Oταν ήταν μικρή, πέντε ή έξι ετών, προσπαθούσε να αποφασίσει ποιο είναι το καλύτερο ποίημα στον κόσμο. Δύο γυρόφερνε στο μυαλό της: το «Αραπάκι» του Γουίλιαμ Μπλέικ και τον «Ποταμό Σουόνι» του Στίβεν Φόστερ. Πήγαινε κι ερχόταν στο δεύτερο υπνοδωμάτιο της γιαγιάς της στο Λονγκ Αϊλαντ, απήγγελλε (μέσα της) το ποίημα του Μπλέικ, τραγουδούσε (μέσα της) το τραγούδι του Φόστερ και προσπαθούσε να αποφασίσει. Το είχε πάρει σοβαρά: το ποίημα που θα ανακηρυσσόταν το καλύτερο στον κόσμο αποτελούσε στο μυαλουδάκι της την ύψιστη τιμή
