Ο δρόμος λιγότερο μακρύς, αλλά ακόμη ανηφορικός

Υπαρκτό δίλημμα μεταξύ υγείας και οικονομίας για την ελληνική κυβέρνηση ποτέ δεν υπήρξε. Από την πρώτη μέρα που ξέσπασε η υγειονομική κρίση, τέθηκε, από τον Πρωθυπουργό, ως κυρίαρχος στόχος να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες ζωές. Γιατί τίποτα δεν υπερβαίνει την αξία της ανθρώπινης ζωής και γιατί καλή οικονομία και υγειονομική καταστροφή δεν μπορούν να συμβαδίσουν.

Πραγματοποιώντας πρωτόγνωρα άλματα ενίσχυσης του Εθνικού Συστήματος Υγείας, η κυβέρνηση το πετυχαίνει με την αυταπάρνηση γιατρών και νοσηλευτών, οι οποίοι μέσα από τα χαρακώματα του πολέμου παρακολουθούν – με τι αντοχές άραγε; – την άχαρη συζήτηση και την πλειοδοσία εκτιμήσεων για τον χρόνο χαλάρωσης των μέτρων, ενώ ακόμη η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά κρίσιμη. Παράλληλα, ανακτήθηκε κάτι που εδώ και πολλά χρόνια ήταν χαμένο: η αξιοπιστία του κράτους και της δημόσιας λειτουργίας. Αποζημιώσεις για τους πληττόμενους, σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Επίσης, χωρίς να λείψουν τα προβλήματα για αρκετές υπηρεσίες, η εξ αποστάσεως σχέση με τον πολίτη δημιουργεί νέα δεδομένα πιο γρήγορης και αξιοπρεπούς εξυπηρέτησης για περισσότερες από 100 υπηρεσίες, αλλά παράλληλα δοκιμάζει τις αντοχές του συστήματος αλλά και τον βαθμό εξοικείωσης των πολιτών.

Τα εμβόλια αποτελούν ελπίδα για όλη την ανθρωπότητα. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε το απίστευτο επίτευγμα της επιστημονικής κοινότητας που είναι τόσο κοντά – σε χρόνο ρεκόρ – να λυτρώσει τον πλανήτη από μια πανδημία που έχει ως όχημά της την κοινωνικότητα και τη συναναστροφή, τον πυρήνα δηλαδή του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Την ίδια ώρα, το εμβόλιο αποτελεί ευκαιρία και ευθύνη. Στην ευρεία χρήση του πρέπει να συναντηθούν και να αρθούν στο ύψος της ευθύνης τους όλες οι πολιτικές δυνάμεις και οι ηγεσίες τους. Με το παράδειγμά τους πρέπει να σπάσουν τις προκαταλήψεις που προκαλεί η ελλιπής πληροφόρηση, που συνεπικουρείται από τους «εμπόρους» της συνωμοσιολογίας και της παρα-επιστημονικής δημαγωγίας.

Ωστόσο, γίνεται σαφές ότι ο εμβολιασμός ναι μεν θα χτίσει το απαιτούμενο τείχος ανάσχεσης της πανδημίας, δεν σημαίνει όμως ότι η έλευσή του πρέπει να επισπεύσει ασύντακτα την άρση των μέτρων προστασίας. Ο δρόμος για κάτι τέτοιο μπορεί να μην είναι τόσο μακρύς όσο πριν, δεν είναι ωστόσο ανοιχτός. Η κλίση είναι ακόμη ανηφορική. Η κυβέρνηση σήκωσε τα μανίκια και έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά. Από την πρώτη στιγμή. Οι πολίτες τής το πίστωσαν. Ναι, πιθανόν και με αβλεψίες, αστοχίες ή λάθη, αλλά πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς μέσα στη δίνη της πρωτόγνωρης καταιγίδας που δοκιμάζει όλον τον κόσμο; Που έβγαλε, και απειλεί να ξαναβγάλει, νοκάουτ ακόμη και τα πιο ισχυρά συστήματα υγείας.

Η κυβέρνηση δεν επαναπαύθηκε στη διεθνώς επικρατούσα άποψη ότι στα δύσκολα οι πολίτες συσπειρώνονται με τις ηγεσίες τους και που επιβεβαιώνεται και στην Ελλάδα. Λειτούργησε συνθετικά με τους επιστήμονες, συνεκτικά με τις κοινωνικές ομάδες, συναινετικά με τα κόμματα, γνωρίζοντας ότι εκείνοι που την κατηγορούν για καθυστερήσεις στο λοκντάουν είναι οι ίδιοι που θα της καταλογίσουν εγκληματική αμέλεια αν βιαστεί να χαλαρώσει τα μέτρα. Μένει τώρα να αποδειχθεί αν η αντιπολίτευση έχει διδαχθεί από τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο ή αν θα την αφήσει πίσω η Ιστορία, υποκύπτοντας στην αντιπολίτευση του «τσουρεκιού», του «ποδηλάτου ή του επιλεκτικού μοντάζ δηλώσεων υπουργών εν μέσω μιας ιστορικής πανδημίας που θα θυμόμαστε για πολλές δεκαετίες.

Ο Θοδωρής Λιβάνιος είναι υφυπουργός Εσωτερικών