Αντίθεση

Την Κυριακή, ο Α. Σαμαράς προειδοποιούσε ότι «η έναρξη των διερευνητικών ακυρώνει κάθε συζήτηση για κυρώσεις κατά της Τουρκίας» («Η Καθημερινή», 24/1).

Τη Δευτέρα, ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών δήλωνε στις Βρυξέλλες ότι η επανέναρξη των διερευνητικών είναι «θετική ένδειξη» κι ότι «δεν θα πρέπει να επιβαρυνθεί με κυρώσεις» (25/1).

Συνεπώς ο Σαμαράς είχε δίκιο.

Πού αλλού είχε δίκιο; Οτι «οι χώρες που μας πίεζαν να υποχωρήσουμε έναντι των Σκοπίων, όταν ήλθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της Τουρκίας δεν στήριξαν την Ελλάδα».

Ετσι έγινε. Αλλά δεν φταίνε οι χώρες. Απλώς η προηγούμενη κυβέρνηση έδωσε τα Σκόπια χωρίς ούτε ένα αντάλλαγμα. Χωρίς καν να διασφαλίσει ότι η Γερμανία που πίεζε για τα Σκόπια θα ταχθεί με την Ελλάδα απέναντι στην Τουρκία.

Συνεπώς οι Πρέσπες πήγαν δωρεάν κι άκλαφτες.

Πού έχει άδικο ο Σαμαράς; Οταν λέει ότι δεν θα ψηφίσει τις συμφωνίες που απορρέουν από τη Συνθήκη των Πρεσπών.

Διότι τότε ο Σαμαράς έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο, το οποίο κατά τα άλλα επικαλείται κατά της Τουρκίας.

Νομιμότητα α λα καρτ δεν υπάρχει.

Ο Σαμαράς (του αρέσει – δεν του αρέσει) δεσμεύεται από τη Συμφωνία των Πρεσπών όσο κακή, ψυχρή ή ανάποδη του φαίνεται.

Ακριβώς όπως ο Ερντογάν δεσμεύεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης κι ας μη θέλει ούτε να την ακούει.

Τα υπόλοιπα τα θεωρώ ανοησίες. Ούτε ο Σαμαράς θα ρίξει τον Μητσοτάκη για μια συζήτηση που τραβάει εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια χωρίς ουσία και χωρίς ορατή κατάληξη.

Ούτε ο Μητσοτάκης έχει δώσει δείγματα ότι προτίθεται να ξεπουλήσει τα εθνικά συμφέροντα στην Τουρκία ώστε να χρειάζεται εθνοφρουρά.

Ούτως ή άλλως, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο δεν θα ήταν θέμα Μητσοτάκη ή Σαμαρά. Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σταθεί.

Και φυσικά δεν προβλέπεται να συμβεί.

Από εκεί και πέρα βεβαίως όλοι οι πρώην Πρωθυπουργοί ανοίγουν το στόμα τους. Δεν είναι μουγγοί. Και καλά κάνουν.

Ο Μητσοτάκης πατήρ έδινε σωρεία συνεντεύξεων για τα πιο διαφορετικά πράγματα. Ο Σημίτης προτιμάει τα άρθρα: έγραψε ακόμη και πρόσφατα για την έκθεση Πισσαρίδη. Ο Παπανδρέου μίλησε προ ημερών για την προοδευτική διακυβέρνηση.

Κάποιοι συμφωνούν μαζί τους, κάποιοι διαφωνούν, αλλά αυτό λέγεται δημοκρατία.

Και στη δημοκρατία που ξέρω εγώ δεν προβλέπεται ούτε άδεια δηλώσεων, ούτε έλεγχος φρονημάτων.

Αλλωστε η αντίθεση στον κατευνασμό μάλλον βοηθάει την κυβέρνηση να αντισταθεί σε πιέσεις στις οποίες δεν θέλει να υποκύψει και να απεμπλακεί από κουβέντες τις οποίες δεν θέλει να κάνει.

Στοιχειώδες.