Κούφια αγανάκτηση

Η πανδημία είναι, καθώς φαίνεται, η κύρια ελπίδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να επιστρέψει ένα κύμα αντικυβερνητικής, αλλά, κυρίως, αντιπολιτικής αμφισβήτησης, την οποία ελπίζει να εκμεταλλευτεί για τη δημιουργία ενός νέου κύματος Αγανάκτησης – από το οποίο θα μπορούσαν να επωφεληθεί. Στο μεταξύ, δεν χάνει την ευκαιρία να δημιουργεί προϋποθέσεις καλλιέργειας κλίματος εχθροπάθειας. Το νέο επεισόδιο προς αυτή την κατεύθυνση είναι οι καταγγελίες για φαλκίδευση από την κυβέρνηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και, ιδίως, του δικαιώματος του συνέρχεσθαι, με την απαγόρευση συγκεντρώσεων μεγαλύτερων των εκατό ατόμων. Αγανακτισμένες καταγγελίες που χθες κατέκλυσαν τα κοινωνικά δίκτυα.

Κατ’ αρχάς, δεν πρόκειται για σκλήρυνση των μέτρων, αλλά για χαλάρωση, αφού έως προχτές απαγορεύονταν οι συγκεντρώσεις έως εννιά.

Πέρα όμως από τις παρεξηγήσεις αυτού του τύπου, τι εννοεί η αντιπολίτευση; Οτι επείγεται να ξαναρχίσει μαζικές συγκεντρώσεις, ενώ η πανδημία καλά κρατεί και ενόσω κερδίζει έδαφος η επικίνδυνη για τη μεταδοτικότητα μετάλλαξή της; Οτι θα ριψοκινδυνεύσει την πρόταση να καταργηθούν τα μέτρα του λοκντάουν στην πράξη, για να αναβιώσει το κλίμα της επαναστατικής γυμναστικής; Μ’ αγώνες κατακτάμε τα δικαιώματά μας – να κολλάμε και να μεταδίδουμε τον κορωνοϊό; Κούφια η αγανάκτηση.