Τι συμβαίνει {LF}στο Κέντρο;

Η μάχη θα κριθεί στο Κέντρο. Την πρόταση την ακούμε συχνά να επαναλαμβάνεται στην πολιτική καταγραφή και την τρέχουσα πολιτική ανάλυση. Ο αφορισμός, που αντλεί την απήχησή του από τη συχνή επιβεβαίωσή του, διαψεύστηκε τη δεκαετία που μόλις τελείωσε.

Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 μια κυβερνητική πλειοψηφία κερδίζει σε ατμόσφαιρα θριαμβεύουσα. Η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είχε σχέση με τον πολιτικό χώρο που ονομάζουμε Κέντρο. Ούτε η δράση των δύο αυτών κομμάτων, στη φάση του πολιτικού παροξυσμού, που προπαρασκεύασε την πολιτική νίκη τους, είχε επαφή, ρητορική έστω, με το Κέντρο. Η κυβερνητική θητεία, ο πολιτικός λόγος, το ύφος, το ήθος του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ ορίζει, ως παράσταση και ως μνήμη, την πολιτική πραγματικότητα που ακολουθεί.

Οι εκλογές του Ιουλίου του 2019 είναι οι πιο σημαντικές εκλογές μετά το 1974. Την κρισιμότητά τους συμμερίστηκε το εκλογικό σώμα και τοποθετήθηκε με σταθερότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ηττηθεί σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Αυτοδιοικητικές. Ευρωεκλογές. Βουλευτικές. Το πείραμα απέτυχε. Η πανουργία του 2015 είχε οριστικά εκπνεύσει. Η λαϊκή ψήφος υπέγραψε το τέλος της.

Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας επιτάχυνε τότε την εξέλιξη. Συντηρητικό το κόμμα του, φορέας νεωτερικότητας ο ίδιος, πετυχαίνει να κερδίσει μια διακριτή θέση, που βλέπει καθαρά προς το Κέντρο, το εποπτεύει και το αγκαλιάζει. Οι συνθήκες ήταν ώριμες. Ο πολιτικός καιρός κρίσιμος. Και ο σωστός. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης περιβάλλεται, ήδη από την εποχή της αντιπολίτευσης, με μια εμπιστοσύνη από μεγάλο αριθμό πολιτών, που μετακινούνται πλέον στο Κέντρο. Και αυτό δυναμώνει σε έναν δεύτερο κύκλο την απήχησή του, πέραν της επιρροής του κόμματός του. Το «παιχνίδι» στο Κέντρο είχε παιχτεί.

Το πολιτικό Κέντρο, πράγματι, ασκεί μια πολιτική έλξη και στον ευρύ χώρο του συγκροτούνται συχνά οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Το Κέντρο είναι ο χώρος της ασφάλειας. Της ισορροπίας. Παρέχει στους ανθρώπους, ως φαντασία πολιτικού χώρου και αντίστοιχου τρόπου διακυβέρνησης, την πεποίθηση της αδιατάρακτης πορείας, της εγγυημένης ευημερίας, των συμπεριφορών σεβασμού και των πρακτικών του μέτρου.

Στον πολιτικό αυτόν χώρο κεντρική θέση κατέχει σήμερα ο Πρωθυπουργός. Οι μετρήσεις επαναλαμβανόμενα το βεβαιώνουν. Αισθητή η απήχησή του σε ψηφοφόρους άλλων κομμάτων. Η υποστήριξη ευρεία. Η εμπιστοσύνη ανθεκτική. Το αξιοσημείωτο αυτό γεγονός έχει διπλή ερμηνεία. Η πρώτη συνδέεται με τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη, την πολιτεία του και τον τρόπο του. Συνολικά ανταποκρίνεται στην «υπόσχεση». Μέσα σε συνθήκες ακραίων δυσκολιών και δοκιμασίας η φιγούρα αντέχει. Με συνθήκες διάρκειας να συνοδεύουν αυτή τη διαπίστωση. Η δεύτερη ερμηνεία είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που εκφράζει και αυτός που τον εκφράζει, ο κ. Τσίπρας.

Πρόκειται για μια εγκατεστημένη πολιτική αδυναμία. Και αυτό δεν έχει ορατή αλλαγή. Σημειώνω συχνά ότι το τραύμα που προκάλεσε ο κ. Τσίπρας στο κοινωνικό σώμα είναι βαθύ. Αυτάρεσκος διχασμός, βίαιος λόγος, ιδεολογική υπεροψία. Και ως τώρα αδυνατεί να το θεραπεύσει. Αδυνατεί να αναπτύξει μια άλλη πολιτική πράξη, αφήνοντας πίσω του, αυτοκριτικά, τον παλαιό εαυτό του.

Αυτή είναι η ισορροπία που έχει διαμορφωθεί. Σταθερή στην ορατή της πλευρά, μας μιλάει για τον πολιτικό χρόνο που εκτείνεται εμπρός μας.

Ο Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας