Στη μικρή δημοκρατία της Σουπερλίγκας μας

Ας ελπίσουμε να ξεχαστούν γρήγορα τα ευρωπαϊκά ματς των ελληνικών ομάδων. Χαλάνε την ωραία ψευδαίσθηση που δημιουργείται στους οπαδούς των μεγάλων ομάδων από τα παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος. Οποιος στην Ευρώπη δεν μπορεί να κερδίσει ματς, στην Ελλάδα το κάνει με τρόπους που θα ζήλευαν οι Μπαρτσελόνες, οι Λίβερπουλ και οι Ρεάλ του κόσμου όλου. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ΑΕΚ.

Μισάωρο

Στα τρία τελευταία της ματς στο Γιουρόπα Λιγκ δέχτηκε 9 γκολ από τη Ζόρια, την Μπράγκα και τους αναπληρωματικούς της Λέστερ. Χθες στη Ριζούπολη δέχτηκε και τρία από τον Απόλλωνα. Ομως του έβαλε τέσσερα – τα τρία στο πρώτο μισάωρο! Και τι γκολ! Σκόραρε ο Λιβάι Γκαρσία με απευθείας χτύπημα κόρνερ και ο Καρίμ Ανσαριφάρντ σε σουτ εκτός περιοχής – ίσως για πρώτη φορά στην καριέρα του. Κι ο νεαρός Μιτάι, που με τη Λέστερ δεν μπορούσε να κρατήσει την μπάλα στα πόδια του ούτε δευτερόλεπτο, έκανε κατεβασιές που θα ζήλευαν και ο Αλεξάντερ Αρνολντ και ο Ρόμπερτσον στη Λίβερπουλ! Τι τις θέλουμε τις συμμετοχές στην Ευρώπη όταν μπορούμε στην Ελλάδα να προσφέρουμε τέτοιας υψηλής ποιότητας θέαμα;

Ζωές

Χωρίς να το θέλει, την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το ελληνικό ποδόσφαιρο την έχει περιγράψει ο πρωταγωνιστής της ταινίας «Οι ζωές των άλλων» που αναφέρεται στην Ανατολική Γερμανία, τη Στάζι και το κομμουνιστικό καθεστώς. Στο τέλος της ταινίας ο πρωταγωνιστής συναντιέται με ένα φίλο του, με τον οποίο έχουν χαθεί μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και του καθεστώτος. «Περνούσαμε όμως τόσο υπέροχα στη μικρή μας δημοκρατία» του λέει κι ο άλλος, αν και πρώην αντικαθεστωτικός μοιάζει να συμφωνεί. Το ίδιο ισχύει και με τις ελληνικές ομάδες. Εδώ, στη μικρή δημοκρατία της Σουπερλίγκας, όλα είναι υπέροχα. Το ότι το ποδόσφαιρο που παίζεται στο ελληνικό πρωτάθλημα μικρή σχέση έχει με αυτό που βλέπουμε στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι μια λεπτομέρεια. Αν η ΑΕΚ δεν αγωνιζόταν στο Γιουρόπα Λιγκ πολύ αμφιβάλω αν κανείς θα συζητούσε π.χ. για το γεγονός ότι δέχεται γκολ από οποιονδήποτε αντίπαλο τολμά να της επιτεθεί. Κι αν έχανε κανά ντέρμπι θα τα ρίχνανε όλοι στην κακιά στιγμή, στην ατυχία, στο κακό μάτι. Και δεν θα ζαλίζανε τον Μάσιμο Καρέρα ζητώντας του να μεταμορφώσει σε αμυντικούς υψηλού επιπέδου τον Χνιντ, τον Βασιλαντωνόπουλο, τον Σβάρνα και τον Παουλίνιο…

Μεταγραφές

Το πρόβλημα της έλλειψης ανταγωνισμού στο πρωτάθλημα το αντιμετωπίζει και ο Ολυμπιακός – με άλλο τρόπο. Ακούω π.χ. ότι ο πρωταθλητής χρειάζεται μεταγραφές: καμία αντίρρηση, καθώς όλες οι ομάδες χρειάζονται. Αλλά να τις κάνει τι ακριβώς; Τις χρειάζεται άραγε για να βάλει οκτώ γκολ αντί για έξι στη Λαμία; ‘Η νομίζει κάποιος πως υπάρχουν μεταγραφές που θα τον βοηθήσουν να πάρει το Γιουρόπα Λιγκ π.χ., αν όλη η ομάδα δεν βρει τον Φεβρουάριο την αγωνιστική ένταση που λείπει;

Διακοπές

Στην περίπτωση του Ολυμπιακού το πρόβλημα που παρουσιάστηκε στα ματς του Τσάμπιονς Λιγκ, κυρίως έχει να κάνει με την έλλειψη καλοκαιρινής προετοιμασίας. Ολες οι ελληνικές ομάδες είχαν το περασμένο καλοκαίρι προβλήματα: καμία όμως δεν είχε το πρόβλημα του Ολυμπιακού, γιατί μόνο ο πρωταθλητής έπρεπε να παίξει ματς στην Ευρώπη στις 9 Αυγούστου. Οι άλλοι από τις 25 Ιουλίου έκαναν διακοπές.

Κύπελλο

Ο Μαρτίνς μετά την αναμέτρηση με τη Γουλβς δεν είχε χρόνο ούτε για να προετοιμάσει την ομάδα όπως θα ήθελε, αλλά ούτε και να δώσει πολλές μέρες άδεια στους παίκτες του, ώστε να ξεκουραστούν. Επιπλέον η ΕΠΟ του έκανε τη ζωή ακόμα πιο δύσκολη αποφασίζοντας τη διεξαγωγή του Κυπέλλου Ελλάδος στις 12 Σεπτεμβρίου: ο προπονητής του Ολυμπιακού έπρεπε στις λίγες μέρες που είχε μπροστά του να προετοιμάσει μια ομάδα για να πάρει το Κύπελλο – και το πήρε. Αλλά δεν είχε καθόλου χρόνο για το είδος της δουλειάς που επιτρέπει καλοκαιριάτικα στους παίκτες να γεμίσουν μπαταρίες.

Ελπίδα

Τι ήλπιζε ο Μαρτίνς; Πως η ομάδα του θα κάνει στο πρωτάθλημα ό,τι έκανε χθες στη Λαμία. Οτι δηλαδή θα καθάριζε κάποια εύκολα ματς από το ημίχρονο (όπως έκανε χθες όταν και προηγήθηκε με 0-3 στο 35’) και ότι ο ίδιος θα μπορούσε να χρησιμοποιεί το δεύτερο ημίχρονο για να αποφορτίζει βασικούς και να δίνει χρόνο ενσωμάτωσης στους νεοφερμένους. Αλλά στο ποδόσφαιρο δεν γίνονται τα πράγματα κατά παραγγελία. Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε τη σεζόν με οκτώ ματς στα οποία δεν σκόραρε στο πρώτο ημίχρονο. Για να κερδίσει η ομάδα ο κόουτς επέμεινε στους περσινούς 16 βασικούς του. Και οι νεοφερμένοι έμειναν χωρίς ματς. Χθες είδαμε ότι ο Κάιπερς μπορεί με αντιπάλους όπως η Λαμία να σκοράρει, ότι ο Σουντανί για να λυθεί και να σκοράρει θέλει απλά να παίζει, ότι ο Τιάγκο Σίλβα είναι ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής κι ότι ακόμα κι ο Ανδρούτσος μπορεί να προσφέρει ακόμα κι αν αγωνίζεται σε μια θέση που δεν είναι ακριβώς δική του. Το θέμα με τον εφετινό Ολυμπιακό είναι ότι ποτέ δεν θα μάθουμε τι θα μπορούσε να καταφέρει αν έκανε μια κανονική προετοιμασία, αν δηλαδή ο κόουτς είχε τη δυνατότητα να κάνει τις δοκιμές του, να δει τι μπορεί να πάρει από παίκτες που αποκτήθηκαν, να ξεκαθαρίσει ρόλους και προτεραιότητες: αυτά γίνονται πριν η σεζόν αρχίσει αλλά φέτος ήταν αδύνατο να γίνουν.

Τρύπες

Αντίθετα από την ΑΕΚ, που στην άμυνα έχει τρύπες που στην Ευρώπη πληρώθηκαν ακριβά, ο Ολυμπιακός δεν μοιάζει να έχει ορατά κενά: στα μάτια μου έχει αντιθέτως περισσότερους παίκτες από όσους χρειάζεται και αρκετούς που ακόμα δεν ξέρουμε τι ακριβώς μπορεί να προσφέρουν. Θα πάρει κι άλλους τον Ιανουάριο; Πιθανόν. Αλλά κι αυτοί που θα έρθουν θα χρειάζονται χρόνο να ενσωματωθούν – ας το έχουν στα υπόψη τους όποιοι θέλουν να δουν δυο νέα ακραία μπακ, ένα νέο φορ, ένα νέο στόπερ κ.λπ. Ο ευκολότερος τρόπος να κάνεις κακό σε μια ομάδα είναι να τη φορτώσεις με παίκτες που πρέπει να προσαρμοστούν μεσούσης της περιόδου. Παρά τις καλές του προθέσεις λίγοι προσφέρουν: ρωτήστε τον Σολδάνο, τον Μιραλάς, τον Καφού, τον Σισοκό, τον Ζιλ Ντίας. Ολοι είχαν εξαιρετικά βιογραφικά. Κανείς σχεδόν δεν έκανε όσα όλοι περίμεναν.

Δύσκολο

Η ενσωμάτωση των παικτών τη σεζόν του κορωνοϊού είναι δύσκολη υπόθεση. Οποιος ταλέντο έχει, μπορεί να μπει και ο Λιβάι Γκαρσία σκοράρει με απευθείας κόρνερ, ο Τιάγκο Σίλβα χορεύει στο λασπωμένο γήπεδο της Λαμίας και κάνει τη διαφορά. Αλλά δεν μπορούν όλοι οι παίκτες να τα κάνουν αυτά κι αρκετοί θέλουν τον χρόνο τους και θέλουν και ματς για να προσαρμοστούν: είχαν κάποτε τέτοια προβλήματα ο Μπορέλι, ο Γκόγκιτς, ο Μπελούτσι, ο Ζέτερμπεργκ κ.λπ. Αλλά το ξεχνάμε…