Εκκρεμότητες

Η πιο σοβαρή μομφή που διατύπωσε στη Βουλή για την κυβέρνηση η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ δεν ήταν «ο βολικός δικομματισμός», ούτε η «βουλιμία για την εξουσία», ούτε οι (μάλλον απλοϊκές) οδηγίες εξωτερικής πολιτικής.

Ηταν ότι εκκρεμούν σήμερα να εκδοθούν 350.000 συντάξεις!

Η ίδια τις μετρούσε παλαιότερα σε 151.495 κύριες και 91.108 επικουρικές (Βουλή, 6/2).

Τον Ιούνιο 2020, οι εκκρεμείς κύριες είχαν φτάσει επισήμως στις 165.162 (Το Βήμα της Κυριακής, 28/9).

Στις 20/9, ο Κλάους Ρέγκλινγκ μιλούσε (υποθέτω αθροιστικά) για 300.000 εκκρεμείς συντάξεις.

Ο νέος αριθμός που ανέφερε η Γεννηματά δεν αντικρούστηκε από την κυβέρνηση. Αλλά χθες ο αρμόδιος υπουργός μίλησε για 160.000 εκκρεμείς συντάξεις, οι οποίες θα εκκαθαριστούν έως το τέλος του 2021!

Ούτως ή άλλως, η εικόνα δεν είναι κολακευτική.

Διότι οι συντάξεις δεν είναι Ερντογάν (τον οποίο δεν μπορείς να ελέγξεις), ούτε πανδημία (την οποία δεν μπορείς να προβλέψεις), ούτε εμβόλιο (το οποίο δεν μπορείς να φτιάξεις), ούτε οικονομία (η οποία μπορεί να σου ξεφύγει).

Είναι μια απλή διοικητική πράξη. Την οποία αυτονοήτως εξυπακούεται ότι κάθε στοιχειωδώς συγκροτημένη χώρα μπορεί χωρίς δυσκολία και καθυστέρηση να διεκπεραιώνει.

Είναι το ελάχιστο. Το στοιχειώδες.

Ακόμη κι αν η κυβέρνηση κληρονόμησε μεγάλες καθυστερήσεις (πράγμα το οποίο δεν αμφισβητώ…) είναι πλέον μια κυβέρνηση δεκαοκτώ μηνών. Δεν νοείται μέσα σε δεκαοκτώ μήνες να μην έχει βελτιωθεί σοβαρά η κατάσταση.

Να δεχτώ τη δυσκολία του εγχειρήματος, το οποίο συνοψίζει και αποτυπώνει παθογένειες δεκαετιών του συνταξιοδοτικού συστήματος.

Να συνυπολογίσω και τις αρρυθμίες ή τις καθυστερήσεις που προσέθεσε στη δημόσια διοίκηση ο κορωνοϊός και οι απουσίες υπαλλήλων.

Στην Ελλάδα ζω, δεν κάνω τον ξύπνιο. Κάθε μέρα ακούω καταγγελίες για δημόσιες υπηρεσίες παντός είδους στις οποίες δεν σηκώνουν ούτε το τηλέφωνο.

Αλλά πάντα πίστευα πως μια σωστή διακυβέρνηση πρέπει να ξεκινάει από τα στοιχειώδη. Από την πιο απλή καθημερινότητα. Την πιο απλή υπηρεσία. Την πιο απλή συναλλαγή.

Δεν ξέρω δηλαδή τι θα γίνει με την παγκόσμια ύφεση ή με την υπερθέρμανση του πλανήτη ή με τις κυρώσεις στην Τουρκία. Ενδεχομένως δεν είναι καν του χεριού μας να γίνει ή να μη γίνει κάτι.

Αλλά πριν φτάσουμε εκεί κάποιος πρέπει να αλλάζει τα φανάρια στους δρόμους, κάποιος να φυλάει τα σύνορα, κάποιος να στέλνει ρεύμα στα σπίτια, κάποιος να εφοδιάζει με γάζες τα νοσοκομεία.

Και κάποιος φυσικά να εκδίδει τις συντάξεις των ανθρώπων σε εύλογο χρόνο κι όσο μπορούν ακόμη να τις χαρούν.