Μόδα δωματίου

Αυτό που δεν είχε δοκιμάσει η μόδα για να μας δείξει ότι «διαβάζει» εγκαίρως την εποχή της ήταν το να στοχαστεί. Είχε φτάσει έως το σημείο να καλλιεργήσει τη γνωριμία της με την τέχνη και μέσα από τις επιδράσεις διαφορετικών καλλιτεχνικών κινημάτων πάνω σε δημιουργούς να γίνει η ώσμωση που προξενούσε ανατροπές. Από την οποία έβγαιναν νέα στο μάτι ρούχα, νέοι τρόποι ντυσίματος, μία νέα εμφάνιση ταιριαστή στις εξελίξεις που έφερνε το γύρισμα των καιρών. Σαν εκείνη που έφεραν οι ρώσοι κονστρουκτιβιστές στην ένδυση της δεκαετίας του 1920, ανοίγοντας το πνεύμα της Κοκό Σανέλ στην αβάν γκαρντ.

Αντίστοιχα η μόδα έχει παίξει και με τη μουσική ή τον χορό. Οταν εμπνευσμένοι δημιουργοί γοητεύονταν από έναν τραγουδοποιό ή έναν χορογράφο και δημιουργούσαν θεαματικά ρούχα για να τα φοράνε τη στιγμή της παράστασής τους. Το παράδειγμα του Ντέιβιντ Μπάουι να φορά την Union Jack ρεντικότα για την περιοδεία του Earthling Tour του 1997 που έφτιαξε ο νεαρός τότε Αλεξάντερ Μακουίν, το ανδρόγυνο μαυρόασπρο κοστούμι της Πάτι Σμιθ με την υπογραφή της Αν Ντεμιουλεμέστερ, η γκραντζ συλλογή του Μαρκ Τζέικομπς είναι ορισμένα από τα παραδείγματα αυτής της αδιάρρηκτης σχέσης της μόδας με το καλλιτεχνικό θέαμα και τη δημιουργία.

Ωστόσο, στο νέο γύρισμα της εποχής, η πραγματικότητα της πανδημίας έβαλε απότομα ένα τέλος σε όλες τις συνηθισμένες αφορμές ανανέωσης αυτών των σχέσεων της μόδας με τους καλλιτέχνες. Η κοινωνική απόσταση έθεσε περιορισμούς στη διαδραστικότητα των ανθρώπων, που αποτελεί το βασικό συστατικό της τέχνης. Η συνέχεια από μία σειρά ανάλογων σκέψεων έφερε πολλούς σύγχρονους σχεδιαστές σε αδιέξοδο. Το ερώτημα «ποια είναι η σημασία των ρούχων όταν δεν πλαισιώνονται από την πασαρέλα» και το «πού υπάρχει σήμερα μόδα» δεν έβγαλε ακόμη μία πειστική απάντηση.

Εφερε όμως στις ηλεκτρονικές μας θυρίδες μία επιστολή ενός σχεδιαστή ο οποίος μοιράζεται τους προβληματισμούς του με το διεθνές και ασαφές σύνολο όσων εργάζονται στα μίντια παρακολουθώντας τη μόδα. Και ο Αλεσάντρο Μικέλε για άλλη μια φορά πρωτοτύπησε. Γιατί εμφανίστηκε στοχαστικός και πολύ περισσότερο αναλυτικός από τη σιβυλλική φεμινίστρια Μιούτσια Πράντα, για να μιλήσει για όλα αυτά που αισθάνεται και νιώθει να τον βαραίνουν.

ΨΗΦΙΑΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Αυτή η επιστολή στην οποία υπάρχει η ειλικρίνεια της έκφρασης των συλλογισμών του συνοδεύει ακόμη μια εορταστική συλλογή για δώρα Χριστουγέννων με τη μορφή ψηφιακού φεστιβάλ σύντομων φιλμ με τη σκηνοθετική και σεναριακή υπογραφή του Γκας Βαν Σαντ και του καλλιτεχνικού διευθυντή της Gucci Αλεσάντρο Μικέλε. Είναι ένα έξυπνο τέχνασμα του Μικέλε αλλά όχι μόνο με εμπορική σκοπιμότητα. Η ταινία που εκτυλίσσεται σε επτά επεισόδια δίνει τον τίτλο της και στην ειδική συλλογή. Το «Ouverture of Something that Never Ended», προβάλλεται αυτήν την εβδομάδα στην πλατφόρμα του Gucci στο Youtube. Η ουβερτούρα αυτού του κάτι που δεν τελείωσε ποτέ για το οποίο μας μιλά ο Μικέλε είναι η μόδα. Οχι γιατί ξέρει ο ίδιος ποια θα είναι η συνέχειά της, αλλά για να προσθέσει έστω και μία δόση αβέβαιης αισιοδοξίας. Τέτοια που επιτρέπει την πιθανότητα να προβάλλει το στροβίλισμα ενός φορέματος ακόμη και μέσα σε ένα υπνοδωμάτιο. Σε αυτήν την ουβερτούρα της μόδας δωματίου ο Μικέλε επενδύει τη συνέχεια των πειραματισμών του σε αυτά τα φιλμικά επεισόδια: «Χρειαζόμουν ένα όχημα για να εισχωρήσω μέσα στη ζωή, για να την απεικονίσω από μέσα. Μια ζωή που προφανώς ρέει με ασήμαντο τρόπο, αλλά, καθώς ξετυλίγεται, αποκαλύπτει απροσδόκητες θεοφάνιες. Ενα ρεύμα από μικροσκοπικά τυχαία γεγονότα και λεπτές σχέσεις που αμφισβητούν τη δημιουργία της ουσίας και δίνουν μορφή στην ύπαρξή μας.

Αυτό που μου αρέσει στον Γκας είναι η επαναστατική και θρασύτατη στάση του, η ικανότητά του να απεικονίζει τον δρόμο και το περιθώριο, η λεπτότητά του. Μαζί προσπαθήσαμε να γράψουμε μια ωδή σε αυτόν τον μυστηριώδη οργανισμό που είναι η ζωή: ένα ιερό αίνιγμα που συνδέει το αδιόρατο με το ορατό, ένα τρέμουλο που φτιάχνεται από ένα μικρό τίποτα που μαίνεται.

Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως ένα απόλυτο και τελικό νόημα. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε προδοσία του θαυμάσιου και άφθονου φορτίου  αισθήσεων που όλοι έχουμε μέσα μας. Αλλωστε σε αυτό βρίσκεται η γοητεία της ζωής: στην άπειρη ποικιλία των δυνατοτήτων της».