Απαντήσεις

Πέντε ενδιαφέροντα ερωτήματα μου απηύθυνε ο Π. Κ. Ιωακειμίδης για τα ελληνοτουρκικά (ΤΑ ΝΕΑ, 14/12).

Ομολογώ ότι δεν ξέρω αν υπάρχουν απαντήσεις. Ακόμη περισσότερο που δυσκολεύομαι να καταλάβω το αντικείμενο της συζήτησης.

Οι ερωτήσεις αναφέρονται σε μια Τουρκία που δεν υπάρχει πια ή δεν υπήρξε ποτέ, σε μια Ευρώπη που έχει αλλάξει ριζικά, σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από εκείνον του Κωνσταντίνου Καραμανλή ή του Κώστα Σημίτη και σε μια πολιτική που εκ των πραγμάτων έχει πέσει έξω παταγωδώς.

Αν λοιπόν δεν καταλαβαίνουμε τι άλλαξε και γιατί άλλαξε, έχει μόνο φιλολογικό ενδιαφέρον να συζητούμε σαν να μην άλλαξε τίποτα.

Αλλά εγώ δεν είμαι φιλόλογος. Γι’ αυτό θα επαναφέρω τη συζήτηση στο 2020, λίγες εβδομάδες πριν από το 2021.

Πρώτον, το «σχέδιο Ευρώπη» για την Τουρκία απέτυχε. Καλώς ή κακώς.

Είναι τουλάχιστον αδόκιμο να υποθέσει κανείς ότι επαναλαμβάνοντας μια πολιτική που απέτυχε θα καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα από την αποτυχία.

Δεύτερον, δυσκολεύομαι να θεωρήσω στοιχείο μιας εθνικής πολιτικής τι θα γίνει αν θυμώσει η Τουρκία με τις κυρώσεις ή αν «δεν προσέλθει» στον διάλογο.

«Ξα της» που λένε και στην Κρήτη.

Τρίτον, αν ζητούμε από μια χώρα να αποδεχτεί διαπραγμάτευση «χωρίς προϋποθέσεις», επειδή διαφορετικά θα ενοχληθεί η άλλη πλευρά, τότε αυτό λέγεται συνθηκολόγηση. Και μάλιστα δωρεάν συνθηκολόγηση.

Η ουσία αυτής την άποψης είναι να συνθηκολογήσει η Ελλάδα σαν να έχει ηττηθεί, διότι έτσι δεν θα χρειαστεί να ηττηθεί αφού θα έχει προηγουμένως συνθηκολογήσει.

Είναι ακριβώς ο πυρήνας της λογικής του κατευνασμού – μιας λογικής με ανατριχιαστικό παρελθόν από το προπολεμικό Μόναχο έως τη μεταπολεμική Φινλανδία…

Και για να τελειώνω.

Με την Τουρκία δεν έχουμε «διαφορές». Εχουμε μια μεγάλη διαφορά στρατηγικού χαρακτήρα: δεν της αναγνωρίζουμε κι ούτε θα μπορούσαμε ποτέ να της αναγνωρίσουμε την επικυριαρχία στην περιοχή.

Ούτε υποτελείς είμαστε. Ούτε συνεταίροι. Ούτε παίρνουμε την άδειά της.

Το συνομολογήσαμε ως έθνος πριν από διακόσια χρόνια και δεν βλέπω γιατί να αλλάξουμε άποψη.

Ολα όμως πηγάζουν (κι αυτό είναι το λάθος που κάνουν ορισμένοι…) όχι από την αντίληψη που έχουμε εμείς για την Τουρκία ή τον εαυτό μας αλλά από τον ρόλο που η Τουρκία διεκδικεί για τον δικό της εαυτό.

Αν δεν υπήρχε ο ρόλος ή έστω οι φιλοδοξίες μιας «νεο-οθωμανικής» κυριαρχίας δεν θα υπήρχε το πρόβλημα.

Οποιος λοιπόν μιλώντας για την Τουρκία παραβλέπει την Τουρκία δραπετεύει από την πραγματικότητα.

Κι όποιος δραπετεύει από την πραγματικότητα, δεν είναι πολιτικά χρήσιμος.