Ποδόσφαιρο, ο καθρέφτης μας

Πολιτικοί αναλυτές της ημεδαπής χρησιμοποιούν κατά κόρον το ελληνικό ποδόσφαιρο και τον φανατισμό που το διέπει ως σημείο αναφοράς με ό,τι κακό συμβαίνει στη χώρα μας.

Αντιλαμβάνονται τη δράση του ως κάτι αποσπασματικό του συνόλου της κοινωνίας μας. Οπως τους πρόσφυγες που ναι μεν ζουν στην Ελλάδα αλλά δεν είναι ενταγμένοι στην ελληνική κουλτούρα.

Κι όμως, το ποδόσφαιρο σε κάθε χώρα του κόσμου αποτελεί τον καθρέφτη της κοινωνίας που εκπροσωπεί. Ισως μάλιστα να είναι ο μοναδικός καθρέφτης πάνω στον οποίον αντανακλάται η πραγματική εικόνα της κουλτούρας των πολιτών, χωρίς φιοριτούρες και φάλαρα.

Η στατιστική αποδεικνύει πως οι πολίτες μιας χώρας που φοροδιαφεύγουν ανέχονται πιο εύκολα την εξαπάτηση από έναν παίκτη που προσπαθεί να κερδίσει με καλπουζανιά πέναλτι σε σχέση με τους πολίτες της χώρας οι οποίοι λειτουργούν με περισσότερη ευθύνη προς τον εαυτό τους αλλά και την κοινωνία.

Απάτες, στημένα παιχνίδια, παράνομος στοιχηματισμός, υπάρχει παντού. Είναι όπως το κοινό έγκλημα. Η διαφορά έγκειται στα επίπεδα ανοχής τους και τον τρόπο που κάθε χώρα αντιμετωπίζει αυτά τα αδικήματα.

Πριν από χρόνια ένας τύπος ονόματι Πέτερ Λιμάχερ έφερε τον τίτλο «ειδικός ανακριτής της UEFA» αλλά αποδείχτηκε πως ήταν ο Κλουζό του ποδοσφαίρου. Κάθε φορά που πετούσε λάσπη στο ελληνικό ποδόσφαιρο έβγαιναν οι «έγκριτοι» και με περισπούδαστο ύφος κατήγγειλαν σημεία και τέρατα. Ο «Κλουζό» έκανε το λάθος να πετάξει λάσπη και στην Μπάγερν. Η πρώτη αντίδραση των Γερμανών ήταν να τον μηνύσουν και στη συνέχεια να ζητήσουν από την UEFA τον αποκεφαλισμό του. Οπως κι έγινε. Γιατί πρέπει να γνωρίζετε πως ο λεκές της λάσπης είναι ανεξίτηλος.

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα στην οποία οι μεγαλόσχημοι αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο ως προέκταση του κοινωνικού περιθωρίου και όχι ως αντανάκλαση της κουλτούρας του λαού, είναι ευκόλως κατανοητό γιατί δεν πρόκειται ποτέ αλλάξει προς το καλύτερο και η κουλτούρα και το ποδόσφαιρό μας.