Οι κρίσιμες εβδομάδες

Η επόμενη εβδομάδα είναι κρίσιμη. Δεν έχει σημασία ποιος το λέει. Μπορεί να το πει ο Χαρδαλιάς, ο Τσιόδρας, ο Μαγιορκίνης, ο Μητσοτάκης. Συνήθως το λένε όλοι μαζί. Πάντα η επόμενη εβδομάδα είναι κρίσιμη. Η εβδομάδα που μόλις άνοιξε ήταν κρίσιμη την προηγούμενη εβδομάδα. Αυτήν την εβδομάδα θα είναι κρίσιμη η επόμενη. Και έτσι πάει. Ενα σισύφειο καψώνι εκτός και αν το δούμε πιο χαριτωμένα και πούμε ότι είμαστε χάμστερ στον τροχό τους, δρομείς πάνω σε κυλιόμενο διάδρομο.

Τέλος πάντων, αυτήν την εβδομάδα υποτίθεται ότι κρατάμε την αναπνοή μας και κοιτάζουμε την καμπύλη της πανδημίας, περιμένοντας να γίνει επίπεδη. Αν συμβεί αυτό, τότε μάλλον θα εξεταστεί το άνοιγμα του εμπορίου στις 14 του μήνα. Ασφαλώς όμως θα πρέπει να κυλήσει ομαλά και η επόμενη εβδομάδα, η οποία φυσικά είναι κρίσιμη.

Και κάπως έτσι, οι μέρες μας είναι σαν να βγαίνουν από τη μηχανή του κιμά. Δεν τις ξεχωρίζεις. Αν σου δείξουν μία Τρίτη και μία Πέμπτη από μακριά, δεν καταλαβαίνεις τη διαφορά. Το απόγευμα μετράμε κρούσματα και νεκρούς, το βράδυ βλέπουμε μπάλα ή σειρές και πριν πέσουμε για ύπνο ακούμε εντυπωσιασμένοι τη σιωπή του δρόμου. Και κάπου ανάμεσα στο χολ και στο υπνοδωμάτιο μπορεί να συναντηθείς με ένα αυτονόητο ερώτημα που ορθώς τίθεται από το ΚΙΝΑΛ: για ποιο λόγο επιμένουμε σε καθολικό, εθνικό lockdown; Ποια η σκοπιμότητα ενός γενικού απαγορευτικού στα μικρά νησιά; Γιατί να κλείσει το σχολείο στους Λειψούς ή στην Τήλο; Και αν θέλετε, γιατί να κλείσει και η εστίαση σε περιοχές που θεωρούνται στεγανοποιημένες; Προφανώς η απάντηση βρίσκεται στην προσδοκία του εμβολίου. Αν δεν περιμέναμε εμβόλιο, θα διασχίζαμε την πυρίκαυστη ζώνη προς την ανοσία της αγέλης. Τώρα είναι σαν να διανύουμε τα τελευταία μέτρα ενός μαραθωνίου – λες ότι θα τερματίσεις ακόμα και αν μετά δεν θα μπορείς να πάρεις τα πόδια σου.

Τουλάχιστον αυτήν την εβδομάδα θα έχουμε την ευκαιρία να σκύψουμε στις μικρές πολυτελείς ιδιαιτερότητές μας. Πώς θα εορταστεί σήμερα ο Αγιος Ανδρέας στην Πάτρα; Και πώς θα γίνουν οι εκδηλώσεις στην επέτειο δολοφονίας Γρηγορόπουλου; Οι μέρες είναι ίδιες, το σκηνικό δεν αλλάζει, αλλά ευτυχώς το δραματολόγιο είναι ανεξάντλητο.