Πολιτική αναισθησία

Ενα από τα κάστρα που προσπάθησε να αλώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, από το φθινόπωρο του 2015, ήταν το κάστρο του πολιτισμού. Ο τότε υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς, αφού απέλυσε τον Γιώργο Λούκο από το Φεστιβάλ Αθηνών επιτρέποντας να αιωρείται η δυσφήμηση ότι είναι καταχραστής, έβαλε στο στόχαστρο και άλλους πολιτιστικούς θεσμούς, ανάμεσά τους το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο τότε πρόεδρός του Δημήτρης Εϊπίδης, απειλούμενος και φοβούμενος ότι θα εκδιωχθεί επίσης συκοφαντούμενος, υπέβαλε την παραίτησή του. Δεν γλίτωσε, παραπέμφθηκε στα δικαστήρια μεταξύ άλλων κατηγορούμενος ότι ατύπως επωφελήθηκε οικονομικά από τη θέση του – και απαλλάχθηκε μόλις στις 7 του περασμένου Δεκεμβρίου, μαζί με τον Γιάννη Μπουτάρη και άλλους πέντε αδίκως κατηγορηθέντες.

Κατόπιν αυτών, περίμενα ότι ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε οι βουλευτές του θα είχαν το θράσος να παριστάνουν τους τεθλιμμένους μετά τον θάνατό του προχθές. Γι’ αυτούς ήταν ένα πιόνι που έπρεπε να το καθαρίσουν για να αναλάβουν, νόμιζαν, δικοί τους. Το ότι βλέπω ανακοινώσεις της υπεύθυνης Πολιτισμού Σίας Αναγνωστοπούλου ή της βουλεύτριας Κυριακής Μάλαμα, που του πλέκουν το εγκώμιο, αποδεικνύει ότι οι νεκροί είναι ανυπεράσπιστοι μπροστά στο θράσος της πολιτικής αναισθησίας τυχοδιωκτών, που αν κρίνουν ότι έχουν όφελος επιδιώκουν να προσεταιριστούν ακόμα κι εκείνους που πολέμησαν όταν δεν θα μπορούν να αντιδράσουν.