Πολύ πιο ανίσχυρος από ποτέ

Οι νέες ομάδες στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως μας πληροφορούν τα ρεπορτάζ, η ΡΕΝΕ, η Κίνηση Μελών, η Ομπρέλα και κάθε είδους πασοκογενείς, «ζυμώνονται» και ανακοινώνουν τις θέσεις τους, ενόψει εσωκομματικών διεργασιών και, κυρίως, ενόψει της εκλογής νέων νομαρχιακών οργανώσεων στο κόμμα, που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στο επερχόμενο συνέδριο.

Απ’ όσο μπόρεσα να καταλάβω, προσπαθώντας να διαβάσω διαγωνίως τα σχοινοτενή και φλύαρα κείμενα των τάσεων που έχουν δημοσιευτεί, οι όποιες διαφοροποιήσεις είναι περισσότερο φραστικές παρά ουσιαστικές. Στην ουσία, όλες οι ομάδες που ψάχνουν ιδεολογική διαφοροποίηση προσπαθούν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους απλώς διεκδικώντας εσωκομματική καταμέτρηση των δυνάμεών τους. Κατά τα άλλα, καμία από τις κινήσεις δεν αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία στο κόμμα του προέδρου Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος συνεχίζει να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Η αίσθηση της σιγουριάς που έχει εσωκομματικά ο Τσίπρας είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο παρακολουθεί τις ομαδοποιήσεις στο κόμμα και τον διαγκωνισμό στο πλαίσιό του διακριτικά. Νομίζω μάλιστα ότι βαριέται λίγο περισσότερο κι από εμένα.

Εδώ όμως τελειώνουν τα καλά νέα και για τον πρόεδρο Τσίπρα και για το κόμμα του. Και τελειώνουν επειδή η ισχύς που νιώθει στο εσωτερικό δεν αντιστοιχεί στη θέση του κόμματος στην κοινωνία. Το οποίο πελαγοδρομεί σε χαμηλά ποσοστά, χωρίς τη δυνατότητα να εμπνεύσει σε οτιδήποτε τα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας στα οποία απευθύνεται. Ο αντιπολιτευτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ είναι αμήχανα εγκλωβισμένος στον ριζοσπαστισμό της διαμαρτυρίας και της όξυνσης, αλλά δεν οδηγεί πουθενά αλλού εκτός από την εσωστρέφεια. Η κυβέρνηση αισθάνεται αυτή την υπεροχή και κάνει περίπατο, κατορθώνοντας μάλιστα να προχωρεί σε μεγάλο βαθμό με την προοδευτική ατζέντα – στην ιδεολογική βάση της αντιμετώπισης της πανδημίας αλλά και στην υπόθεση της παρενόχλησης της ολυμπιονίκου Σοφίας Μπεκατώρου: είναι εντυπωσιακή η αδιαφορία της ΝΔ να καλύψει στελέχη της ή να σκεφτεί το κόστος των κυρώσεων στην Ομοσπονδία Ιστιοπλοΐας, σε σύγκριση με τη συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις καταγγελίες του βενεζουελανού πρέσβη, το 2012.

Η υπεροχή της κυβέρνησης, που καταγράφτηκε και στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, φάνηκε με εντυπωσιακό τρόπο την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή, στη συζήτηση για την πανδημία. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη κι ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, που συνήθως δεν κρίνει τον αντίπαλό του, αισθάνθηκε την ανάγκη να του επισημάνει ότι οπλίστηκε με όλα τα κλισέ του μειοψηφικού εαυτού του κόμματός του κι ότι οι τοποθετήσεις του ήταν γενικολογίες που θα ταίριαζαν σε έκθεση παιδιού γυμνασίου, όχι σε έναν τέως πρωθυπουργό. Αυτό είναι και ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα του προέδρου Τσίπρα: αδυνατεί να αρθρώσει συγκροτημένο λόγο που να μη συντίθεται από αφορισμούς και συνθήματα. Αδυνατεί, δηλαδή, να συλλάβει την πολιτική στη συνθετότητά της. Ο κόσμος του περιγράφεται μόνο με συνθήματα.

Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει το μεγάλο κόμμα της αντιπολίτευσης, αλλά αυτό συμβαίνει ελλείψει σοβαρής εναλλακτικής επιλογής. Θα μπορούσε γι’ αυτό ο πρόεδρος Τσίπρας να στείλει ανθοδέσμη στη Φώφη Γεννηματά, που του χαρίζει την αντιπολιτευτική ηγεμονία. Είναι όμως η μόνη ηγεμονία την οποία μπορεί να διεκδικήσει σήμερα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που δεν μοιάζει να έχει προτάσεις και στρατηγική επιστροφής στην εξουσία. Η δεύτερη φορά Αριστερά είναι μακριά. Πολύ πιο μακριά από ποτέ.