Νίκες σαν αυτή «κόβουν» πόδια…

Ο Ολυμπιακός κέρδισε και τον Ατρόμητο με 1-0, όπως με το ίδιο σκορ είχε κερδίσει μια εβδομάδα πριν και τον ΠΑΣ, αλλά τα δυο ματς δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Τον ΠΑΣ τον είχε κερδίσει με ένα γκολ του Χασάν στις καθυστερήσεις στο Γ. Καραϊσκάκης. Τον Ατρόμητο τον κέρδισε στο Περιστέρι κι αφού προηγήθηκε στη λήξη του πρώτου ημιχρόνου. Η νίκη του στο Περιστέρι ήταν ευκολότερη από αυτό που δείχνει το τελικό σκορ. Οπως σωστά είπε ο προπονητής του Πέδρο Μαρτίνς το μόνο σοβαρό λάθος της ομάδας του είναι ότι δεν τελείωσε σωστά κάποιες από τις πολλές φάσεις που έφτιαξε – ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Ολυμπιακός δεν σκόραρε σε τουλάχιστον πέντε περιπτώσεις όπου είχε τη δυνατότητα, ενώ στον αντίπαλό του δεν άφησε καμία απολύτως ευκαιρία.

Κέρδισε

Τα προηγούμενα τρία χρόνια στο αντίστοιχο παιχνίδι ο Ολυμπιακός είχε σκοράρει στο Περιστέρι στο τελευταίο λεπτό του ματς: μία φορά πήρε μια ισοπαλία και δύο φορές κέρδισε – και τις δύο με προπονητή τον Μαρτίνς. Στο γήπεδο του Περιστερίου κάθε νίκη είναι δύσκολη: δεν ήταν ποτέ γήπεδο στο οποίο ο Ολυμπιακός έκανε πασαρέλα. Ο προπονητής του, παρά τη δικαιολογημένη γκρίνια του για την αστοχία των κυνηγών του, πρέπει να είναι πολύ χαρούμενος για αυτή τη νίκη – και κυρίως για τον τρόπο που ήρθε. Οι παίκτες του πάλεψαν πολύ και δεν φοβήθηκαν να βάλουν τα πόδια τους στη φωτιά.

Κριτήριο

Ο προπονητής του Ατρομήτου Νταμίρ Κάναντι είπε ότι ο διαιτητής Τσαγκαράκης θα μπορούσε να βγάλει δύο κόκκινες κάρτες σε παίκτες του Ολυμπιακού: θέλει λίγο θράσος να λες κάτι τέτοιο όταν ο διαιτητής έχει χαρίσει στους παίκτες σου τουλάχιστον τρεις αποβολές! Ο Στρούγγης σήκωσε στον αέρα τον Ανδρούτσο και παραλίγο να του κόψει το ποδόσφαιρο, ο Ούμπιντες παρότι τιμωρημένος με κίτρινη κάρτα κλώτσησε τον Ρέαμπτσουκ εν ψυχρώ μένοντας ατιμώρητος και ατιμώρητος έμεινε κι ο Σάλομον μολονότι ο Καμαρά έφυγε από το γήπεδο με τις τάπες του παπουτσιού του στο γόνατο ως αναμνηστικό. Προσοχή όμως: παρά τις γκρίνιες του Κάναντι όλα αυτά σημαίνουν πως ο Τσαγκαράκης έκανε μια διαιτησία, όχι καλή, αλλά τουλάχιστον βασισμένη σε ένα κοινό και ενιαίο κριτήριο. Αφησε το ματς να παιχτεί και κέρδισε η ομάδα που το ήθελε πραγματικά, δηλαδή ο Ολυμπιακός.

Κανονικά

Μιλώντας για τη διαιτησία του ματς το πιο σημαντικό είναι ότι το γκολ του Ολυμπιακού είναι κανονικότατο. Ο Μπρούμα δεν σπρώχνει τον Στρούγγη: το καταλαβαίνει κανείς παρατηρώντας ότι ο Πορτογάλος δεν τεντώνει το χέρι του. Εκμεταλλεύεται με την ταχύτητα και την πονηριά του την ασυνεννοησία των παικτών του Ατρομήτου και επί της ουσίας καθαρίζει το ματς: για όποιον το παρακολουθούσε ήταν φανερό πως αν ο Ολυμπιακός σκόραρε θα κέρδιζε διότι η άμυνά του, με κορυφαίο τον νεοφερμένο Ρέαμπτσουκ, ήταν σχεδόν άψογη.

Μπρούμα

Για τον Ολυμπιακό είναι σημαντικό ότι σκόραρε ξανά ο Μπρούμα. Πρώτον, πρέπει να πάρει γκολ κι από άλλους επιθετικούς και δεν μπορεί πάντα να βασίζεται στον Ελ Αραμπί. Και δεύτερον, κάθε γκολ του Μπρούμα τελειώνει τη συζήτηση για τη δυνατότητα προσφοράς του: ο συγκεκριμένος παίκτης είναι δεδομένο πως αν δεν είχε τραυματισμούς φέτος (και εξαιτίας της έλλειψης καλοκαιρινής προετοιμασίας) θα έκανε πολλά και σπουδαία. Μιλάμε για κάποιον που όποιος τον αγόρασε πλήρωσε πάνω από 10 εκατ. ευρώ. Στον Ολυμπιακό θυμίζω πως είναι δανεικός με ρήτρα αγοράς. Σε ένα ποδόσφαιρο που ό,τι πληρώνεις παίρνεις, ο Πορτογάλος σίγουρα μπορεί να προσφέρει πολλά. Χθες έδωσε μια νίκη που σίγουρα έκοψε τα πόδια των ανταγωνιστών του Ολυμπιακού, που περίμεναν να στραβοπατήσει στο Περιστέρι. Γενικά στην αγωνιστική υπήρχε αυτή η συμβολική εικόνα: ο Ολυμπιακός μπαίνει, παίζει, κερδίζει και οι υπόλοιποι τον παρακολουθούν εξ αποστάσεως – το λέω γιατί ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ έπαιξαν έπειτα από αυτόν.

Νέοι

Στα ματς του Σαββάτου αξιοσημείωτη ήταν αυτή την αγωνιστική η τέταρτη σερί νίκη του ΠΑΟ. Ολες αυτές οι νίκες του Παναθηναϊκού (με Αρη, ΑΕΛ, Απόλλωνα και ΟΦΗ) είναι ίδιες: ο Παναθηναϊκός κρατά το μηδέν (χάρη όχι μόνο στην άμυνά του αλλά και στον τερματοφύλακά του Σωκράτη Διούδη) και βρίσκει ένα γκολ ως αποτέλεσμα πίεσης που ασκούν μερικοί από τους νέους παίκτες του στους οποίους ο Λάζλο Μπόλονι αποφάσισε να στηριχθεί. Το Σάββατο ήταν ο Αλεξανδρόπουλος και ο Καμπετσής αυτοί που με την καταπληκτική τους συνεργασία «τελείωσαν» το ματς. Ο Καμπετσής είχε σκοράρει και με τον Αρη. Ο Εμμανουηλίδης έβαλε το κρίσιμο δεύτερο καθοριστικό γκολ με την ΑΕΛ και στη Ριζούπολη είχε σκοράρει ο Ιωαννίδης. Επειτα από πολλές δοκιμές, πολλά πειράματα και πολλές φαντασιώσεις έχω την εντύπωση ότι ο ΠΑΟ βρήκε τον δρόμο του ρεαλισμού – τον πλέον βέβαιο. Ο Μπόλονι ξανακάνει ό,τι έκανε προ διετίας ο Γιώργος Δώνης που είχε κι αυτός βασιστεί στα Ελληνόπουλα των ακαδημιών: απλά τότε οι πρωταγωνιστές της προσπάθειας ήταν ο Χατζηγιοβάνης, ο Μπουζούκης, ο Μαυρομμάτης, ο Αποστολάκης, ο Στάικος κ.λπ.

Συνέπεια

Οταν μια ομάδα δεν έχει ελπίδες να πάρει το πρωτάθλημα, γιατί δεν έχει το μπάτζετ των υπολοίπων που το διεκδικούν (κι αυτό δυστυχώς παίζει ρόλο), πρέπει να εκμεταλλεύεται τον χρόνο για να φτιάξει ποδοσφαιριστές. Ο Δώνης το είχε κάνει. Ο Μπόλονι μοιάζει να έχει καταλάβει πως πέρα από νίκες και αποτελέσματα αυτή πρέπει να είναι η βασική δουλειά του. Ο Ρουμάνος αυτό το ξέρει: στο πέρασμά του από τον ΠΑΟΚ καθιέρωσε τον Σταφυλίδη ενώ έδωσε ευκαιρίες και σε άλλους – τότε – μικρούς. Από την άλλη, ένα σχέδιο αξιοποίησης πιτσιρικάδων απαιτεί εκτός από συνέπεια και διοικητική προσοχή. Αν π.χ. ο Μπόλονι βελτιώσει τον Αλεξανδρόπουλο, τον Αθανασακόπουλο, τον Εμμανουηλίδη, τον Καμπετσή και τον Ιωαννίδη, κι αυτοί μόλις τελειώσει το συμβόλαιό τους φύγουν όπως ο Αποστολάκης, ο Βαγιαννίδης κι ο Ζαγαρίτης, χωρίς να φέρουν στο ταμείο του συλλόγου ποσά σοβαρά, η ομάδα δεν κερδίζει κάτι. Θα είναι συνεχώς υποχρεωμένη να κάνει κάθε χρόνο ένα νέο ξεκίνημα και θα κοστίζει πάντα πολύ, αφού δεν θα έχει από τις φυγές των παικτών του τα έσοδα που πρέπει.

Μασκοφόρος

Βέβαια έχει περάσει τόσα ο φετινός ΠΑΟ που οι οπαδοί του πρέπει να τον αφήσουν να χαρεί τις νίκες του χωρίς γκρίνιες. Το ποδόσφαιρο που παίζει δεν είναι θεαματικό, αλλά δεν πειράζει: έχει τον πιο θεαματικό πρόεδρο της Σούπερ Λίγκας. Η εμφάνιση του Μάνου «Μίστερ» Μαυροκουκουλάκη ήταν το Σάββατο στην παγωμένη Λεωφόρο θεαματικότατη. Κάποιοι είπαν ότι θύμισε Ζορό. Ο Μίστερ θα διαφωνούσε. Αυτός, ένας αριστοκράτης, δεν μπορεί να συγκρίνεται με μασκοφόρους εκδικητές…