Ελπίδες και απογοητεύσεις

Οι καταιγιστικές εξελίξεις στη διεθνή σκηνή έχουν απωθήσει από τη μνήμη πολλών την τύχη των Κούρδων της Συρίας με όσα συνέβησαν εις βάρος τους από την επεκτατική τουρκική αδηφαγία που απλώθηκε στα συριακά εδάφη. Παρά τα εγκώμια και τον θαυμασμό για τη σθεναρή στάση του συριακού κουρδικού στοιχείου, παρά τις κάποιες θετικές για αυτούς δηλώσεις, ο πρόεδρος Τραμπ επέλεξε να στρέψει την πλάτη και να τους αφήσει στο έλεος του υπέρτερου σε αριθμούς και οπλισμό τουρκικού στρατού. Ασχετα αν παίρνουν θέση οι αναλυτές απέναντι στις σχέσεις της Τουρκίας με το κουρδικό στοιχείο, σκόπιμο είναι να μη βγαίνει από το οπτικό τους πεδίο η ευκολία με την οποία η Ουάσιγκτον λησμόνησε τους πιστούς της φίλους. Η συμπάθειά της απέναντί τους εξαντλήθηκε σε κάποια λόγια συμπάθειας όταν ο τουρκικός στρατός βομβάρδιζε ανηλεώς τις θέσεις τους. Και μετά, ο θόρυβος των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο κάλυψε την εγκατάλειψη αυτή, με τους Κούρδους να συρρικνώνονται και πάλι αμυντικά, αδύναμοι να υψώσουν φωνή στον διεθνή ορίζοντα.

Με την πολιτικά πλαδαρή ΕΕ καθεύδουσα, μια άλλη μεγάλη πρωτεύουσα, η Μόσχα, ήλθε να προσθέσει κι αυτή την περίεργη στάση της απέναντι σε μια χώρα με την οποία είχε ξεχωριστή σχέση. Την Αρμενία! Ετσι, με την κατίσχυση των Αζέρων και με την κάθε άλλο παρά διακριτική υποστήριξη της Τουρκίας, η Αρμενία βρέθηκε με λιγότερα εδάφη στην κυριαρχία της, ενώ η Τουρκία επιχαίρει για άλλη μια «επιτυχία» έξω από τα σύνορά της και το Αζερμπαϊτζάν θριαμβολογεί για τη «νίκη» του εκφράζοντας παράλληλα την ευγνωμοσύνη του στην αδερφή Τουρκία που – δεν είναι σε πολλούς γνωστό – καρπούται το 5% των ενεργειακών εσόδων του γειτονικού υποχειρίου της.

Δύο μεγάλες δυνάμεις, ΗΠΑ και Ρωσία, τήρησαν και εδώ αποστάσεις από τις εστίες πολέμου εξυπηρετώντας τα συμφέροντά τους. Η Ουάσιγκτον, πάντα με τη σταθερή πεποίθηση πως η πολλή αυστηρότητα απέναντι στην Τουρκία κόβει τον δρόμο τής επιστροφής της Αγκυρας στη δυτική αγκαλιά, και η Μόσχα, με προσεκτικό υπολογισμό των σχέσεών της με την Αγκυρα, κρατάει ισορροπίες απέναντι στο Γερεβάν και το Μπακού. Φροντίζει να εκφράζει την υποστήριξή της στην Αρμενία και δεν δίδει το ουσιαστικό «παρών», παρά μόνο όταν η πλάστιγγα κλίνει υπέρ του Αζερμπαϊτζάν. Και τώρα, με την ελλιπή συμφωνία που υπογράφηκε, είναι όλοι ικανοποιημένοι. Πρώτιστα η Μόσχα που ουσιαστικά επανεγκαθίσταται σε γνώριμα εδάφη και δευτερευόντως η Αγκυρα που μεγαλοπιάνεται και κομπορρημονεί. Με ζημιωμένους τούς αφημένους στην τύχη τους Αρμενίους που, για άλλη μία φορά στην ιστορία τους, αισθάνθηκαν την τουρκική ωμότητα απέναντί τους, πλαισιωμένη τη φορά αυτή με τον γνωστό ρωσικό υπολογισμό ισορροπιών και συμφερόντων.

Αν συγκρατηθούν από εμάς τα δύο κραυγαλέα αυτά φαινόμενα εγκατάλειψης, θα μετριαστούν ίσως ενθουσιασμοί και ελπίδες σε κάθε άκουσμα λόγων συμπάθειας και συμπαράστασης από τρίτους. Και ας σταθμιστούν με προσοχή οι έξωθεν προτροπές περί αποφυγής υπογραφής συμφωνιών συνεργασίας, συμμαχιών και εξοπλισμών με όσους η Ελλάδα αισθάνεται εγγύτητα αντιλήψεων και συγγένεια συμφερόντων.

Ο Γιώργος Κακλίκης είναι πρέσβης επί τιμή