«Ενα αφύσικο πρωτάθλημα»

Τα συναισθήματα θυμίζουν κοκτέιλ. Χαρά και οργή στο μίξερ της ψυχής για την απόψυξη (τούτο το Σαββατοκύριακο) μίας πολύπαθης κατηγορίας, ύστερα από 10 μήνες.

«Θα περιμέναμε μία συγγνώμη. Δικαιολογία ήταν για όλους η πανδημία του κορωνοϊού. Εχει να κάνει με την ανικανότητα. Είναι αφύσικο να διεξαχθούν τώρα 27 αγωνιστικές σε τέσσερις μήνες» δηλώνει στην ΟΜΑΔΑ ο Βαγγέλης Μόρας που επανέρχεται στη SuperLeague 2, ύστερα από σχεδόν 19 χρόνια. Το όνομα στη μαρκίζα του πρωταθλήματος είναι πιο φανταχτερό σε σχέση με το «Β’ Εθνική» του παρελθόντος, αλλά ο πολύπειρος στόπερ διαπιστώνει οπισθοδρόμηση. «Αντί για μπροστά, πάμε πίσω. Δεν είναι παρεξηγημένο το πρωτάθλημα. Αντανακλάται η πραγματική του εικόνα».

Γιατί, όμως, επέστρεψε σε αυτό το περιβάλλον ο Μόρας, μετά τις παραστάσεις υψηλού επιπέδου (Serie A, Premier League, Champions League, Super League 1); Ποιο είναι το κίνητρο ενός ποδοσφαιριστή που βαδίζει προς τα 40 (26/8/1981) έχοντας να επιδείξει και συμμετοχή σε Μουντιάλ (το 2010 κόντρα στην Αργεντινή);

«Αν πετύχουμε το θαύμα της ανόδου με τον Απόλλωνα Λάρισας και έχω πρωταγωνιστικό ρόλο, θα ξανασυζητήσουμε» αποκαλύπτει αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο να παρατείνει την καριέρα του. Ιδού οι σκέψεις του:

– Τι σημαίνει για έναν ποδοσφαιριστή η 10μηνη αποχή από επίσημους αγώνες;

«Κανείς δεν ξέρει πώς θα επιστρέψουμε. Στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο αυξήθηκαν 50% οι τραυματισμοί σε ομάδες που δεν είχαν τόσο μεγάλη αποχή. Ο ποδοσφαιριστής έχει μάθει να ξεκουράζεται έως ενάμιση μήνα. Με τέτοια αποχή δεν μπορείς να φέρεις το κορμί εκεί που βρισκόταν. Δεν μπορεί να αντέξει 27 αγωνιστικές σε τέσσερις μήνες. Είναι αφύσικο. Ξέρουμε ότι θα υπάρχουν τραυματισμοί, όποτε εύχομαι να είναι όσο το δυνατόν λιγότεροι».

– Πώς είναι η ψυχολογία;

«Ο ποδοσφαιριστής είναι χαρούμενος, αλλά μέσα του οργισμένος. Δεν φταίει η πανδημία που αρχίζουν οι αγώνες 10 μήνες μετά. Εχει να κάνει με την ανικανότητα όλων: Κυβέρνησης, ΕΠΟ, Super League 2, επιδημιολόγων. Χρησιμοποίησαν την πανδημία σαν δικαιολογία. Θα περιμέναμε μία συγγνώμη, μία παραδοχή λάθους. Να αναλάβουν ευθύνες».

– Βαδίζεις προς τα 40α σου γενέθλια και επιστρέφεις στη δεύτερη κατηγορία της Ελλάδας, μετά το 2001-02 που πανηγύρισες άνοδο με την Προοδευτική…

«Οταν αγαπάς αυτό που κάνεις και θεωρείς ότι μπορείς να προσφέρεις, συνεχίζεις. Το κάνω με το ίδιο πάθος για μην πω με περισσότερο. Αν και η κατηγορία είναι σε χειρότερη κατάσταση τώρα. Εχω θέληση να βοηθήσω και μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω στο πλάνο του Απόλλωνα Λάρισας. Οσο αγωνίζεται ο ποδοσφαιριστής παραμένει παιδί».

Πρότυπο

– Πού μπορεί να φτάσει ο Απόλλων που εκπροσωπεί μία συνοικία της Λάρισας;

«Το έχω ζήσει στην Ιταλία ως αντίπαλος. Ημουν στην Ελλάς Βερόνα και η Κιέβο που εκπροσωπεί συνοικία της ίδιας πόλης βρέθηκε διαδοχικές χρονιές στη Serie A. Με πλάνο μπορείς να πετύχεις πολλά. Ο δικός μας στόχος είναι να δημιουργήσουμε ομάδα σε επαγγελματικά πρότυπα. Να έχει ακαδημίες, προπονητικό κέντρο, Ελληνες, να προσφέρει ό,τι χρειάζεται ένας αθλητής. Δεν είναι στόχος η άνοδος, αν και ατομικά όλοι θέλουν το κάτι παραπάνω».

– Πόσο ανεβαίνει ο πήχης με Βαγγέλη Μόρα, Στέφανο Αθανασιάδη, Παναγιώτη Γλύκο;

«Ανεβαίνει και η εικόνα της ομάδας και οι αγωνιστικές δυνατότητες. Είναι σημαντικό για τους νεότερους να έχουν δίπλα τους έμπειρους. Η επιλογή του Στέφανου και του Παναγιώτη έγινε με γνώμονα τον χαρακτήρα και τη διάθεση για προσφορά».

– Γιατί είναι τόσο παρεξηγημένο το πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας;

«Δεν είναι παρεξηγημένο. Αντανακλάται η πραγματική του εικόνα. Αντί για μπροστά, πάμε πίσω. Δεν είναι πρωταγωνιστές οι ποδοσφαιριστές. Το πρωτάθλημα της Β’ είναι από τα πιο ανοργάνωτα. Δεν υπάρχει λόγος να έχουμε τόσους ξένους».

Η σημασία της οικογένειας

– Πόσο θα αντέξεις ακόμη στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο;

«Επρόκειτο να σταματήσω. Μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω στο πλάνο του Απόλλωνα Λάρισας. Αν γίνει το θαύμα της ανόδου και έχω πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια, θα ξανασυζητήσουμε».

– Ποιο είναι το μυστικό για να αποφεύγει ένας επαγγελματίας τους πειρασμούς και να παρατείνει την καριέρα;

«Η ισορροπημένη οικογένεια σε κρατάει μακριά από πειρασμούς. Εχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που μου στάθηκε από την πρώτη μέρα. Από τα 20 είμαι με την Αφροδίτη και έχω μία ήρεμη ζωή. Από κει και πέρα υπάρχει η δουλειά, η διατροφή. Είχα την τύχη να βρεθώ σε υψηλό επίπεδο με την ΑΕΚ, αλλά και να παίζω μέχρι τα 36 στην Ιταλία».