Ο κοινός στόχος

Είναι αστυνομικό το κράτος, είναι ο Χρυσοχοΐδης ένας σερίφης που δεν λαμβάνει υπόψη το δημοκρατικό πλαίσιο του πολιτεύματος επιβάλλοντας απαγορεύσεις που θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ως αυταρχική εκτροπή της κυβέρνησης; Επρεπε η κυβέρνηση να αποδεχτεί την επιθυμία όσων πολιτικών σχημάτων υπάρχουν πουλώντας εξεγερσιακές φαντασιώσεις αφήνοντάς τους ελεύθερους να πορευτούν για το νόημα που δίνουν στο 1973; Μήπως η κυβέρνηση, αντί να «ρίχνει λάδι στη φωτιά με απαγορεύσεις που θυμίζουν τα “αποφασίζομεν και διατάσσομεν”», καθώς λέει η αδιόρθωτη, ρομαντικά αφελής (αχ!) Φώφη Γεννηματά, έπρεπε να πει στο ΚΚΕ, στον Βαρουφάκη, στους διάφορους αριστεριστές και στους αναρχικούς να τα βρούνε, να μην υπάρξει διχόνοια, αλλά ομόνοια, επειδή αν είμαστε όλοι μαζί θα κερδίσουμε τη μάχη με τον κορωνοϊό;

Η απάντηση είναι προφανής. Δεν είναι αστυνομικό το κράτος, ο Χρυσοχοΐδης είναι ένας κυβερνητικός αξιωματούχος που πρέπει να συντονίσει μια απαγόρευση, κατά το Σύνταγμα, επειδή αν δεν ισχύσει η απαγόρευση, αν ξεχυθούν διαδηλωτές στους δρόμους, σε μεγάλο βαθμό θα πάει περίπατο το σχέδιο του λοκντάουν, ο ιός θα συνεχίσει να μεταδίδεται, αφού όσοι πορεύονται στη διαδήλωση είναι καλοί αγωγοί της μετάδοσης.

Η απαγόρευση των δημόσιων συναθροίσεων (που δημοσιεύθηκε στις 14/11/2020), σύμφωνα με το άρθρο 11, παρ. 2 του Συντάγματος («Οι υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευτούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, γενικά, αν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή, αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως νόμος ορίζει»), είναι ο λογικός μονόδρομος μιας πολιτικής που επελέγη για να ανακοπεί η εκθετική αύξηση της διάδοσης του ιού, για να μη χρειαστεί να φτάσουμε σε σημείο κατά το οποίο τα νοσοκομεία δεν θα μπορούν να αντιμετωπίσουν τα κρούσματα και για να υπάρξουν όσο το δυνατόν λιγότερες επιπτώσεις στην οικονομία.

Ολοι οι λόγοι συνηγορούν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Αν δεν ανακοπεί η διάδοση της πανδημίας, θα υπάρξει απώλεια πολλαπλάσιων ανθρώπινων ζωών απ’ όσες έχουν ώς σήμερα χαθεί – και στον πολιτισμό μας η ζωή είναι ιερή. Μόνο άφρονες θα μπορούσαν να υπονομεύσουν αυτή την πολιτική, μόνο κόμματα και σχήματα που δεν υπολογίζουν την αξία της, που θεωρούν ότι οι άνθρωποι χρειάζονται ως εργαλεία της τελεολογίας τους – ή του μηδενιστικού οίστρου τους.

Τέτοιου τύπου κομματικές και ιδεοληπτικές τελεολογίες έπαιξαν ρόλο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ωστόσο, η ίδια η εξέγερση τις ξεπέρασε, η δυναμική της τις ξεπέρασε. «Τι κοινό είχαν οι απόψεις των αριστεριστών [που κλείστηκαν εκείνο το βράδυ στο Πολυτεχνείο] και των γονιών μου;», αναρωτιέται ο Απόστολος Δοξιάδης στον «Ερασιτέχνη επαναστάτη» (2018). «Κανένα», απαντάει. «Αρα, τους ένωνε μόνο η συγκεκριμένη πράξη, η κατάληψη του Πολυτεχνείου. Τους έδεναν το “Ελευ-θε-ρία»” και το “Δη-μο-κρα-τία”». Η αντίθεση στη χούντα. Η κοινή επιθυμία. Ο κοινός στόχος.

Κοινός στόχος όλων, σήμερα, δεν μπορεί να είναι άλλος από την ανάσχεση της πανδημίας. Από την προστασία της δημόσιας υγείας. Από τη σωτηρία ζωών.

Είναι μεγάλος στόχος για να τον σκιάζουν μικροκομματικοί συμβολισμοί, επικοινωνιακοί μικροϋπολογισμοί και η ιδεολογική τύφλωση. Οσοι επιμένουν σ’ αυτούς είναι εύλογο να βρουν απέναντι το κράτος. Ας μην παραπονιούνται γι’ αυτό.