Αρρωστη κοινωνία

Για μένα, πιο σοβαρό ακόμη και από το γεγονός ότι πριν από 20 τόσα χρόνια, ένα τομάρι-παράγοντας του αθλητισμού βίασε ένα κοριτσάκι που το μόνο που αγαπούσε ήταν τον αθλητισμό (μιλάω για την ολυμπιονίκη κυρία Σοφία Μπεκατώρου), είναι ότι η ελληνική κοινωνία αντί να επικρoτήσει την κοπέλα που έστω έπειτα από τόσα χρόνια βρήκε το κουράγιο να καταγγείλει τον άθλιο βιαστή, της ζητάει και τα ρέστα. «Γιατί το κράτησε μυστικό τόσα χρόνια», «γιατί δεν το κατήγγειλε τότε», «τι βρίσκεται πίσω από την καταγγελία», «μήπως τα ‘θελε κι αυτή» – τέτοιες αθλιότητες. Που δείχνουν ότι στην πραγματικότητα είμαστε μια κοινωνία άρρωστη, έτοιμη να κατασπαράξει όποιον βγάζει το κεφάλι έξω από τον βούρκο στον οποίο εκείνη ανέμελα βουτάει και το φχαριστιέται.

Ευτυχώς που η πολιτική ηγεσία, η ηγεσία του αθλητισμού, η Δικαιοσύνη αποφάσισαν να ασχοληθούν σοβαρά με την υπόθεση, η οποία όπως αποδεικνύεται παίρνει πια τον χαρακτήρα χιονοστιβάδας. Και άλλες κοπέλες καταγγέλλουν περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης στον αθλητισμό. Μακάρι αυτή η ιστορία να φτάσει ως το τέλος. Αλλά προσοχή: μην εξελιχθεί, όπως εξελίχθηκε και το κίνημα #MeToo στην Αμερική. Να γίνουν όλα όσα πρέπει με σοβαρότητα, με προσοχή, και με στοιχεία. Για να μην πάρει η απαιτούμενη κάθαρση τον χαρακτήρα κυνηγιού μαγισσών…

Για τη Σοφία Μπεκατώρου δεν έχω να πω κάτι. Μόνο ο σεβασμός μας της πρέπει. Και να καθίσει ο καθένας (από όσους την αμφισβητούν) να σκεφτεί ότι στη θέση της μπορεί να ήταν η αδελφή του, η γκόμενά του, η γυναίκα του, η κόρη του. Και μετά τα ξαναλέμε.

Αβαντάζ

Υποθέτω ότι έχω και κατά το παρελθόν αναφέρει ότι την αγαθή ψυχή μου τη συναρπάζουν πού και πού διάφορα συμβάντα που κατά καιρούς συμβαίνουν, και τα οποία σε αρκετούς (τι αρκετούς, στους πολλούς) δεν λένε τίποτε, αλλά εμένα που μου αρέσει να ανιχνεύω κινήσεις ακόμη και εκεί που η γραμμή είναι επί ώρες οριζοντιωμένη, μου λένε και μου λένε πολλά και διάφορα. Ενδεχομένως όχι πάντοτε ακριβή, αλλά εν πολλοίς μέσα στα πράγματα.

Τι μου έκανε λοιπόν εντύπωση από τη συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών την Παρασκευή (και διήρκεσε ως αργά, τόσο, που εγώ δεν πρόλαβα να σχολιάσω όσα θα ήθελα); Τα δυο αβαντάζ του προέδρου Κυριάκου, τα οποία αφορούσαν διαφορετικά πρόσωπα, για διαφορετικά θέματα, αλλά είχαν την ίδια στόχευση. Αναλύω, γιατί δεν μου αρέσει να κωλυσιεργώ, με ξέρετε άλλωστε, κανονικός λάκων, εκ της ευάνδρου Ηπείρου:

n ο Μητσοτάκης πήρε πίσω την απόφαση της κυβέρνησης για την αύξηση του προστίμου όσων παραβιάζουν τα μέτρα για τον κορωνοϊό, στα 500 ευρώ, αλλά πίστωσε την ακύρωση της απόφασης στον πρόεδρο Αλέξη, παρότι το ίδιο του είχε ζητήσει επιμόνως ο Μήτσος Κουτσούμπας του ΚΚΕ αλλά και ο Βαρουφάκης του ΜέΡΑ25 και άλλες πονεμένες ιστορίες

n η τριτολογία της ομιλίας Μητσοτάκη ήταν ένας… ύμνος στη Φώφη και το ΚΙΝΑΛ (ειδικά η θέση του, ότι η σοβαρότητα ενός κόμματος δεν αποδεικνύεται κατ’ ανάγκην από την κοινοβουλευτική του δύναμη, ήταν όλα τα λεφτά). Μέλι έσταζε το στόμα του για το πόσο σημαντική ήταν η συμβολή της στη συζήτηση, διότι εμφανίστηκε σε αυτή προετοιμασμένη, είχε δε έτοιμες προτάσεις και μάλιστα προτάσεις τις οποίες μπορεί να υιοθετήσει η κυβέρνηση.

Προς τι λοιπόν τα εύσημα Μητσοτάκη προς Αλ. Τσίπρα και Φώφη Γεννηματά, τους οποίους κατά τα λοιπά (και λογικό είναι…) δεν θέλει ούτε να τους βλέπει; Απάντηση: τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ!!!

«Ηγεμόνας»

Συνέχεια εκ του προηγουμένου (το πιάνω εκεί που το άφησα δηλαδή): με τον πρόεδρο Αλέξη να αμφισβητείται ανοιχτά, το να βγαίνει στη Βουλή και να τον επαινεί ο ταξικός, ιδεολογικός και πολιτικός αντίπαλος, και να του κάνει και τα χατίρια μάλιστα, μοιάζει με κάποιον που βλέπει τη φωτιά και της πετάει και ένα μπουκάλι πετρέλαιο να τη φουντώσει! Να την κάνει να μη σβήνει με τίποτε.

Το ίδιο και οι έπαινοι προς τη Φώφη: με τον Τσίπρα να αμφισβητείται και να δέχεται ισχυρή κριτική για την επιχειρούμενη διεύρυνση προς την Κεντροαριστερά και τις γέφυρες που ετοιμάζεται να ρίξει (ή έχει ρίξει τέλος πάντων) προς το ΚΙΝΑΛ, ο Μητσοτάκης σήκωσε απλώς την κουρτίνα για να τους δείξει ότι η πρόεδρος Φώφη μπορεί να λέει όσα λέει για την κυβέρνηση, αλλά στην πραγματικότητα είναι κοντά στις θέσεις της κυβέρνησης και μάλιστα τη βοηθάει και πολύ, στο μείζον πρόβλημα της διαχείρισης της πανδημίας και των επιπτώσεών της! Αρα, τι να μας λες κι εσύ και οι γέφυρές σου, ρε Τσίπρα…

Τον έχει ξεσκονίσει τον «Ηγεμόνα» του Νικολό Μακιαβέλι, μου φαίνεται, ο πρόεδρος Κυριάκος…

Τάσεις

Τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ, και ειδικότερα οι τάσεις/γκρουπούσκουλα/φράξιες που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στο δάσος, τα παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσοχή και ο Περισσός. Φίλος μου, υψηλόβαθμο στέλεχος του κόμματος (ένα είναι το Κόμμα, το ΚΚΕ), με τον οποίο συνομιλώ συχνά, με προσγείωσε κάπως, συνομιλώντας μαζί του χθες. Κατά το στέλεχος αυτό «που τους ξέρει καλά, έναν έναν τους», όπως μου ανέφερε, «ο Τσίπρας δεν έχει να ανησυχεί για τίποτε από όλους αυτούς».

Οπως μου εξήγησε «όσες τάσεις και να δημιουργηθούν, μία κατάληξη έχουν και αυτή δεν είναι άλλη από τον Τσίπρα. Τι λένε όλοι αυτοί στην κοινωνία; Τίποτε. Ο Τσίπρας έχει τη σχέση με την κοινωνία, πράγμα που το γνωρίζουν και εκείνοι που τον αμφισβητούν. Στο τέλος της ημέρας, για να στο πω πιο απλά, όλοι στον Τσίπρα θα καταλήξουν. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις επ’ αυτού».

– Και ο Τσίπρας, που εμφανίζεται θυμωμένος, οργισμένος, έτοιμος τέλος πάντων να πάρει μέτρα εναντίον τους;

– Τίποτε δεν θα κάνει, στοιχηματίζω. Οι εσωκομματικές τάσεις, τον βοηθάνε. Του δίνουν το άλλοθι προς την Αριστερά να εμφανιστεί ως πολυσυλλεκτικός και έτοιμος να δεχτεί τον καθένα στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα βρει ότι κάτι τον εκφράζει από όλα όσα λέγονται στο εσωτερικό του κόμματος. Ακουσέ με, τους ξέρω…

Δεν θα αντιδικήσω. Αφού όπως υποστηρίζει, «τους ξέρει», ποιος είμαι εγώ που θα πω κάτι διαφορετικό στον φίλο μου…

«Τσιπάκια»

Αντιπολίτευση του ό,τι να ‘ναι, αντιπολίτευση για τα μπάζα, επεισόδιο πεντακοσιοστό τριακοστό όγδοο. Κάνει τον πανικό ο ΣΥΡΙΖΑ για την ηλεκτρονική κάρτα εισόδου στα πέντε πανεπιστήμια που αντιμετωπίζουν και το σοβαρότερο πρόβλημα εγκληματικότητας, ανομίας, παραβατικότητας κ.λπ. Από κοντά και διάφορες αριστερές κινήσεις που θεωρούν ότι η κάρτα εισόδου των παιδιών στη σχολή τους, στην ουσία τα φακελώνει και δημιουργεί προηγούμενο για τον περιορισμό των ατομικών τους ελευθεριών. Ανατρίχιασα είναι η αλήθεια. Και σχεδόν δάκρυσα από αυτή την… αποκάλυψη!

Μετά που το σκέφθηκα καλύτερα, γέλασα με την καρδιά μου. Διότι πώς είναι δυνατόν αυτή η κάρτα να επιτυγχάνει όλα όσα καταγγέλλουν, και να μην κάνει το ίδιο, και το λεγόμενο «πάσο» με το οποίο είναι εφοδιασμένοι οι φοιτητές προκειμένου να πληρώνουν μισό εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς; Και το «πάσο», ενός είδους «τσιπάκι» διαθέτει. Και έτσι ο «Μεγάλος Αδελφός» γνωρίζει ας πούμε τι ώρα μπήκε ο… Μήτσος στο μετρό, τι ώρα βγήκε, και σε ποιον σταθμό. Και αν ο σταθμός αυτός είναι κοντά στη σχολή του, το πιθανότερο είναι ότι πηγαίνει εκεί. Αν όχι, κοπάνα από την παράδοση ο Μήτσος – πηγαίνει κάπου αλλού! Καθ’ υπερβολήν τα αναφέρω αυτά, αλλά το κάνω για να αποδείξω αυτό που λέω και στην αρχή. «Αντιπολίτευση για τα μπάζα», αδέρφια. Ελεος…