Κάθε φορά που βλέπω τους Νορβηγούς να πανηγυρίζουν τραβώντας κουπί, χαμογελάω. Οχι γιατί είναι ένα ωραίο τηλεοπτικό πλάνο. Αλλά γιατί βλέπω έναν λαό που έχει καταλάβει πως η δύναμη μιας ομάδας δεν βρίσκεται μόνο στους έντεκα που παίζουν. Βρίσκεται στις χιλιάδες που πιστεύουν.
Αυτό είναι το περίφημο «ανήκειν». Εκείνο το συναίσθημα που κάνει τον φίλαθλο να νιώθει ότι δεν παρακολουθεί απλώς έναν αγώνα. Τον ζει. Γίνεται κομμάτι του. Ανασαίνει στον ίδιο ρυθμό με την ομάδα του.
Οι Νορβηγοί όμως δεν έμειναν στο θέαμα. Εκαναν κάτι που αξίζει περισσότερο από κάθε τρόπαιο.
Πήραν τη φράση «θα μάτωνα για την ομάδα μου» και την έκαναν κυριολεξία. Με την πρωτοβουλία Blø for drakta – Blood League, ο Νορβηγικός Ερυθρός Σταυρός κάλεσε τους φιλάθλους να αποδείξουν την αγάπη τους δίνοντας αίμα. Κάθε αιμοδότης δήλωνε την ομάδα του και η προσφορά του γινόταν βαθμός στη βαθμολογία των συλλόγων. Οχι για να κερδίσουν ένα ακόμη ντέρμπι. Για να κερδίσει η ζωή.
Ξαφνικά η οπαδική αντιπαλότητα έγινε δύναμη προσφοράς. Η καζούρα έγινε κίνητρο. Η φανέλα έγινε αφορμή να γεμίσουν οι τράπεζες αίματος. Και η αιμοδοσία έγινε το μεγαλύτερο ντέρμπι της χρονιάς.
Δεν ζήτησαν από τον κόσμο να συγκινηθεί. Του έδωσαν έναν λόγο να δράσει.
Και πέτυχαν αυτό που πολλές χώρες, πολλοί οργανισμοί και δυστυχώς πολλοί αθλητικοί σύλλογοι ούτε καν τόλμησαν να σκεφτούν. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι έγιναν αιμοδότες. Χιλιάδες ζωές απέκτησαν ελπίδα. Οχι επειδή κάποιος τους έκανε κήρυγμα. Αλλά επειδή κάποιος κατάλαβε πώς λειτουργεί η ψυχή του φιλάθλου.
Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Εμείς τι κάνουμε;
Συζητάμε ατέλειωτες ώρες για τη βία στα γήπεδα. Καταδικάζουμε επεισόδια. Ψάχνουμε ενόχους. Μοιράζουμε ευθύνες. Κι όμως, ελάχιστοι αναρωτιούνται πώς αυτή η τεράστια δύναμη των οργανωμένων φιλάθλων μπορεί να μετατραπεί σε δύναμη ζωής.
Φανταστείτε, μόνο για μια στιγμή, αν κάθε ελληνικό ντέρμπι συνοδευόταν από μια μεγάλη εθελοντική αιμοδοσία. Αν οι ομάδες συναγωνίζονταν για το ποια θα χαρίσει περισσότερο αίμα, περισσότερες ζωές, περισσότερη ελπίδα. Αν οι τίτλοι των εφημερίδων έγραφαν «η τάδε ομάδα έσωσε τους περισσότερους συνανθρώπους της».
Τότε θα μιλούσαμε πραγματικά για αθλητικό πολιτισμό.
Γιατί ο αθλητισμός δεν γεννήθηκε για να χωρίζει ανθρώπους. Γεννήθηκε για να τους ενώνει. Και όταν μια κοινωνία χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο μόνο για να πουλήσει φανατισμό, να αναπαράγει μίσος και να συντηρεί αντιπαλότητες, ενώ θα μπορούσε να σώζει ζωές, τότε δεν φταίνε οι φίλαθλοι.
Φταίνε όσοι δεν είχαν ποτέ το θάρρος να τους εμπνεύσουν.
Η Βούλα Πατουλίδου είναι χρυσή ολυμπιονίκης.
