Σκελετοί

Να πούμε μια αλήθεια. Κάθε εξουσία έχει σκελετούς στο ντουλάπι της. Μικρούς ή μεγάλους, εξαρτάται πώς τους μετράει ο καθένας.

Αυτήν τη μάλλον αυταπόδεικτη αλήθεια της πολιτικής λησμονούν πρώτοι οι πολιτικοί. Δεν καταλαβαίνουν δηλαδή ότι όπως ελέγχουν (τους άλλους) θα ελεγχθούν και εκείνοι (από τους άλλους).

Αυτά τα πράγματα πάνε μαζί. Κάθε «σπίτι του Βολταίρου» φέρνει κι «ένα εξοχικό στο Σούνιο».

Αλλά δεν τη λησμονούν μόνο οι πολιτικοί. Υπάρχει και ένα ιδιαίτερο είδος δημοσιογράφων που νομίζουν ότι η δημοσιογραφία είναι κάτι σαν αγωνιστική γυμναστική ή κομματική υπηρεσία.

Οτι σε έναν κόσμο που χωρίζεται σε «καλούς» και «κακούς» η δημοσιογραφία οφείλει να παίρνει (έστω και λίγο υστερικά) το μέρος των «καλών».

Να καλωσορίζει πρόσφυγες και μετανάστες. Να υποθάλπει κοινωνικούς αγωνιστές ή αντικοινωνικούς αλητάμπουρες. Να συμπαραστέκεται σε κάθε δικαίωμα κάθε βαρεμένου που νομίζει ότι τα πάντα είναι δικαίωμά του.

Να ορθώνεται απέναντι στη συντεταγμένη πολιτεία.

Να ελέγχει τραπεζικούς λογαριασμούς, δάνεια, βίλες και αυτοκίνητα -εκτός αν βρίσκονται στα σωστά χέρια ή αν προορίζονται για τις σωστές τσέπες… Διότι στη λογική τους σκελετούς έχουν μόνο οι άλλοι.

Ευτυχώς τίποτα από αυτά δεν έχει σχέση με την κανονική δημοσιογραφία.

Δεν ξέρω λοιπόν αν κάποιοι θεωρούν «κιτρινισμό» (όπως είπε κι ο Ραγκούσης…) να κρίνονται οι πολιτικοί για ζητήματα που δεν είναι αμιγώς πολιτικά. Εγώ το ονομάζω δημοκρατία.

Οχι επειδή συμφωνώ απαραιτήτως με την κάθε κρίση. Αλλά επειδή θέλω να μην εμποδίζεται η κρίση. Βρίσκω βαθιά αποκρουστικό κι ανατριχιαστικό το «δεν δικαιούστε για να ομιλείτε».

Ολοι δικαιούνται να ομιλούν. Για την ποδηλατάδα του Μητσοτάκη ή για το εξοχικό του Τσίπρα.

Διότι τα περιουσιακά στοιχεία ή ο τρόπος ζωής, η δημόσια κι η ιδιωτική συμπεριφορά κάθε πολιτικού δεν αποτελούν δευτερεύοντα ζητήματα της πολιτικής.

Ούτε είναι σοβαρότερο ζήτημα οι εκδηλώσεις για τον Γρηγορόπουλο κι αν ο Κουφοντίνας θα εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του σε δυσμενέστερες συνθήκες.

Μην τρελαθούμε κιόλας!

Αλλά όλοι οι πολιτικοί κι όλοι οι δημοσιογράφοι (της αμφιλεγόμενης κατηγορίας που προανέφερα) έχουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να ορίσουν τους όρους της δημόσιας συζήτησης. Δεν μπορούν.

Κι ευτυχώς. Η δημόσια συζήτηση διαμορφώνεται εκ των πραγμάτων, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα, τις ευαισθησίες ή τις προτεραιότητες του καθενός.

Και σε αυτή τη συζήτηση μετέχουμε όλοι. Οι πάντες. Ακόμη και οι σκελετοί στα ντουλάπια.