Από τον Κόρμπιν στον… Ζοσπέν

Στον απόηχο της κύρωσης του προϋπολογισμού από την πλειοψηφία της ελληνικής Βουλής, στην Κουμουνδούρου αναζητούν ένα αφήγημα – πειστικό σχέδιο που θα τους καθιστά συγκροτημένο και δυνητικό κυβερνητικό πόλο. Η στρατηγική αυτή δεν περνάει μόνον από την οξύτητα της κόντρας, το ανέβασμα των τόνων από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία ή τη νέα γραμμή πυρός των Ανδρέα Ξανθού και Γιώργου Σταθάκη που αποτελούν τους βασικούς ρολίστες στο πεδίο της Υγείας και στο σχέδιο αντι-Πισσαρίδη.

Περνάει και από δύο ακόμη σημεία που συνδέονται μεταξύ τους. Το ένα είναι η προσέλκυση της μεσαίας τάξης. Δύσκολο στοίχημα λόγω των κυβερνητικών ημερών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και επειδή υπάρχουν και σήμερα στελέχη που δεν βλέπουν σε αυτό μια γόνιμη οδό για πολιτικές ηγεμονίες. Και μια συνταγή που ακολουθεί ριζοσπαστικές επιλογές α λα Τζέρεμι Κόρμπιν, προφανώς πλέον δεν βοηθάει. «Εκλεγήκατε με τη σημαία της μεσαίας τάξης. Με την υπόσχεση να της δώσετε οικονομική προοπτική. Και εσείς της έχετε ήδη επιφέρει τεράστια πλήγματα. Και προμηνύεται και μεγάλη καταστροφή. Ιδίως στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Σας κατηγορώ, λοιπόν, για έλλειψη κατανόησης» ήταν η αποστροφή του Αλέξη Τσίπρα στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό στη Βουλή.

Βεβαίως η επιχείρηση «φλερτ με τους μεσαίους», ούτε εύκολη είναι, ούτε βατή. Και στελέχη πολλά πια έχουν μια άλλη άποψη για τα ανοίγματα του ΣΥΡΙΖΑ. Εχει λοιπόν τεράστιο ενδιαφέρον πως ο ΣΥΡΙΖΑ με το δρομολογούμενο σχέδιο αντι-Πισσαρίδη, που φέρνει στο προσκήνιο ως αιχμή του αντικυβερνητικού δόρατος, επαναφέρει μια πρόταση που σε μια σειρά παρατηρητών των πολιτικών διεργασιών θυμίζει κάτι από τα παλιά. «Εφαρμογή σε πιλοτική βάση του 35ώρου ή του τετραημέρου εργασίας με παράλληλη διατήρηση των μισθών για επιλεγμένους κλάδους: Το κράτος καλύπτει το ποσό που αντιστοιχεί σε μισθούς και ασφαλιστικές εισφορές για το υπολειπόμενο του 40ώρου/τετραημέρου, με υποχρέωση διατήρησης του νέου ωραρίου για περαιτέρω χρονικό διάστημα» είναι μία εκ των παρεμβάσεων που φέρεται ότι προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως μέρος ενός βέβαια συνολικού σχεδίου. Και οι πολιτικοί του αντίπαλοι θυμήθηκαν τον Λιονέλ Ζοσπέν.

ΑΠΟ ΤΟ 1999. Ο γάλλος πρωθυπουργός το μακρινό 1999 υπήρξε ο εισηγητής ενός 35ώρου τότε, που όμως είχε προκαλέσει αντιδράσεις και από συνδικάτα και από εργοδοτικούς φορείς. Εφαρμόστηκε μεν, αποδομήθηκε και ακυρώθηκε από τον Σαρκοζί στη συνέχεια. Οι γνωρίζοντες όμως των συριζαϊκών πεπραγμένων βλέπουν στο εν λόγω εδάφιο του 35ώρου μια ομολογουμένως ταχύτατη μετάβαση από τη γραμμή Κόρμπιν ή τα σοσιαλιστικά σχέδια για την εργασία στο σοσιαλδημοκρατικό 35ωρο. «Το κάν’ το όπως ο Ζοσπέν, έχει διαφορά με πιο ριζοσπαστικές και λιγότερο ευέλικτες προτάσεις για τις εργασιακές σχέσεις», λέει με νόημα αριστερός πανεπιστημιακός. «Η οικονομική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ έχει στον πυρήνα της την ιδέα ότι η εργασία αποτελεί παραγωγική δύναμη. Η στήριξη των μισθών, η διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων και η μείωση των ανισοτήτων συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη», μας λέει από την άλλη το πρόγραμμα αντι-Πισσαρίδη και έτσι το υπερασπίζονται και κορυφαία στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το βέβαιο είναι πως ο μετεωρισμός μεταξύ ριζοσπαστισμού και κλασικής ευρωσοσιαλδημοκρατίας είναι παρών για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.