Το παιδί που δεν τα παράτησε ποτέ

Δεν τα βρήκε ποτέ στη ζωή του όλα εύκολα. Ακόμα και το ποδοσφαιρικό του όνειρο πέρασε από χίλια κύμματα. Και από πολλές απορρίψεις. Ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης ήξερε από πολύ μικρό παιδί τι ήθελε να κάνει στη ζωή του. Ηθελε να παίξει ποδόσφαρο. Δεν ήθελε και πολύ, όμως, μετά τα «όχι» που άκουγε να τα παρατήσει και να πάρει έναν διαφορετικό δρόμο. Στα 11 του πηγαίνει για πρώτη φορά στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού για να δοκιμαστεί. Τον απορρίπτουν.

Δύο χρόνια μετά πηγαίνει σε εκείνες του Ολυμπιακού. Τον δοκιμάζουν σαν δεξί μπακ. Και τον απορρίπτουν. Στα 14 του χρόνια τον παρακολουθεί η ΑΕΚ μέσω του Μιχάλη Βλάχου. Τον απορρίπτει. Ξανά απ’ την αρχή. Πάλι στον Ολυμπιακό, για να τον απορρίψει ο Γιάννης Αμανατίδης. Ταξίδι στη Λαμία για τις δοκιμές που κάνει στην πόλη ο ΠΑΟΚ. Το αποτέλεσμα το ίδιο. Το πρώτο «ναι» το ακούει τελικά από τον Αστέρα Τρίπολης, όμως προκύπτει άλλο πρόβλημα. Δεν υπάρχει σπίτι να του παραχωρήσει η ομάδα στην πόλη και το νοίκι δεν μπορούν να το πληρώσουν οι γονείς του.

Ο επιμένων νικά

Κι όμως, ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης επιμένει. Λέει σε όλους πως θα παίξει ποδόσφαιρο. Επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Πως θα φορέσει τη φανέλα μεγάλης ομάδας. Και δικαιώνεται στα 15 του πια. Τέσσερα χρόνια και πολλές απορρίψεις μετά από εκείνη την πρώτη του επίσκεψη στο προπονητικό κέντρο του Παναθηναϊκού. Μετά από εφτά προσπάθειες ο Δημήτρης Μάρκος (υπεύθυνος του τμήματος scouting του Παναθηναϊκού τότε) ήταν εκείνος που τον Δεκέμβριο του 2015 τον προσκαλεί και αφού περνάνε κάποιες μέρες καθημερινών προπονήσεων τον ενημερώνει ότι επιλέχθηκε για τη στελέχωση των τμημάτων υποδομής του συλλόγου.

Ο πατέρας του, Νίκος, και η γυναίκα για την οποία ξέσπασε σε λυγμούς το βράδυ της Κυριακής, η μητέρα του, ήταν εκεί σε όλα. Βράχοι για να στηρίζουν τα όνειρά του. Επί έξι μήνες έκαναν καθημερινά το δρομολόγιο Θήβα – Κορωπί – Θήβα προκειμένου ο μικρός Δημήτρης να μπορεί να βρίσκεται στις προπονήσεις του Παναθηναϊκού. Εκεί έπαιρναν θάρρος όλοι μαζί. Στα λόγια των προπονητών του. Και έπειτα, όταν πια εγκαταστάθηκε εντός των εγκαταστάσεων της ομάδας (στα μέσα του 2016), ξεκίνησε να δίνει θάρρος και ο ίδιος στον εαυτό του και στους γύρω του. Σε ένα χρόνο βρέθηκε στην Κ 17 και σημείωσε 16 γκολ. Και πριν καλά – καλά κλείσει τα 17 του χρόνια βρέθηκε στην Κ 20, πετυχαίνοντας 19 γκολ!

«Μαθαίνεις να ζεις με την απώλεια»

Τότε, Ιανουάριο του 2017, ήταν που δέχτηκε το μεγαλύτερο χτύπημα στη ζωή του. Στις 17 Ιανουαρίου 2017 έχασε τη μητέρα του. Αυτός είναι και ο λόγος που έχει επιλέξει να φοράει το νούμερο 17 στο πίσω μέρος της φανέλας του. Η ημερομηνία που έχασε τη μάχη με τον καρκίνο η μητέρα του, όταν ο ίδιος ήταν μόλις 16 ετών και τριών μηνών παιδί. Κι ένα 16χρονο παιδί δεν έχει ακόμα τη δύναμη για να σταθεί όρθιο και να μη λυγίσει. Ο ίδιος είχε εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του σε παλαιότερη συνέντευξή του. «Ηταν βράδυ όταν το έμαθα. Ο πατέρας μου με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι η μαμά ήταν σε κρίσιμη κατάσταση και πως μπορεί να τη χάσουμε. Εννοείται ότι μετά τον χαμό της μαμάς μου λύγισα. Για μια εβδομάδα δεν μιλιόμουν. Μια τέτοια απώλεια δεν την ξεπερνάς ποτέ, αλλά μαθαίνεις να ζεις με αυτή».

Τα λόγια σε μια συνέντευξη γραπτού λόγου μπορεί να σε αγγίξουν, μπορεί και να σου περάσουν σχεδόν απαρατήρητα. Η δύναμη της εικόνας, όμως, μπορεί να σε κάνει να λυγίσεις. Και αυτή η εικόνα, ενός παιδιού που ξέσπασε μπροστά σε όλη την Ελλάδα τέσσερα χρόνια μετά, θα συντροφεύει για πάντα τον Δημήτρη Εμμανουηλίδη και ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αυτή η ανθρώπινη πλευρά ενός παιδιού που τίποτα δεν βρήκε έτοιμο, που βρέθηκε αντιμέτωπος με το πρόωρο φινάλε μιας ποδοσφαιρικής καριέρας, αλλά που έμεινε όρθιο, θα μπει στο πάνθεον των πιο συγκλονιστικών στιγμών που έχουμε δει στο ποδόσφαιρο της χώρας μας. Από το βράδυ της Κυριακής δεν είναι απλά ο Εμμανουηλίδης του Παναθηναϊκού. Είναι ο Δημήτρης όλων.