Η αρμόζουσα σοβαρότητα

Ανήκω, όπως πιστεύω και η πλειονότητα των πολιτών, σε εκείνους που θεώρησαν μείζον επιστημονικό επίτευγμα την τόσο γρήγορη δημιουργία εμβολίου και έναρξη των εμβολιασμών. Σε αυτούς, επίσης, που χαιρέτησαν, χωρίς υποσημειώσεις, την ομαδική κινητοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τη συμμετοχή της χώρας μας σε αυτή. Σε αυτούς, τέλος, που περιμένουν, χωρίς καμία επιφύλαξη, τη σειρά τους για να εμβολιαστούν. Ακριβώς επειδή οι στιγμές είναι τόσο σημαντικές, τους αρμόζει μια δημόσια σοβαρότητα που δεν είναι πάντα παρούσα.

Η πρώτη παραφωνία ήρθε από την πολύ μίζερη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το εμβόλιο και, κυρίως, ο εμβολιασμός δεν είναι θέματα που προσφέρονται για κορώνες, ούτε για άντληση κομματικού όφελος – που δεν μπορεί εξάλλου να υπάρξει, αφού η νέα φάση στην οποία εισερχόμαστε είναι γενεσιουργός ελπίδας. Λόγια όπως «εμπιστευόμαστε το εμβόλιο, όχι την κυβέρνηση», πρώτον δεν έχουν καμία έννοια – η κυβέρνηση δεν έχει καμία σχέση με τη δημιουργία του εμβολίου – και δεύτερον συντείνουν στη δημιουργία μιας υπόγειας δυσπιστίας – απέναντι στον εμβολιασμό, μπας και έτσι πληγεί η κυβέρνηση – που αδικεί τον κοινό αγώνα. Πόσο μάλλον όταν εκείνοι που κάνουν τέτοιες δηλώσεις συμβολίζουν, δια της προσωπικής συμμετοχής τους, και προς τιμήν τους, αυτόν τον αγώνα.

Υπάρχει, και εμφανίστηκε σε κάποιο βαθμό ήδη, και μια άλλη, αντίστροφης φοράς, παρέκβαση: η χρησιμοποίηση του εμβολιασμού ως ευκαιρίας για κομματική, ή προσωπική, προβολή. Αλλο ο συμβολισμός που προσφέρουν με το προσωπικό τους παράδειγμα ανώτατα πολιτειακά όργανα και άλλο ο διαγκωνισμός να εμβολιαστούν ορισμένοι, αξιωματούχοι και μη, για να ανεβάσουν σέλφις και να κατοχυρώσουν τις φωτογραφίες στο επόμενο προεκλογικό τους φυλλάδιο. Το κρίσιμο ζήτημα των κριτηρίων για το ποιος εμβολιάζεται και πότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να παρακαμφθεί για το πολιτικό προσωπικό ή να ισχύσει διαφορετικά για το κυβερνητικό και το μη κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό.

Η κυβέρνηση, που μέχρι στιγμής έχει γενικώς δείξει σοβαρότητα στα μεγάλα ζητήματα, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική, ώστε ο επικοινωνιακός χειρισμός, και ιδίως ο επικοινωνιακός πειρασμός, να μην αδικήσουν την ουσία και να μη θολώσουν το παράδειγμα προς την κοινωνία. Αλλα, και διόλου ασήμαντα, είναι τα ζητήματα που μένουν να αντιμετωπιστούν σε σχέση με τον εμβολιασμό: η ίση μεταχείριση των πολιτών, η πλήρης ενημέρωση, η ορθή διαχείριση του – αναγκαίου, κατά τη γνώμη μου – «πιστοποιητικού εμβολιασμού», η διαρκής συνεργασία με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η εμβολιαστική πασαρέλα δεν ανήκει σε αυτά τα ζητήματα και δεν πρέπει να πάρει θέση δίπλα τους.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος