.000 ευρώ, η εβδομαδιαία κυκλοφορία είναι της τάξης των 20.000 φύλλων, ενώ την ίδια στιγμή η ιστοσελίδα έχει πάνω από ένα εκατομμύριο μοναδικούς επισκέπτες κάθε μήνα.

Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι αρκετά για να υπηρετήσει τον σκοπό που επιδιώκει. Αυτό θέλουν να αλλάξουν οι νέοι επενδυτές, που αφήνουν να διαφανεί και ο ρομαντισμός τους, που έκανε την Εl Pais να τους παρομοιάσει με τους κατοίκους του μικρού γαλατικού χωριού του Αστερίξ. Εξάλλου, είναι μάλλον φανερό πως ελπίζουν ότι κάποια στιγμή, το Brexit θα τεθεί ξανά στο τραπέζι.