Φωτεινές αναμνήσεις σαν χθες

Αρχές 10ετίας του ’60 σε μια Αθήνα που μεγαλώνει, γεμάτη ακόμα χωματόδρομους, που τα αυτοκίνητα ξεπερνάνε τις 60.000, και που στη θέση των κουρασμένων νεοκλασικών ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια άχαρα τσιμεντένια εκτρώματα. Στην Αθήνα λοιπόν που στα ρεβεγιόν κυριαρχούν ο Πολ Ανκα, ο Τομ Τζόουνς, οι Πλάτερς, ο Ελβις Πρίσλεϊ, που τα πολυτελέστατα εμπορικά μεγαθήρια του Λαμπρόπουλου, του Μινιόν, του Κατράντζου, του Βάρδα & Αναγνωστόπουλου φαντάζουν υπερωκεάνια φωτισμένα.

Στην Αθήνα που η φορτωμένη Αιόλου έδινε χαρά στις καρδιές του κάθε πιτσιρίκου, στην Αθήνα τα κύπελλα εορτών φόρτωναν αφόρητα τις εξέδρες κυρίως της Λεωφόρου, καθώς υποδέχονταν προσκεκλημένους ποδοσφαιρικούς κολοσσούς, όπως η Ραπίντ του Χάπελ, του Τσέμαν, του Χάναπι, η Παρτιζάν του Μπεάρα, του Μπόμπεκ, του Τσαϊκόφσκι, η Αούστρια του Κρανκλ και του Αουρέτνικ, η Βοϊβοντίνα του Τόζα Βεσελίνοβιτς, οι αυστριακές Βιέννα και Βίνερ, οι ουγγρικές ΜΤΚ και Χόνβεντ, η Ντιναμό Βουκουρεστίου, κάνοντας κυριολεκτικά το Κύπελο Εορτών τουρνουά ευρωπαϊκής κλάσης. Κι όλα αυτά βεβαίως – βεβαίως, για έναν λόγο ιδιαίτερα σημαντικό στις άγιες ημέρες, για να γεμίζουν τα ταμεία των συλλόγων και για να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις γιορτινές απαιτήσεις των αθλητών. Ολα αυτά βεβαίως στον κόσμο των εχόντων και κατεχόντων.

Λίγο παρακάτω, όµως, στις γειτονιές της Αθήνας, εκεί που φώλιαζε το μεράκι για μπάλα, στο Μεταξουργείο στο Στέκι του Πλάτωνα, στα Πετράλωνα στο Σπίτι του Παρθενώνα, στην Κυψέλη στη Γωνιά της Αθηναΐδας, στα Σεπόλια στο Μαγαζάκι του Αφοβου και σε κάθε γειτονιά μιας Αθήνας γιορτινής για τους μεγάλους και παραπονιάρας για τους μικρούς. Και τα σωματειάκια δεν θέλαν λεφτά, για να πριμοδοτήσουν. Η Πρωτοχρονιά ήταν η ευκαιρία για να στηθεί καμιά λοταρία, για να γίνει κανένας έρανος ενδοκαφενειακός, για να συγκινηθούν οι φίλοι του σωματείου και να δώσουν κανένα μποναμά. Κι όλα αυτά για να αγοραστεί καμιά εμφάνιση, για να βρεθεί καμιά μπάλα στο Μοναστηράκι, έστω και μεταχειρισμένη, για να αγοραστεί καμιά κάλτσα. Για παπούτσια ούτε λόγος, έπρεπε να ολοκληρώσουν διετή τουλάχιστον θητεία.

Το ίδιο πρόβληµα ταλάνιζε και το σωματειάκι της γειτονιάς μου, τον Λευκό Αστέρα. Σκαρφαλωμένο στα πευκάκια πίσω από τον Αγιο Νικόλαο, φωλιάζοντας στο ημιυπόγειο της Λέσχης Προσκόπων, έκανε το καθήκον του. Εδινε ποδοσφαιρική χαρά σε Νεαπολίτες και Εξαρχειώτες. Τα Χριστούγεννα όμως του ’60 πέσαν βαριά και η γκρίνια ατέλειωτη. Η εμφάνιση γεμάτη κουμπότρυπες. Και στις κάλτσες τα δάκτυλα χορεύαν τσικ-του-τσικ με τα παπούτσια. Οσο από μπάλες; Δύο είχαν απομείνει κι απ’ αυτές η μία είχε βγάλει μάγουλο και άλλη είχε καταπιεί τον αφαλό. Αδιέξοδο λοιπόν σε όλο το μεγαλείο του. Με τη θερμοκρασία στα πρόθυρα του μηδέν και τον Ηλία τον Καρασούλα, τον νυν πρόεδρο και επί 20ετία σέντερ μπακ της ομάδας, σε κατάσταση τεταρταίου πυρετού.

Και τη λύση στην ώρα μηδέν ο σέντερ φορ της ομάδας, ο μετέπειτα εθνικός στιχουργός, ο Σπύρος ο Γιατράς. Κι από κοντά να συναινούν ο Νίκος Αλέφαντος, ο Τάκης Νικηφοράκης, οι δίδυμοι Καναρέληδες, ο Θέμης Κεφάλας, ο Χαλεπάκης, ο Μπερνίτσας, ο Φίλιππας  Χαρμανίδης, ο Σωτήρης Δράκουλας. Και η πρόταση του Σπύρου Γιατρά; «Να φτιάξουμε ένα καραβάκι, να το κρατάνε οι δίδυμοι και οι υπόλοιποι, σε χορωδιακή κουστωδία να συνοδεύουν με τα τρίγωνα το “Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά”. Κλείνοντας με το ρεφρέν “Χρόνια πολλά σας εύχεται και ο Λευκός Αστέρας κι ο Καρασούλας ο αρχηγός να ζήσει πέρα ως πέρα”».

Και πήρε σβάρνα η ποδοσφαιρική χορωδία Λυκαβηττό, Πευκάκια, Νεάπολη, μέχρι την Πλατεία Εξαρχείων. Και δεν γλίτωσαν ούτε ο Δασκαλόπουλος με τη Δέλτα, ούτε ο Ασημακόπουλος με τα γιαούρτια, ούτε ο Γούνης με τις σοκολατίνες, ούτε ο Λατίφης με τα γάλατα, ούτε ο Ροβέρτος του Φλοράλ στη Γαλάζια Πολυκατοικία, ούτε ο Ασαργιωτάκης με το Αττικό, ούτε ο Μπαρμπαγιάννης με την μπακαλοταβέρνα, ούτε ο Τζανής με το προεδρικό καφενείο. Και τι να κάνουν οι μαγαζάτορες, συγκινήθηκαν και τα τάληρα πέσαν βροχή. Κι ο Αστέρας φόρεσε καινούργιες φανέλες και κάλτσες, πάρθηκαν φόρμες για πρώτη φορά και αγοράστηκαν και τρεις μπάλες ολοκαίνουργες από τον Αντρέα  Βγενόπουλο. Και τη μία μας την έκανε μποναμά. Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1960, 60 χρόνια πριν. Και μοιάζουν σαν να ήταν χθες.