Μέτωπο στην πολιτική βία

Εκανε κρύο, όπως και σήμερα. Η οργάνωση «Ως εδώ» είχε καλέσει την πρώτη δημόσια συγκέντρωση στο Σύνταγμα κατά της τρομοκρατίας. Αλλά στον χώρο της συγκέντρωσης ήταν ελάχιστοι. Δεκάδες, ίσως λίγοι παραπάνω. Η Πλατεία Συντάγματος ήταν πολύ ευρύχωρη. Οι περισσότεροι γνωρίζονταν μεταξύ τους και δεν είχαν λόγο να ανοίξουν συζητήσεις. Κυριαρχούσε η απογοήτευση και μια αίσθηση ματαιοπονίας.

Ηταν αν θυμάμαι καλά 2001, λίγοι μήνες πριν σκάσει η βόμβα στα χέρια του Σάββα Ξηρού που έφερε την εξάρθρωση της τρομοκρατικής 17 Νοέμβρη – και μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης πίστευε ακόμα ότι οι εκτελεστές (έτσι αποκαλούνταν οι δολοφόνοι στην κυρίαρχα διαμορφωτική γλώσσα του Τύπου) ήταν επαναστάτες και έπαιρναν εκδίκηση για την καπιταλιστική καταπίεση σκοτώνοντας διακεκριμένους υπηρέτες του συστήματος.

Η οργάνωση «Ως εδώ» είχε συγκροτηθεί, κυρίως, από συγγενείς θυμάτων της τρομοκρατίας – ανάμεσά τους ο Γιώργος Μομφεράτος και τα παιδιά του Παύλου Μπακογιάννη. Οσοι τη συγκροτούσαν προσπαθούσαν να κάνουν κάτι που η ελληνική κοινωνία δεν το συμμεριζόταν: να πουν πόσο μεγάλη σημασία έχει για τη δημοκρατία η εξάρθρωση της τρομοκρατίας, και μαζί η πολιτική καταδίκη της. Να αναστρέψουν, δηλαδή, το κλίμα. Να απομυθοποιήσουν τους δολοφόνους και τις δολοφονίες τους. Να μιλήσουν για την εγκληματική δράση τους, στη βάση των οποίων δεν υπήρχε κανένας ευγενής πολιτικός σκοπός αλλά το εμφυλιοπολεμικό πνεύμα και η απέχθεια προς τη δημοκρατία και τις κατακτήσεις της.

Ενα από τα επιχειρήματα των «Ως εδώ» κατά της τρομοκρατίας ήταν ότι η δημοκρατία είχε καταργήσει τη θανατική καταδίκη, τη συνήθη «ποινή» της 17 Νοέμβρη, που μάλιστα καταλογιζόταν με συνοπτικές διαδικασίες από αυτόκλητους λαϊκούς δικαστές που ήσαν ταυτόχρονα και δήμιοι. Φωνή βοώντος. Ο κόσμος ήταν ακόμα στην επιρροή του μύθου για τη 17 Νοέμβρη, που σε μεγάλο βαθμό είχε φτιαχτεί από τον Τύπο της εποχής, ο οποίος δημοσίευε με πηχυαίους τίτλους τις «προκηρύξεις» των δολοφόνων έπειτα από κάθε δολοφονική πράξη τους.

Η θετική εικόνα για τους δολοφόνους κατέρρευσε αμέσως μετά τη σύλληψη των πρωτεργατών της οργάνωσης, την παραπομπή τους και τη δίκη τους.

Το φωτοστέφανο των Ρομπέν των Δασών, που είχε φιλοτεχνηθεί για αυτούς όσο απουσίαζαν από το προσκήνιο, έσβησε διαμιάς όταν πλέον μάθαμε τα πρόσωπα και ακούσαμε τα λόγια τους.

Η κοινή γνώμη μεταστράφηκε πολύ σύντομα όταν διαπιστώθηκε ότι οι δολοφόνοι ήταν καθημερινά πρόσωπα με καθημερινά πάθη, φτηνή ιδεολογική συγκρότηση και ψυχολογία σίριαλ κίλερ.

Η τρομοκρατία, μετά τη μεταπολίτευση, είναι κυρίως αριστερή τρομοκρατία. Η μεγάλη επιτυχία της δημοκρατίας, όμως, είναι η διάλυση κάθε ίχνους συμπάθειας προς τις δολοφονικές μεθόδους της, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν πλέον ανοιχτά συμπαθούντες της.

Η χθεσινή λειτουργία, με πρωτοβουλία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, Γραφείου Υποστήριξης Θυμάτων Τρομοκρατίας, έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία έχει επέλθει η ιδεολογική και πολιτική ήττα της τρομοκρατίας στην Ελλάδα. Η αντίθεση της δημοκρατίας σε αυτή είναι δεδομένη.

Χρειάζεται όμως συνεχής εγρήγορση των πολιτών απέναντι και στην τρομοκρατία και στην πολιτική βία, η αποδοκιμασία και η πολιτική καταδίκη τους, όποιο ιδεολογικό πρόσημο κι αν επικαλούνται.

Χρειάζεται επίσης συναινετικό πολιτικό κλίμα που επιτρέπει τη διεύρυνση της δημοκρατίας, την εδραίωση των ελευθεριών αλλά και του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών.