Η επέτειος

Εχει χαρακτηριστεί τούτη η χρονιά ως «έτος Γουέμπλεϊ» από τη διοίκηση των Πρασίνων. Μάλιστα, όπως έγινε γνωστό, ετοιμάζονται εκδηλώσεις προκειμένου να τιμηθεί η συμπλήρωση 50 ετών από τη θρυλική πορεία του Τριφυλλιού, αυτή που έφτασε μέχρι τον τελικό του (τότε) Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Ολα αυτά δεκτά και άλλωστε υπάρχει ο συναισθηματικός παράγοντας που όποιος τον αγνοεί δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει. Εως εδώ, όμως. Γιατί αρχίζουν τα αρκετά σοβαρά. Εχουμε και λέμε, με αφορμή και την εμφάνιση χθες της φανέλας που είναι επετειακή για τον Παναθηναϊκό.

Πρώτον, δεν τιμάς την επέτειο δίνοντας συνεχόμενα ματς πρωταθλήματος στο γήπεδο που ήταν η έδρα σου πριν από 50 χρόνια. Στο «σπίτι» του ΠΑΟ, αυτό που έδωσε ώθηση για μια αξέχαστη διαδρομή. Εκείνο το γήπεδο ανήκει στο παρελθόν. Αν το έχεις τώρα για μόνιμη βάση, φανερώνεις πως έχεις μείνει στο χθες…

Δεύτερον, καλές οι φανέλες, αφήστε που ορισμένες μπορεί να πουλήσουν και να τις φορέσουν με καμάρι οι οπαδοί της ομάδας. Είναι, όμως, αυτό το μείζον; Τον Παναθηναϊκό τον κάνει το… αμπαλάζ; Ή μήπως το περιεχόμενο; Ποιοι φορούσαν τότε τις φανέλες με το τεράστιο τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς και ποιοι τώρα; Ποιος είναι ο νέος Καμάρας; Υπάρχει άραγε Δομάζος; Βλέπει κανείς έναν Αντωνιάδη; Κόβει ο οποιοσδήποτε όπως ο Καψής; Ουδεμία σύγκριση και θα ήταν άλλωστε ιεροσυλία και να την επιχειρήσει κάποιος. Υπάρχει όμως σημειολογία. Αυτά, και όποιος κατάλαβε έχει καλώς. Οι άλλοι θα ασχολούνται με φανέλες, που όμως είναι αδειανές…

Τρίτον, χρέος των ιθυνόντων του Παναθηναϊκού είναι να φτιάξουν μια ομάδα που δεν θα αγκομαχά να φτάσει στη νίκη. Δεν θα χαμογελά όταν αποφεύγει να δεχθεί γκολ από τον Αστέρα Τρίπολης ή τη Λάρισα. Ούτε θα περιμένει τις καθυστερήσεις για να διασφαλίσει τη νίκη απέναντι στην ΑΕΛ. Δηλαδή, μια ενδεκάδα που θα προκαλεί συγκίνηση στον κόσμο και το κοινό της θα χειροκροτεί, έστω και από την τηλεόραση.

Τέταρτον, πρωταγωνιστές των εκδηλώσεων αξίζει να είναι φθασμένοι ποδοσφαιριστές. Ή και αλλοδαποί άσοι που όμως θα είναι αληθινοί πρωταγωνιστές. Οχι συμπληρωματικοί, όχι παίκτες που ελάχιστες διαφορές έχουν από τους έλληνες συναδέλφους τους και απλά προέκυψαν ως λύσεις ανάγκης. Οχι, τέτοιους δεν χρειάζεται ο Παναθηναϊκός.

Πέμπτον, η φετινή επέτειος είθε να είναι η απαρχή να γυρίσει σελίδα το πράσινο βιβλίο. Αυτό με τις επιτυχίες και τις αμέτρητες στιγμές δόξας. Δεν είναι μια στάση τα 50 χρόνια από το Γουέμπλεϊ, εκτός αν αυτό μόνο μπορούν να δουν οι αρμόδιοι. Αυτή η σεζόν, η χρονιά, αξίζει να αποτελέσει το έναυσμα ώστε να πάει παρακάτω ο σύλλογος.