Μαθήματα (γραφής) πιάνου

Ποια ήταν η σαγήνη του πιάνου και ποια είναι σήμερα για τον πιανίστα και τον ακροατή; Σε ποιο βαθμό το πιάνο προσδιόριζε την αξία του πιανίστα και ποια είναι η αξία του πιάνου για τον πιανίστα στις μέρες μας; Πώς ο πιανίστας εκπαιδεύει το σώμα του για να τον αποδέχεται το πιάνο καθισμένο ενώπιόν του; Πώς το πιάνο, κλεισμένο σε ένα σπίτι, προσέδιδε κοινωνική αίγλη στις νεαρές γυναίκες ως τα μέσα του 20ού αιώνα και αποτελούσε ένδειξη αγωγής και εγγύηση ανεύρεσης καλού συζύγου, ενώ λειτουργούσε ταυτόχρονα ως συνώνυμο μαγείας και απελευθέρωσης συναισθημάτων;  Πώς πέρασε από το σπίτι στις αίθουσες συναυλιών ως «πιάνο με ουρά», που στα γερμανικά ονομάζεται Flügel, δηλαδή «φτερό»;

Η Σεσίλ Μπαλαβουάν (1973), λάτρις και μελετήτρια της μουσικής, συγγραφέας και πανεπιστημιακή καθηγήτρια Λογοτεχνίας στο Παρίσι, συνέλεξε ψηφίδες από κείμενα λογοτεχνών, συνθετών, δασκάλων της πιανιστικής τεχνικής από τον 17ο αιώνα ως σήμερα, ένα ποτ πουρί υποστηριζόμενο από σχόλια για τον επικίνδυνο αισθησιασμό της αφής στα πλήκτρα και την αιώρηση ερωτισμού, για τις δημιουργικές εξάρσεις του Σοπέν, τις προτιμήσεις του Λιστ, τις διδαχές του Σούμαν. Θυμίζει πως ο Μπερλιόζ υπήρξε, εκτός από συνθέτης, χρονικογράφος με καυστική διάθεση για τα μουσικά πράγματα του καιρού του. Μέλος επιτροπής για την αξιολόγηση μουσικών οργάνων στη Διεθνή Εκθεση του Λονδίνου το 1851, έκρινε από τις οκτώ το πρωί ως τις τέσσερις το απόγευμα κάθε μέρα επί μέρες τρεις έμπειρους καθηγητές πιάνου να παίζουν από ένα διαφορετικό κομμάτι ο καθένας, πάντα το ίδιο, στο κάθε προς αξιολόγηση όργανο. «Κάθε μέρα ακούγαμε αυτές τις τρεις μελωδίες από ενενήντα φορές ή, αν κάνουμε τον πολλαπλασιασμό, διακόσιες εβδομήντα πιανιστικές μελωδίες… Κανένα μέλος της επιτροπής δεν απεβίωσε συνεπεία αυτής της δοκιμασίας και όλοι τους είναι σε διαδικασία ανάρρωσης». Η σαγήνη του πιάνου μπορεί να μην ισχύει!