Μπαλάντα του απερχομένου ντριμπλέρ του καιρού τούτου

Τι να γράψεις για τον Ντιέγκο Μαραντόνα; Καλύτερα να δώσω τον λόγο στον ποιητή Ηλία Λάγιο (1958 – 2005), σε ένα ποίημά του, που πρωτοδημοσίευσε στο «Αντί», τη μακρινή δεκαετία του 1990.

«Στην δίψα μου ονειρεύομαι τον Ντιέγκο, / νεροσυρμή στην εσχατιά του πόνου· / με τον Μακρή, τη Νοταρά, τον Βέγγο. / Ένας χωριάτης, πάνω στου ημιόνου / την πλάτη, με την έλλαμψη του μόνου / Έλληνος, που θα κτίση Παρθενώνα. / Να θεωρή με την πίκρα του αυτοκτόνου / το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

»Θολωμένο και γύφτικο το μάτι· / το εναρκτήριο λάκτισμα δικό του / σ’ όλα της Γης τα μήκη και τα πλάτη. / Να κουβαλά τα φτωχικά του Νότου / στο χρυσοεπιπλωμένο αρχοντικό του. / Ως τέλειωνε της θλίψης τον αγώνα / τον είδα: είχε κακό το ριζικό του / το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

»Εκεί, στη μακρινότατη Αρτζεντίνα / η οδύνη του είναι η οικεία μας οδύνη / (κάπου στο Μετς, Μουσούρου, στην Αθήνα). / Μ’ απόκαμ’ η ψυχούλα και της δίνει / παρηγοριά ψυχρή την κοκαΐνη. / Α! στην οθόνη κλίναμε το γόνα, / λέγοντας: ας χαρή λίγη γαλήνη / το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

»Κυρά της μοναξιάς, μάννα του πλήθους, / κυρά του ξεπεσμού, του χαμού μάννα, / σταμάτα του αναθέματος τους λίθους. / Κι εμπρός στον επερχόμενο χειμώνα / μέμνησο να ταΐζη στην αλάνα / το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.»