Τοξική ανωνυμία

Τοξική ανωνυμία

Αν απέκτησα κάτι ως προσωπικο βίωμα από τη δική μου «περιπέτεια» με την κατοικία του κυρίου Tσίπρα στο Σούνιο, είναι ότι  στην Ελλάδα υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Είναι αυτοί που ασχολούνται με τα social media, και είναι οι λιγότεροι, και είναι και εκείνοι που για διάφορους λόγους, δεν ασχολούνται. Γιατί; Από το ότι τους τρομάζει το ερεβώδες Διαδίκτυο, ως το ότι δεν θέλουν να κοινολογείται το παραμικρό από την  προσωπική τους ζωή και μέχρι  το ότι δεν θέλουν να μπουν στην αρένα και να βγουν από αυτήν λασπωμένοι, κατατσαλακωμένοι, ίσως και «τραυματισμένοι» – το αποφεύγουν. Οπως ο διάολος το λιβάνι. Εχω δε ακούσει τις πιο ακραίες και πιο έντονες  αντιδράσεις, σε αυτό το «γιατί».

Το αποτέλεσμα όμως της δικής τους άρνησης, είναι να εμφανίζονται ως πλειοψηφία οι λιγότεροι, αυτοί δηλαδή που «παίζουν» με τα social media, είτε διότι δεν έχουν δουλειά να κάνουν, είτε γιατί βρίσκουν  ευκαιρία να εκτονωθούν ως άτομα. Και οι μεν και οι δε όμως τρέφονται από αυτό.  Αισθάνονται δηλαδή πως είναι κάποιοι ενώ στην πραγματική ζωή, η πλειονότητά τους είναι ρημαγμένες προσωπικότητες, κατεστραμμένα άτομα, αδύναμα να ανταγωνιστούν ακόμη και τη χελώνα στον γνωστό μύθο του Αισώπου.

Και τι κάνει ο καθένας τους για να διασκεδάσει αυτό που θα  ήθελε να είναι, αλλά δεν μπορεί να είναι; Ανοίγει έναν (ή και περισσότερους…) συνήθως ανώνυμο λογαριασμό στα social media, παίρνει και ένα πηλοφόρι, το γεμίζει λάσπη, και ξεκινάει να βρίζει αυτόν που αντιλαμβάνεται ότι είναι πολύ μπροστά του ή πολύ πάνω του. Και αρχίζει και κάνει τη μόνη δουλειά που ξέρει: βρίζει, όπως μπορεί και όπως του έρχεται. Επειδή  καταλαβαίνει πως είναι πια αργά: όσο και να προσπαθήσει, όσο και να  κοπιάσει, δεν θα γίνει ποτέ σαν αυτόν που προπορεύεται. Πο-τέ! Οπότε, τι του απομένει;  Σταματάει το βρίσιμο, και αρχίζει αυτό που καλύτερα γνωρίζει – λάσπη και χτυπήματα κάτω από τη μέση…

Στόχος βασικός η δολοφονία χαρακτήρα του αντιπάλου, και αν αυτό δεν γίνεται εφικτό, η τρώση της προσωπικότητάς του. Με την απαξίωση της επαγγελματικής, κοινωνικής, οικογενειακής, οικονομικής αλλά και πολιτικής του υπόστασης. Αγώνας μέχρι τέλους. Αδίστακτος. Χωρίς όρους, χωρίς φραγμούς, χωρίς κανόνες.

Για το like το επιούσιο, του  άλλου, που είναι ίδιος σαν κι αυτόν, γεμάτος συμπλέγματα κατωτερότητας, «βαφτισμένα» μέσα στην τοξικότητα μιας χολερικής ζωής, που δεν έμαθε να παραδέχεται, να αξιολογεί, να εκτιμά, να σέβεται, να αποδέχεται. Αλλά είναι συνέχεια με το χέρι απλωμένο, γιατί όλοι του χρωστάνε – και το κράτος περισσότερο από τον καθένα. Και ας το συντηρούν αυτό το κράτος, οι περισσότεροι από αυτούς που βρίζει και χυδαιολογεί εις βάρος τους.

Το βιώνω εδώ και μία εβδομάδα όλο αυτό, από τη στιγμή που ένα αόρατο χέρι  γύρισε με τον αντίχειρα προς τα κάτω. Και αφού δεν μπορεί να με αγγίξει «Δεν ήμουν εκεί / χτύπαε τον αέρα», όπως λέει και ο φίλος κυρ Διονύσης Σαββόπουλος, το παρακολουθώ, σαν κοινωνικό φαινόμενο, διαπορώντας για το μέχρι πού μπορούν να φτάσουν, όσοι το κινούν…

Διαφορές

Απ’ ό,τι φαίνεται μακριά. Με τόνους λάσπη, με χοντροκομμένες προβοκάτσιες (με κορυφαία αυτή του έρμου του Καρανίκα, αλλά και άλλες) με ανώνυμα χυδαία non papers για μένα και την οικογένειά μου, παραγωγής της ίδιας «μηχανής» που δούλευε επί ΣΥΡΙΖΑ στα βρωμερά υπόγεια του Μαξίμου, επιχειρείται να απαξιωθεί μια πορεία 45 τόσων χρόνων στη δημοσιογραφία – από τις παρυφές της Μεταπολίτευσης, και μετά.

Ο Τσίπρας απορεί τι έχω μαζί του, μου καταλογίζει στο «εξώδικο» εμμονή, οι οπαδοί του, που προφανώς δεν με γνωρίζουν, το ίδιο. Τίποτε δεν έχω. Προσωπικά; Τί-πο-τε. Πολιτικοδημοσιογραφική είναι η διαφορά μας. Και ειδικότερα, η απέχθειά μου στη δημοκοπία και το γεγονός ότι είμαι βαριά αλλεργικός στο πολιτικό ψέμα. «Με ένα άρθρο και έναν νόμο, θα επαναφέρω τους μισθούς και τις συντάξεις στα προ του Μνημονίου επίπεδα»! «Θα σκίσω σελίδα, σελίδα τα Μνημόνια», θα, θα, θα…

Και είμαι κάθετος σε αυτό. Οπως ήμουν και με τους προηγούμενους. Υπάρχει, ευτυχώς, το Διαδίκτυο. Μέσα του μπορεί κανείς να εντοπίσει και να διαβάσει τι έγραφα επί των κυβερνήσεων Α. Σαμαρά, Γ. Παπανδρέου, Κ. Καραμανλή, Κ. Σημίτη, Ανδρέα Αείμνηστου, Κ. Μητσοτάκη. Ολα είναι εκεί. Ολα. Ενα δεν υπάρχει – το γλείψιμο. Και η αποσιώπηση ή, ακόμη χειρότερα, η αποθέωση του ψεύδους.

Σε κανέναν δε, εξ αυτών. Ακόμη και αν ήμουν ψηφοφόρος του. Και κάτι ακόμη: ουδείς εξ όλων αυτών των πρωθυπουργών που προαναφέρω ζήτησε ποτέ την απόλυσή μου από την εφημερίδα. Ουδείς ποτέ με μήνυσε για οτιδήποτε. Δεν εισέπραξα ΠΟΤΕ αγωγή. Δεν πήγα ποτέ σε δικαστήριο, ως μηνυόμενος για εξύβριση ή συκοφαντική δυσφήμηση. Και αυτά μπορεί να τα αναζητήσει στο ποινικό μου μητρώο – έχει τους ανθρώπους του στη Δικαιοσύνη. Ομως οφείλω να τους αναγνωρίσω αυτών των πρωθυπουργών και κάτι ακόμη: ουδέποτε υπουργός τους προσπάθησε να με παγιδευσει, να με «στήσει», να «κατασκευάσει» στοιχεία εις βάρος μου για να με εξοντώσει επαγγελματικά. Ουδέποτε υπουργός τους ή κατώτερο στέλεχος κατέφυγε σε απειλές, εκβιασμούς, εκφοβισμούς κ.λπ. για να με «συνετίσει». Και φυσικά ουδέποτε ένιωσα τον φόβο, ότι «κάτι» μπορεί να μου συμβεί εξαιτίας αυτών που κριτικάρω στην κυβέρνηση ή αποκαλύπτω σε σχέση με τις πρακτικές της…

Ειλικρινά θα ήθελα πολύ να ισχυριστώ το ίδιο και για την περίοδο που κυβέρνησε τη χώρα ο κ. Τσίπρας. Ειδικά μετά την ανατίναξη του αυτοκινήτου μου, από μια ακροαριστερή οργάνωση, η οποία ανέλαβε την ευθύνη μόνο γι’ αυτή την πράξη και έκτοτε εξαερώθηκε. Δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά…

Διάκριση

Φεύγω από αυτή τη συζήτηση, δεν έχει κανένα νόημα άλλωστε – και να σου πω, και πολύ ασχολήθηκα. Αν υπερέβην, είναι γιατί αυτοί οι χιλιάδες haters αποτελούν πια πρόβλημα για τη δημοκρατία, όπως μου σημείωσε χθες ο φίλος μου ο Γιώργος, εκ των πλέον γνωστών δικηγόρων των Αθηνών. Και ως εκ τούτου, κάτι πρέπει να γίνει με αυτή την τοξική ανωνυμία…

Το θέμα με το οποίο θα διακόψω τη συζήτηση επί των προαναφερομένων αφορά στην κυρία Αννα Διαμαντοπούλου, η οποία ως γνωστόν έχει προταθεί για τη θέση του επικεφαλής του ΟΟΣΑ και δουλεύει αρκετός κόσμος γι’ αυτό προκειμένου να επιτύχει αυτόν τον κορυφαίο για τη χώρα και την ίδια στόχο. Πάει μάλιστα καλά, αναφέρουν όσοι έχουν ασχοληθεί με το θέμα – υπενθυμίζεται σχετικά ότι η υποψηφιότητα της Αννας υποστηρίζεται και από την κυβέρνηση. Πρόσφατα μάλιστα το γνωστό περιοδικό «Forbes» συμπεριέλαβε την Αννα σε μια λίστα κυριών. Υπό τον τίτλο γυναίκες που θα πρέπει να «παρακολουθήσουμε το 2021» βρίσκεται και το όνομα της Αννας Διαμαντοπούλου. Κατά το «Forbes», η Αννα Διαμαντοπούλου «έχει μακρά παρουσία στην ελληνική πολιτική σκηνή» και «ήδη μεγάλη επιρροή στην Ευρώπη». Εγώ απλώς να σημειώσω ότι οι υποψήφιοι είναι συνολικά δέκα για τη θέση του Ανχελ Γκουρία, τρεις εξ αυτών είναι γυναίκες…

Αποχαιρετισμός

Εναν φίλο θέλω να αποχαιρετήσω, για τη σεμνή πορεία που διέγραψε στο πολιτικό στερέωμα του ΠΑΣΟΚ: ο Λευτέρης Κατσικαρέλης, που για πολλά χρόνια ταυτίστηκε με τη θέση του γραμματέα Οργανωτικού του ΠΑΣΟΚ και έφυγε χθες το πρωί μετά από μια σκληρή μάχη με τον καρκίνο. ο Λευτέρης δεν επεδίωξε ποτέ ούτε αξιώματα, ούτε κυβερνητικές θέσεις. Υπηρέτησε το ΠΑΣΟΚ με πίστη στις αρχές και τις αξίες του, και έτσι έφυγε από τη ζωή. Συλλυπητήρια στους ανθρώπους του…