Φώτα σβηστά, {CR}άνθρωποι {CR}αναμμένοι

Οι εργαζόμενοι στην υγεία είναι τα πρόσωπα της χρονιάς για το περιοδικό ΤΙΜΕ. Πρόσωπα και βλέμματα κουρασμένα απ’ όλα εκείνα που ζουν τους τελευταίους μηνες. Βλέμματα όπως της Ευαγγελίας Γαζέπη, νοσηλεύτριας στο νοσοκομείο της Νάουσας που έφυγε από κορωνοϊό. Βλέμματα όπως της Βάλιας, νοσηλεύτριας στο «Σωτηρία» που έψαχνε σπίτι και οι ένοικοι την έδιωξαν από φόβο. Το κύμα συμπαράστασης που εκδηλώθηκε διόρθωσε κάπως τα πράγματα. Οπως λέει: «Μην εγκαταλείψετε ποτέ. Εύχομαι δύναμη και κουράγιο στους αγώνες της καθημερινότητάς μας».

Ετοιμαζόταν να διεκδικήσει την προεδρία της Γαλλίας, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο για τη σεξουαλική επίθεση εις βάρος καμαριέρας σε ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης. Ο Ντομινίκ Στρος Καν έγινε ένας παρίας αναγκασμένος να ζει εξόριστος στο Μαρόκο, όπου επανεφηύρε τον εαυτό του ως σύμβουλος αρχηγών αφρικανικών κρατών. Ετοιμάζει ντοκιμαντέρ για να πει την ιστορία του, την επόμενη χρονιά, στην καρδιά της προεκλογικής εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές του 2022 στη Γαλλία. Θα προσπαθήσει, λένε, να κάνει με κάποιο τρόπο, comeback.

Η Τσάρλι ντ’ Αμέλιο είναι 16 ετών. Πριν από ενάμιση χρόνο άρχισε να ανεβάζει μικρά χορευτικά βίντεο στο TikTok. Σήμερα έχει περισσότερους από 100 εκατομμύρια followers, περιουσία 5 εκατομμυρίων και το περιοδικό Forbes την έβαλε στην λίστα με τα 40 πιο επιδραστικά άτομα κάτω των 40 ετών, στον πλανήτη.  Στα χνάρια των Καρντάσιαν, βγάζει τη ζωή της σε stories. Ενα κομμάτι αυτού του νέου κόσμου που δεν κατανοούμε πάντα εύκολα.

Πριν από 30 χρόνια η Ελενα Σμιθ ήρθε ανταποκρίτρια στην Ελλάδα για την Guardian. «Το Μακεδονικό, ο εμφύλιος, είναι ευαίσθητα ζητήματα ακόμα», περιγράφει. Στην ομιλία του στην Αθήνα, ο Μπαράκ Ομπάμα χρησιμοποίησε μια δική της φράση. Χαρά. Και όταν προκηρύχθηκε το δημοψήφισμα το 2015, η αντίθετη αίσθηση: «Δυσκολευόμουν να αναγνωρίσω τη χώρα που αγαπώ. Είχε μετατραπεί σε μια μεγάλη ανοικτή πληγή». Πώς βλέπει το σήμερα η παλαιότερη ξένη ανταποκρίτρια στη χώρα μας; «Η Ελλάδα είναι παράδειγμα αντοχής».

Η Ρουμένα Μπουζαρόφσκα είναι από τη Βόρεια Μακεδονία και διάσημη συγγραφέας στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβία. Τα δύο βιβλία της «Ο σύζυγός μου» και το «Δεν πάω πουθενά» περιγράφουν με κυνικό τρόπο και πικρό χιούμορ μια κοινωνία που ασφυκτιά από την πατριαρχία, γυναίκες που μαθαίνουν από το περιβάλλον ότι τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε καλύτερα, θυματοποιημένες και αντιμέτωπες με προκαταλήψεις, που σπανίως σπάνε τις αλυσίδες τους. «Δεν μου αρέσει η κλάψα», λέει. «Γι’ αυτό τείνω στο γκροτέσκο».

Ο σλοβένος φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ βλέπει τις αλλαγές που έρχονται και αναρωτιέται εάν θα υπάρχει επιστροφή στην κανονικότητα: «Ερώτημα: Να προσπαθήσουμε να επιστρέψουμε στην «παλαιά» κανονικότητα; Ή να αποδεχθούμε ότι η πανδημία είναι ένα από τα σημάδια ότι μπαίνουμε σε μία μετα-ανθρώπινη εποχή (με βάση την κυρίαρχη αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος); Μια επιλογή που δεν αφορά μόνον την ψυχική μας υγεία, αλλά και τη συνολική μας σχέση με αυτό που βιώνουμε ως πραγματικότητα».