Ο ηθικός αυτουργός του ηθικού αυτουργού

Δεν ξέρω τι είπαν στη γνωστή συνομιλία τους, προχθές το βράδυ στη Βουλή, ο Ανδρέας Λοβέρδος με τον Αλέξη Τσίπρα. Εκείνο που ξέρω είναι ότι, δικαίως, ο Λοβέρδος παίρνει σήμερα βαθιές ανάσες, βλέποντας να ξεφουσκώνει μια καλά μεθοδευμένη συκοφαντία εναντίον του, από ένα σύστημα στην κορυφή του οποίου θα μπορούσε να είναι ο σημερινός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρώην πρωθυπουργός – αν το αγνοούσε και δεν μπορούσε να κατανοήσει τη δράση του αυτό είναι μαρτυρία τουλάχιστον πολιτικού στραβισμού. Και δικαίως ο πρώην πρωθυπουργός είναι ανήσυχος. Διότι ουσιαστικά ανοίγει μια πολύ σκοτεινή πτυχή μιας από τις δύσοσμες υποθέσεις της διακυβέρνησής του.

Ποια κατηγορία αντιμετώπισε ο βουλευτής του ΚΙΝΑΛ και πρώην υπουργός; Της δωροληψίας πολιτικού προσώπου κατ’ εξακολούθηση. Κατηγορήθηκε δηλαδή ότι «τα έπαιρνε», ότι χρησιμοποιούσε την πολιτική του ιδιότητα για προσωπικό πλουτισμό. Ανάλογες κατηγορίες εκτοξεύθηκαν κατά εννιά ακόμα κορυφαίων πολιτικών, ανάμεσά τους ο Αντώνης Σαμαράς, ο Παναγιώτης Πικραμμένος, ο Γιάννης Στουρνάρας, ο Ευάγγελος Βενιζέλος…

Παρακολουθώ τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος, τελευταία, εμφανίζεται ως προστάτης της ελευθερίας του Τύπου και τιμητής του μιντιακού συστήματος. Δεν εκπλήσσομαι. Εχω ξαναζήσει τις ίδιες επιθέσεις, τις ίδιες συκοφαντίες, τα ίδια μισόλογα, την ίδια διαστρέβλωση της πραγματικότητας, πριν από το σωτήριον έτος 2015 και την ανάρρηση στην εξουσία του ιδιότυπου υβριδίου του λαϊκισμού, των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ ενοχλούνταν από συγκεκριμένες φωνές, τις οποίες συχνότατα συκοφαντούσε ενώ προσπαθούσε να τις κάνει να σωπάσουν.

Ο τρόπος με τον οποίο άσκησε την εξουσία το λαϊκιστικό εκείνο υβρίδιο ήταν ενδεικτικός της αξίας που δίνει στην ελευθερία της έκφρασης, όπως και στους υπόλοιπους θεσμούς. Ολα ήταν εργαλεία για τη διαιώνιση της εξουσίας του. H προσπάθεια ελέγχου του Τύπου, η προσπάθεια να κλείσουν ή να ελεγχθούν συγκεκριμένα ΜΜΕ και η προσπάθεια να σιγήσουν συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι ήταν το λιγότερο. Οπως αποδεικνύεται, αυτοί δεν είχαν πρόβλημα να αλλοιώσουν το πολίτευμα.

Μεταξύ άλλων, επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διοργανώθηκε και επιχειρήθηκε να εκτελεστεί αυτό που ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποκαλεί την «πιο μεγάλη και, όπως αποδεικνύεται,  πιο πρόχειρη σκευωρία της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, μία ευθεία επίθεση κατά της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου». Ο Βενιζέλος περιγράφει με λιτότητα και ακρίβεια τι ακριβώς συνέβη – τα ξαναείπε παρουσιάζοντας το βιβλίο του Ανδρέα Λοβέρδου «Απόπειρα δολοφονίας» (εκδ. Ινδικτος), ο οποίος περιγράφει το χρονικό της δίωξής του και τις επιπτώσεις στη ζωή του.

Στη σκευωρία Novartis, λέει ο Βενιζέλος, «κάποιοι σφετερίσθηκαν την ιδιότητά τους ως ασκούντων την εξουσία, ως μελών της κυβέρνησης, σε συνεργασία με κάποιους που σφετερίσθηκαν την ιδιότητά τους ως εισαγγελικών λειτουργών, αλλοίωσαν βασικούς θεσμούς του πολιτεύματός μας προσπαθώντας να αλλοιώσουν τους συσχετισμούς των δυνάμεων, δηλαδή να αλλάξουν  την προοπτική της χώρας». Ο πρώην υπουργός Δημήτρης Παπαγγελόπουλος κατηγορείται ως ηθικός αυτουργός. Υπάρχει όμως και αυτός που ο Βενιζέλος ονομάζει «ο ηθικός αυτουργός του ηθικού αυτουργού». Ισως να τον μάθουμε.

Η δίκαιη οργή του Λοβέρδου για ό,τι πέρασε, πάντως, αναγκαστικά καταλήγει στη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Πρέπει να μάθουμε, όχι μόνο οι κατηγορηθέντες, αλλά και όλοι οι πολίτες, τι έγινε και ποιοι το έκαναν. Οχι από διάθεση εκδίκησης, αλλά επειδή χρειάζεται να ξέρουμε το ηθικό βάρος διαφόρων όψιμων τιμητών της δημοκρατικής τάξης. Και επειδή χρειάζεται, υπό το κύρος των θεσμών, να απαλλαγεί η δημόσια συζήτηση από τη δηλητηριώδη εχθροπάθεια.

Για νομοθετικό κρεσέντο κατηγορήθηκε προχθές στη Βουλή από τον ΣΥΡΙΖΑ η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως. Η αλήθεια είναι ότι εκκρεμούν νόμοι για το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ, για την ενίσχυση της ασφάλειας στα πανεπιστήμια, για την τεχνική εκπαίδευση – νόμοι μεταρρυθμιστικοί, στόχος των οποίων είναι να αλλάξει το σοβιετικό μοντέλο του εκπαιδευτικού μας πλαισίου. Η υπουργός Παιδείας εξελίσσεται σε οπαδό των απαραίτητων, πλην δυσάρεστων σε συντεχνιακά συμφέροντα, μεταρρυθμίσεων. Μεταρρυθμίσεων απαραίτητων.

Οι αξιολογητές των αξιολογητών

Ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ ονομάζεται Νίκος Παπαχρήστου και χθες δημοσίευσε στα «ΝΕΑ» άρθρο με τίτλο «Ποιος θα κρίνει την επάρκεια των καθηγητών;». Ισχυρίζεται ότι στο δημόσιο σχολείο διορίζονται οι άριστοι, με τον νόμο Γαβρόγλου μάλιστα «για να διοριστεί ένας εκπαιδευτικός στη Δημόσια Εκπαίδευση πρέπει να έχει έναν διδακτορικό τίτλο, ένα μεταπτυχιακό, να είναι γνώστης τουλάχιστον δύο ξένων γλωσσών και να έχει υπηρετήσει κάποια χρόνια ως συμβασιούχος αναπληρωτής εκπαιδευτικός». Ποιος θεσμός, ισχυρίζεται ο πρόεδρος, μπορεί να κρίνει ξενόγλωσσους διδάκτορες;

Δεν ήξερα ότι οι συνδικαλιστές μπορούν να λένε ό,τι τους κατεβεί. Προφανώς όσοι έχουν μεταπτυχιακούς ή διδακτορικούς τίλους μοριοδοτούνται ευνοϊκότερα, προφανώς όσοι μιλούν ξένες γλώσσες έχουν μπόνους διορισμού, αλλά ότι όλοι οι διοριζόμενοι είναι διδάκτορες μόνο κάποιος εκτός πραγματικότητας θα το υποστήριζε. Αλλά από πού κι ως πού ακόμα κι οι διδάκτορες θα είναι ανεξέλεγκτοι σε ιδιαίτερα ανταγωνιστικές κοινωνίες, στις οποίες η επάρκεια όλων μας χρειάζεται να αποδεικνύεται καθημερινά; Οταν όλοι αξιολογούμαστε στις δουλειές μας, πώς οι πελάτες του προέδρου Παπαχρήστου μπορούν να το αποφύγουν;

Κατόπιν τούτων, ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημά του: ποιος θα κρίνει την επάρκεια των καθηγητών; Κάποιοι με συγκεκριμένα προσόντα στις επιτροπές που θα ορίσει το κράτος – οι οποίοι επίσης θα αξιολογηθούν από κάποιους άλλους. Αφόρητη που γίνεται η ζωή μας, ε, πρόεδρε Παπαχρήστου;