Ασθένειες που παραμένουν αθεράπευτες

Συμπληρώνει στη χώρα μας ένα μήνα. Στις 19 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός και μέχρι σήμερα ο Λάζλο Μπόλονι έχει κοουτσάρει τους Πράσινους σε τέσσερα παιχνίδια. Τρία στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας με Βόλο, Απόλλωνα και Ατρόμητο και ένα εκτός έδρας, αυτό απέναντι στη Λαμία. Ο απολογισμός δεν είναι θετικός. Δύο νίκες, με Απόλλωνα και Λαμία, μία ισοπαλία απέναντι στον Βόλο και μία ήττα από τον Ατρόμητο. Σε τέσσερα ματς που ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε, βάσει προγράμματος και ονομάτων αντιπάλων, να κάνει το τέσσερα στα τέσσερα, πήρε εφτά από τους 12 διαθέσιμους βαθμούς.

Με το πρόγραμμα να «βαραίνει στη συνέχεια και μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου και με το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό να ακολουθεί, ο Παναθηναϊκός βλέπει τον κλοιό να στενεύει. Και την απόστασή του από τις υψηλές θέσεις του βαθμολογικού πίνακα να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο. Εχει 9 βαθμούς σε 8 αγώνες, την ώρα που ο θεωρητικά ανταγωνιστής του για μια θέση στην Ευρώπη, Αρης, βρίσκεται στο συν 7 (16 βαθμούς), έχοντας μάλιστα δύο παιχνίδια λιγότερα.

Με αυτή την εικόνα που παρουσιάζει στο γήπεδο ο Παναθηναϊκός μπαίνει σε κίνδυνο ακόμα και η παρουσία του στα πλέι οφ του πρωταθλήματος. Και το χειρότερο είναι πως σε αυτό τον ένα μήνα παρουσίας του Μπόλονι, σχεδόν τίποτα δεν έχει διορθωθεί. Ολες οι «ασθένειες» που παρουσίαζαν οι Πράσινοι επί Πογιάτος παραμένουν… αθεράπευτες.

Ανάπτυξη και δημιουργία

Το βασικότερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού αυτή τη στιγμή έχει να κάνει με την ανάπτυξη του παιχνιδιού και τη δημιουργία ευκαιριών. Οσο δεν έρχονται οι ευκαιρίες, δεν έρχονται και τα γκολ για τους Πράσινους. Το γκολ με τον Βόλο προήλθε από στημένη φάση και συγκεκριμένα από κόρνερ. Αυτό με τον Απόλλωνα από πέναλτι του Χατζηγιοβάνη. Και το ένα εκ των δύο τερμάτων στη Λαμία ήρθε και πάλι από κόρνερ. Σε ροή αγώνα ο Παναθηναϊκός σπάνια σκοράρει. Διότι οι ευκαιρίες που δημιουργεί είναι ελάχιστες. Με τον Ατρόμητο είχε μόλις δύο καλές στιγμές σε 95 λεπτά αγώνα συνολικά. Καμία εκ των δύο δεν θεωρείται κλασική ευκαιρία.

Είναι φανερό πως από τον Παναθηναϊκό λείπει ο παίκτης που μπορεί να κάνει τη διαφορά στον συγκεκριμένο τομέα. Ο Μπόλονι πιστεύει πως όταν ο Βιγιαφάνιες είναι στο 100% και μπει στην αρχική ενδεκάδα θα δώσει λύση. Εχει την κάθετη πάσα, βλέπει γήπεδο, μπορεί να ανεβάσει την ένταση και τον ρυθμό του αγώνα σε στιγμές που υπάρχει ανάγκη.

Αλλά για να μπει ο Αργεντινός και να αγωνιστεί σαν «δεκάρι» θα πρέπει να αλλάξει και το σχήμα. Στο 4-4-2 που χρησιμοποιεί ο Μπόλονι δεν ταιριάζει τέτοιου είδους ποδοσφαιριστής. Και στα άκρα ο «Βίγια» μπορεί να… εξαφανιστεί.

Τρεξίματα και φυσική κατάσταση

Εδώ παρουσιάζεται ένα πρόβλημα που χρειάζεται χρόνο. Και ο Μπόλονι το δουλεύει κατά τη διάρκεια της διακοπής. Ο Παναθηναϊκός σε σχέση με όλες τις ομάδες που έχει αντιμετωπίσει, χάνει σε τρεξίματα. Κυριολεκτικά με όλες. Δεν είναι τυχαίο που οι αντίπαλοι σκοράρουν στο τελευταίο μέρος των αναμετρήσεων. Ο Αστέρας Τρίπολης σκόραρε στο 73′. Η Λάρισα στο 89′. Ο Βόλος στο 92′. Ο Ατρόμητος στο 88′. Και ο Απόλλωνας στο 94′ είχε σπουδαία ευκαιρία για να ισοφαρίσει με τον Λισγάρα.

Ο Παναθηναϊκός έχει τρεξίματα για ένα ημίχρονο, ίσως και λίγο παραπάνω. Οι Κουρμπέλης και Μαουρίσιο δεν έχουν ανάσες για περισσότερα από 60-65 λεπτά, με αποτέλεσμα οι Πράσινοι να χάνουν τη μεσαία γραμμή τους στην τελική ευθεία των αγώνων τους. Και μαζί να χάνουν και πολύτιμους βαθμούς.

Η ομάδα μοιάζει εντελώς αδούλευτη στη φυσική της κατάσταση. Σαν να αφέθηκε στην τύχη της το καλοκαίρι. Και τώρα προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, έχοντας και την πίεση του χρόνου, των αγώνων, των απαραίτητων βαθμών.

Συγκέντρωση και ψυχολογία

Υπάρχει έλλειμμα. Είναι φανερό από τον τρόπο που αγωνίζονται οι ποδοσφαιριστές. Δεν πάνε πρώτοι στην μπάλα και πολλές φορές δείχνουν να μην πιστεύουν όχι μόνο πως θα κερδίσουν ένα ματς, αλλά πως θα κερδίσουν και προσωπικές μονομαχίες με τον αντίπαλό τους. Το πρόβλημα με τα γκολ στο φινάλε δεν έχει να κάνει μονάχα με τα τρεξίματα, αλλά και με τη συγκέντρωση. Σαν να πιστεύουν πως το ματς τελείωσε πριν σφυρίξει ο διαιτητής.

Και είναι και… ψυχολογικό. Απέναντι στον Ατρόμητο, με ένα καλό πρώτο ημίχρονο, θα περίμενε κανείς πως ο Παναθηναϊκός θα κυριαρχήσει στο δεύτερο με στόχο να βρει γκολ. Αντ’ αυτού είδαμε μια ομάδα φοβική, που όταν ο Ατρόμητος πίεσε άρχισε να αγχώνεται, να γυρίζει προς τα πίσω, να μην ψάχνει πώς θα επιτεθεί αλλά πώς θα αμυνθεί.

Τα σημεία που η ομάδα παρουσίασε βελτίωση

Υπάρχουν και τομείς που ο Μπόλονι πρόλαβε να βάλει το… λιθαράκι του. Δεν είναι πολλοί. Και σίγουρα ο Ρουμάνος χρειάζεται χρόνο για να κριθεί και να αρχίσει να αλλάζει την εικόνα του Παναθηναϊκού. Η αμυντική εικόνα της ομάδας είναι καλύτερη στα τελευταία παιχνίδια. Δεν δημιουργούν πολλές ευκαιρίες ούτε οι αντίπαλοι. Και όσο οι απόντες επιστρέφουν, τόσο περισσότερο ο Ρουμάνος αισιοδοξεί πως θα βρει μεγαλύτερη ισορροπία.
Κι εκεί που έχει φανεί η δουλειά του Μπόλονι είναι στις στημένες φάσεις. Κυρίως επιθετικά, διότι αμυντικά υπάρχουν ακόμα προβλήματα. Ο 67χρονος προπονητής χρησιμοποιεί ζώνη και όχι μαν του μαν μαρκαρίσματα όταν η ομάδα του είναι σε θέση άμυνας σε στημένες φάσεις. Στα επιθετικά στημένα ο Παναθηναϊκός λειτουργεί πολύ καλύτερα σε σχέση με την εποχή του Πογιάτος και βρίσκει γκολ. Γίνεται απειλητικός τουλάχιστον από εκεί, αφού σε ροή αγώνα αδυνατεί ακόμα να δημιουργήσει ευκαιρίες προς την αντίπαλη εστία.
Πέρα απ’ αυτά, ο Μπόλονι δεν έχει καταφέρει ακόμα να αλλάξει τίποτα ουσιαστικό. Ισως και να μην έχει προλάβει. Δεν πρόκειται να του ζητήσει κανείς τα… ρέστα σε σύντομο χρονικό διάστημα, αφού διαχειρίζεται μια ομάδα που δεν είναι δική του. Και μια ομάδα που σίγουρα είναι χτισμένη σε λάθος βάση.