Αρτεμις Σκουμπουρδή

Αλήθεια είναι πως ποτέ δεν αγάπησα, δεν υπερτίμησα τον ύπνο! Καθώς τα φυσικά επακόλουθά του, η αδράνεια του εγκεφάλου, η ελάττωση της συνείδησης και της κινητικής ικανότητας, μάλλον δεν μου ταιριάζουν. Ισως γιατί ζω πάντοτε με την αίσθηση ότι δεν μου φτάνουν οι ώρες της ημέρας για να κάνω αυτά που θέλω. Παιδιόθεν έως σήμερα κοιμούμαι λίγες ώρες και ζω με την πεποίθηση πως ο ύπνος είναι απώλεια χρόνου από τη ζωή! Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που μόλις ξαπλώνω αφήνομαι αμέσως στην αγκάλη του Μορφέως. Ενας άλλος λόγος είναι ότι ακολουθώ την παραίνεση του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη «Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο για να κοιμούμαι. Τους συγχωρώ έναν έναν όλους». Και, πιστέψτε με, ο ύπνος που έρχεται είναι γλυκός και ήρεμος…

Οσο για τα όνειρα; Σίγουρα συντροφεύουν τον ύπνο μου, αλλά με το πρωινό ξύπνημα συνήθως γίνονται όνειρα «πτερόεντα».

Ας ξεκινήσουμε με τη δυσάρεστη πλευρά των ονείρων, με τους εφιάλτες. Σπανίως ονειρεύομαι εφιάλτες, αυτό, κυρίως, είναι απόκτημα της ζοφερής εποχής της πανδημίας με όλα τα οδυνηρά που μας φέρνει. Βεβαίως τα εφιαλτικά όνειρα τα ερμηνεύω ως εκδίκηση του ύπνου επειδή δεν τον εκτιμώ. Οπως και να ‘ναι οι εφιάλτες μου περιέργως πως έχουν την ίδια θεματολογία. Στην περίπτωσή μου, τα έγκατα του υποσυνείδητου δεν πρωτοτυπούν: σχεδόν πάντοτε λοιπόν δίνω εξετάσεις ή πρόκειται να ξεναγήσω χωρίς να έχω μελετήσει και εκτίθεμαι.

Καθώς, όμως, η ευσυνειδησία μου και η τελειοθηρία μου δεν μου επιτρέπουν τέτοιες συμπεριφορές, ξυπνώ κάθιδρη και καταρρακωμένη. Κάποιες άλλες φορές, ευτυχώς όχι συχνά, νιώθω πως επιχειρώ άλμα στο χάος και χάνομαι στην άβυσσο. Φυσικά ξυπνώ πανικοβλημένη. Συνήθως, αυτές οι άσχημες ονειρικές εμπειρίες συμβαίνουν όταν είμαι αγχωμένη. Ας τις ερμηνεύσουν οι ειδικοί.

Αφησα επίτηδες τα όμορφα όνειρα τελευταία για αίσιο τέλος. Είναι κάποιες νύχτες που συνοδεύτηκαν με εξαιρετικά ευχάριστα ονειροπολήματα. Ασβεστη στη μνήμη μου παραμένει μια ονειρική τρυφερή αγκαλιά της μητέρας μου, στο γλυκοχάραμα μιας αυγής, χρόνια πολλά πίσω, όταν βρισκόμουν στο εξωτερικό. Μια μητρική αγκαλιά. Ενα κανάκεμα που είχα στερηθεί επί σειρά μηνών και μου χάρισε τότε απεριόριστη ευτυχία. Ακόμα και σήμερα, στην ώριμη μεσοκοπία μου, αναπολώ αυτή τη ζεστή ονειρική αγκαλιά της μάνας τώρα, πλέον, που είναι ταξιδεμένη αλλού…

Ισως να αποτελώ «θέμα» προς εξερεύνηση για τους ειδικούς αν ομολογήσω κάτι ακόμα. Χρόνια τώρα σε περιόδους δημιουργίας μιας πνευματικής εργασίας πυκνά-συχνά προβληματίζομαι πώς θα φτιάξω ελκυστικότερο πρόλογο ή επίλογο. Κάποια στιγμή αποκαμωμένη με τη νύχτα γέρνω να κοιμηθώ. Και, ω του θαύματος, ενώ κοιμούμαι, ονειρεύομαι πως εξακολουθώ να γράφω το πόνημα και μάλιστα βρίσκω όμορφες ιδέες που συγκρατώ στη μνήμη μου για το επόμενο πρωί.

Τέλος, ως θιασώτις του Διονύσου και της Τερψιχόρης, τα πιο αγαπημένα μου όνειρα είναι αυτά που με εντάσσουν σε συντροφιά κρασοκατάνυξης να τραγουδώ και να χορεύω. Κάπως έτσι δικαιώνεται ο ποιητής: «Δεν ζούμε αληθινά, παρά μόνο τη νύχτα μέσα στ’ όνειρο».

Στα όνειρά μου, μα και στον ξύπνιο μου με εκφράζουν και με σαγηνεύουν οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου:

«Καληνύχτα, λοιπόν, βλέπω σωρούς πεφτάστερα/ να σας λικνίζουν τα όνειρα/ μα εγώ κρατώ στα δάχτυλά μου/ τη μουσική για μια καλύτερη μέρα».

H Αρτεμις Σκουμπουρδή είναι ξεναγός -αθηναιογράφος, έχει γράψει δέκα βιβλία ιστορικά για την Αθήνα και τα μνημεία της. Το δέκατο βιβλίο της είναι το «Πλάκα-Μοναστηράκι, οι γειτονιές των θεών» (εκδ. Πατάκη). Το ενδέκατο θα κυκλοφορήσει προσεχώς από τις ίδιες εκδόσεις υπό τον τίτλο: «Ψυρρή η γειτονιά των ηρώων, οι Αθηναίοι στην εξέγερση του ‘21».