Ας αγοράσουμε κάτι…

Ζούμε μέρες αγάπης. Το φλερτ είναι αδιάκοπο. Παρακινήσεις του στυλ «ελάτε στον άνετο εξωτερικό μας χώρο», δίνουν και παίρνουν. Σχόλια του στυλ «μας λείψατε» είναι καθημερινά. Ξαφνικά νιώθουμε ωραία. Ως καταναλωτές. Οι επιχειρήσεις έχουν κάτσει και σκεφτεί τι να κάνουν για να μας προσελκύσουν. Είχαν χρόνο. Σχεδόν ένα μήνα. Και εμείς είμαστε έτοιμοι να υποκύψουμε… Είναι ωραίο να είσαι καταναλωτής. Αν μπορούσαμε να απαντήσουμε στα δεκάδες μηνύματα που δεχόμαστε από τα καταστήματα λιανικής, θα ήταν «και εμάς μας λείψατε πολύ».

Είναι ωραίο να σε θέλουν. Ακόμα καλύτερο να σε θέλουν με τους όρους που τους θέλεις και εσύ. Η αλήθεια είναι ότι η «εικόνα από το μέλλον», του click away, κινητοποίησε πολλούς. Κυρίως αυτούς που θα είναι και στην επόμενη μέρα του λιανεμπορίου. Αυτούς που θεωρούν ακόμα ότι «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο». Αρα αν ο πελάτης είναι στο σπίτι του, εκεί πρέπει να πάνε να τον βρούνε. Μέσω μηνυμάτων, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθημερινών προσφορών και κυρίως προσπάθειας. Είναι προφανές, ότι σε αυτή την εποχή το δόγμα «το προϊόν μου πουλάει μόνο του» δεν περνάει. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από τον πωλητή. Αλλά η αγορά υπάρχει. Αυτός που θα κινητοποιηθεί είναι σίγουρο ότι θα δουλέψει. Ο άλλος ο «λιγόψυχος» ενδεχομένως δεν χρειαζόνταν ποτέ να ασχοληθεί με την πρώτη γραμμή της επιχειρηματικότητας που είναι το λιανεμπόριο. Δεν κάνει για τη δουλειά. Συνήθως αυτά τα μαθήματα στοιχίζουν ακριβά. Και πολλοί, πάρα πολλοί θα τα πληρώσουν ακριβά…

Παρακολουθώντας τις αντιδράσεις των συνδικαλιστών της μικροεπιχειρηματικότητας, αναρωτιέσαι σε ποιον απευθύνονται. Στα καλά, τα εργατικά, τα δημιουργικά και τα προσαρμοστικά μέλη τους ή σε αυτούς που δυσκολεύονται σε κάθε περίσταση; Αν απευθύνονται στα δεύτερα, λογική η απορία γιατί δεν τα βοηθάνε να προσαρμοστούν. Λένε, ότι μόνο το 10% των επιχειρήσεων της χώρας έχουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν μέσω του click away. Γιατί δεν κάνουν κάτι; Ολος αυτός ο πακτωλός χρημάτων που πληρώνουν ετησίως οι μικρές επιχειρήσεις – ναι αυτών που υποτίθεται ότι καταργήθηκαν την προηγούμενη δεκαετία – φτάνουν και περισσεύουν για να την εκπαίδευση και την προσαρμογή των μελών τους στα νέα δεδομένα.

Προφανώς οι συνδικαλιστές αναφέρονται σε μια μερίδα των μελών τους. Υπάρχουν πολλοί μικροί επιχειρηματίες που έχουν χάσει την επαφή τους με την αγορά. Χρωστάνε παντού. Δεν έχουν ενημερότητα. Δεν έχουν πρόσβαση στο τραπεζικό σύστημα. Εχουν μπλοκαρισμένους λογαριασμούς. Δεν έχουν pos. Αυτοί δεν μπορούν να δουλέψουν ούτε στις κανονικές μέρες.

Υπάρχει όμως και η άλλη εικόνα. Σε ρεπορτάζ τηλεοπτικού σταθμού μιλούσε νεαρός επιχειρηματίας, ο οποίος δήλωνε με περηφάνια ότι δεν έχει e-shop αλλά κάθε μέρα ενημερώνει τη σελίδα στο Facebook. Με αυτόν τρόπο πουλάει τα προϊόντά του. Βρήκε τον τρόπο. Ναι τα παραδίδει στην είσοδο του καταστήματός του. Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας, έχει τόσο φιλότιμο και τόσο πάθος για τη δουλειά του, που αν το επέτρεπαν οι συνθήκες θα αγκάλιαζε κάθε έναν από τους πελάτες του για ευχαριστώ. Αυτόν τον επιχειρηματία, αυτούς τους επιχειρηματίες δεν πρέπει να τους ξεχάσουμε, πρέπει να τους στηρίξουμε με τις αγορές μας. Και ας αγοράσουμε κάτι που τελικά δεν μας άρεσε ή σε λάθος μέγεθος, αξίζει…