Θεός με αμαρτίες!

«Ηταν ένας μάγος της μπάλας». «Υπήρξε σε όλη του τη ζωή κοκάκιας». «Θεός του ποδοσφαίρου». «Ενα γκολ που δεν έπρεπε να μετρήσει έγινε χέρι του Θεού». «Ξεσήκωνε τα πλήθη και τα ενέπνεε». «Οι καταχρήσεις του έβαζαν φρένο κάθε ημέρα». Ενα πινγκ πονγκ αντιθέσεων και επιχειρημάτων.

Ποιος ήταν τελικά ο Ντιέγκο Μαραντόνα; Ενας επίγειος Θεός; ‘Η μήπως ένας άνθρωπος με πάθη που τελικά τον καθήλωσαν στο έδαφος και τον οδήγησαν σε έναν, προφανώς, πρόωρο θάνατο; Και άραγε, αυτή η… αγιοποίησή του, το λαϊκό προσκύνημα, οι εκδηλώσεις λατρείας και οι συναφείς υπερβολές, ταιριάζουν με κάποιον που δεν τον λες και πρότυπο καλής συμπεριφοράς;

Με άλλα λόγια: ένας αμετανόητος οπαδός του μοναδικού ταλέντου του Μαραντόνα που αρνείται να τον συγκρίνει καν με τον Πελέ, σκέφτεται και από την ανάποδη. Αν όλα αυτά για έναν άσο της μπάλας που σημάδεψε μια εποχή, τι θα άξιζε για κάποιον κολοσσό του πνεύματος, της δημιουργίας, της καινοτομίας;