Σουρεαλιστικό

Σουρεαλιστικές οι μέρες που ζούμε. Αγοράζεις κάτι τώρα μέσω τους Διαδικτύου, σε ενημερώνουν 10 μέρες μετά εάν το έχουν και ελπίζεις ότι δεν θα φύγει το 2020 πριν το παραλάβεις. Ολοι υποκρίνονται. Εμείς υποκρινόμαστε ότι αγοράζουμε. Αυτοί ότι μας πουλάνε τα προϊόντα τους. Και κάποιοι τρίτοι ότι μας τα παραδίδουν. Δεν ξέρω τι αγορά είναι αυτή. Αλλά είναι σίγουρο ότι στο μέλλον όταν θα ζούμε σε κανονικό περιβάλλον διαδικτυακών αγορών, προφανώς θα γελάμε. ‘Η θα κλαίμε οι μεγαλύτεροι για τις καταστάσεις που ζήσαμε.

Ενα άλλο σουρεαλιστικό σκηνικό, έχει στηθεί από τη Δευτέρα. Στην ουσία έχει ανοίξει ένα μεγάλο μέρος του λιανεμπορίου. Αλλά δεν το λέμε. Είναι, λένε, για επαγγελματίες. Δηλαδή για 700.000 και πλέον Ελληνες που έχουν επαγγελματικό Αριθμό Φορολογικού Μητρώου. Αρα μαζί με τις οικογένειές τους περίπου 2,5 εκατ. Ελληνες. Αν προσθέσουμε και κάτι φίλους που τους γίνεται μια εξυπηρέτηση, ο αριθμός ανεβαίνει. Περίπου οι μισοί Ελληνες έχουν πρόσβαση σε φυσικές αγορές στο λιανεμπόριο. Αλλά δεν το λέμε. Εχουν ιδέα όλοι αυτοί πώς φαίνεται όλη αυτή η συζήτηση στον Ελληνα που έχει την ατυχία να μην έχει επαγγελματικό ΑΦΜ ή έναν φίλο να τον διευκολύνει και αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να μην παραλάβει εγκαίρως τα χριστουγεννιάτικα δώρα των παιδιών του;

Φτάνει να εκδίδεται τιμολόγιο. Λογικά πάμε για ρεκόρ όλων των εποχών στην έκδοση τιμολογίων. Η δε Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, όταν θα δει τα στοιχεία εξόδων των εταιρειών αυτής της περιόδου, είτε θα πιστέψει ότι στήθηκε βιομηχανία έκδοσης εικονικών παραστατικών είτε ότι ήρθε επιτέλους η ανάπτυξη στη χώρα.

Σουρεαλιστική και η δημόσια συζήτηση που γίνεται αυτή την περίοδο. Κινείται, γύρω από το κρίσιμο ερώτημα, «πότε θα ανοίξει το λιανεμπόριο». Σε αυτήν τοποθετούνται λοιμωξιολόγοι, επιδημιολόγοι, πνευμονολόγοι και άλλες συναφείς ειδικότητες και εκφράζουν την ανησυχία τους αν πρέπει να ανοίξει η αγορά. Ποια αγορά; Η ανοιχτή αγορά;

Το λιανεμπόριο έχει ανοίξει με τον τρόπο που είπαμε. Τα καφέ λειτουργούν σχεδόν κανονικά, χωρίς την υποχρέωση σερβιρίσματος και το άγχος της μισθοδοσίας. Τα δε εστιατόρια προσαρμόστηκαν γρήγορα και λειτουργούν με παράδοση κατ’ οίκον. Παρεμπιπτόντως προσάρμοσαν και τις πρακτικές τους. Τα μηχανήματα pos είναι σχεδόν μόνιμα χαλασμένα. Αν και οι πιο προχωρημένοι έρχονται στο σπίτι κανονικά με το pos και επίσης… κανονικά δεν έχουν κόψει απόδειξη. Δεν την ξέχασαν στο κατάστημα. Δεν την έκοψαν ποτέ. Ούτε σχεδιάζουν να την κόψουν εκτός και αν την απαιτήσεις. Και πού όρεξη για φασαρίες…

Μέσα σε αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό αναρωτιέσαι τι κάνουμε. Εχουμε καραντίνα; Δεν έχουμε; Στηρίζεται με αυτό τον τρόπο το σύστημα υγείας ή το φτάνουμε με υποτιθέμενη κλειστή την αγορά, στα όριά του; Και αν αυτό συμβαίνει γιατί να περιμένω να ακούσω τις βαρυσήμαντες ανακοινώσεις; Μήπως να απολαύσω έναν καφέ στα όρθια, ενώ ψωνίζω με το επαγγελματικό μου ΑΦΜ τα χριστουγεννιάτικα δώρα μου και μετά να παραγγείλω με τους συναδέλφους μου να φάμε ένα καλό φαγητό (χωρίς απόδειξη) στο γραφείο της δουλειάς μου;