Ο Κάτας, η στήριξη και το… γκελ

Θέλει ο Παναθηναϊκός να περάσει στο επόμενο στάδιο και να επιστρέψει σιγά – σιγά στο επίπεδο που τον έχουμε συνηθίσει; Τότε αν ο προπονητής του είναι ο Οντεντ Κάτας, πρέπει να στηρίξει την επιλογή του μέχρι τέλους. Και να του κάνει συμβόλαιο μεγαλύτερο από 1,5 χρόνο. Να του δώσει τη δυνατότητα να δουλέψει όπως εκείνος θέλει και τον χρόνο να δημιουργήσει ό,τι έχει στο μυαλό του. Ενα μυαλό που μέσα του έχει μπόλικο μπάσκετ.

Ο Κάτας υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους γκαρντ της εποχής του διότι το μυαλό του δούλευε με τρομερή ταχύτητα. Στη δημιουργία, στην εκτέλεση, στον τρόπο που συμπεριφερόταν όταν οι στιγμές ενός αγώνα ήταν κρίσιμες. Τον είχαμε θαυμάσει και με τη Μακάμπι και με τον Παναθηναϊκό. Και σύμφωνα με όσους τον γνώριζαν καλά από την παρουσία του στην Ελλάδα, είχε ένα ατού που τον έκανε να ξεχωρίζει: μπορούσε να εμπνεύσει τους γύρω του. «Refuse to lose» το λένε στην Αμερική. Αρνηση για την ήττα.

Αυτή του η προσωπικότητα και η δυνατότητα να εμπνέει τους γύρω του έκανε άπαντες να θεωρούν πως όταν τελειώσει την καριέρα του θα γίνει προπονητής. Το ίδιο είχε συμβεί και με τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Οσοι τον έβλεπαν και τον γνώριζαν καλά ορκίζονταν πως θα γίνει προπονητής. Και καλός προπονητής.

Δεν ξέρω αν ο Κάτας θα φτάσει στο επίπεδο του Γιασικεβίτσιους φορώντας όχι σορτσάκι και φανέλα, αλλά κοστούμι. Ομως το μπάσκετ που… κουβαλάει μέσα του αξίζει να πάρει μια ευκαιρία για να χτίσει κάτι δικό του σε μια ομάδα υψηλότερου βεληνεκούς απ’ αυτές που μέχρι σήμερα έχει δουλέψει. Είναι πια προπονητής για περισσότερα από 15 χρόνια, μπορεί να διαχειριστεί καταστάσεις και να εμπνεύσει παίκτες. Και το… γκελ που κάνει στον κόσμο και στον οργανισμό του Παναθηναϊκού (ήταν η τελευταία ομάδα στην οποία αγωνίστηκε) του δίνει τον χρόνο που στον σημερινό Παναθηναϊκό είναι απαραίτητος.