Τζιλ και Τζο

Χάλια περάσαμε στην ορκωμοσία Μπάιντεν, χάλια. Η Τζέι Λο μπαμπάτσικη, η σαμπάνια κρύα, το κρασί παλιό, το χαβιάρι κατάμαυρο, η Κάμαλα όχι και τόσο μαύρη όσο μας όφειλε, η Τζιλ όχι και τόσο stylish που να μας ψαρώνει και η πρόσοψη του Καπιτωλίου ρουστίκ, με τις ψευδοροφές και τις κολωνίτσες του. Μη με διακόπτεις πάνω που προσπαθώ να εξηγήσω γιατί συγκινηθήκαμε και ορισμένοι βγάλαμε χαρτομάντηλα. Εχουμε μεγάλη ανάγκη να ξεσπάσουμε κι αυτό το βρίσκω εντελώς ταιριαστό με τη μαύρη μαυρίλα που επικρατεί γύρω τριγύρω. Ωσπου να εξοικειωθούμε πάλι στη χαρά θα απαιτηθεί χρόνος και οι μιμικοί μύες μας θα χρειαστούν πολλές συνεδρίες με  φυσικοθεραπευτή ούτως ώστε να ανακτήσουν την δεξιότητά τους να χαμογελάνε. Μέχρι τότε, θα το πάμε μονοφασικά. Η ίδια χειρονομία, η ίδια έκφραση, θα εκφράζει τον εαυτό της και ταυτόχρονα το αντίθετό του. Μη φοβάστε, και δεν πρόκειται να παρεξηγηθούμε.

Με τον ίδιο τρόπο πορευτήκαμε τότε που το νόμισμα είχε και τις δυο όψεις του. Θυμάμαι π.χ. τη χαρά που κάναμε το 1977 όταν εξελέγη πρόεδρος ο γερουσιαστής των Δημοκρατικών και φυστικοπαραγωγός Τζίμυ Κάρτερ αλλά δεν θυμάμαι για ποιον ακριβώς λόγο χαρήκαμε και τι ήταν αυτό που ώθησε το είδωλό μου, τον Φρέντυ Γερμανό να τον σατιρίσει με την ευπώλητη σειρά σχετλιαστικών κειμένων με γενικό τίτλο «Τζίμυ πάρε ένα φυστίκι».  Τα ίδια και περισσότερα με την εκλογή  Κλίντον, ένας λόγος παραπάνω που η ηλικία, η θωριά και η κοινωνική του προέλευση ταίριαζε τέλεια με το πρότυπο του Δημοκρατικού που είχαμε στο μυαλό μας. Μεσουρανούσε τότε στο MEGA η σειρά Μurphy Brown με την Κάντις Μπέργκεν κι όλες θέλαμε να γίνουμε μια μέρα ανικανοποίητες και θεάρες σαν κι αυτή.  Πάλι καλά που πετύχαμε ως προς το μισό. Κι έτσι σοφές και γειωμένες μας πέτυχε ο Ομπάμα με έναν πίδακα από χυμούς και χρώματα που άκουγε στο όνομα Μισέλ. Πώς γίνεται να πάρει τη θέση τους ένας πορνοβοσκός και μια Νεκρά Φύσις; Αυτό κλάψαμε βασικά στην ορκωμοσία Μπάιντεν κι όποιος δεν το κατάλαβε, δεν πειράζει. Μπορεί να κλάψει καθυστερημένα.