«Η διαχείριση της Μνήμης»

Δεν έχει τέλος αυτό το πανηγύρι. Θα προσπεράσω την ατμόσφαιρα της Βουλής την περασμένη Πέμπτη. Ολο κούφια λόγια, παχιά και σκουριασμένα. Δεν θέλω ούτε καν να σταθώ στα λεγόμενα του κυρίου Γιάνη Βαρουφάκη που χαρακτήρισε «σαχλαμάρες» όσα είπε ο Πρωθυπουργός. Απ’ τις «αρλούμπες» του κυρίου Πολάκη στις σαχλαμάρες του αρχηγού της ΜΕΡΑ 25 δυο τσιγάρα δρόμος. Είδες βουνό με βουνό δεν σμίγει. Τα είχαμε χύμα ήρθαν και τσουβαλάτα. Θα μείνω όμως στον κύριο Κουτσούμπα και στη θέση που πήρε για την πορεία (την αντιιμπεριαλιστική όπως τη χαρακτήρισε) την ημέρα της επετείου της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του ’73. Δεν θα υπακούσει, διακήρυξε στα μέτρα που έχει λάβει η πολιτεία, τα οποία ο ίδιος κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι τα πήρε πολύ αργά, διότι κατά τη γνώμη του στις πορείες ο ιός δεν μεταδίδεται. Ισως να πιστεύει πως ο Covid-19 από σεβασμό στον θεσμό υποκλίνεται και κάνει τα στραβά μάτια.

Εχει πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε πόσο μοιάζει η άποψή του με την Εκκλησία της Ελλάδος, που κι αυτή πιστεύει ακράδαντα πως ο ιός δεν μεταδίδεται μέσω της θείας κοινωνίας. Σε δυο πράγματα παίρνει δρόμο η μάστιγα. Στο ΚΚΕ και στην Αγία Μετάληψη. Μη δει σφυροδρέπανο και κουταλάκι, γίνεται μπουχός ο αναθεματισμένος.

Προσπαθώ να καταλάβω τον κύριο Κουτσούμπα και για άλλη μια φορά μου είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατον. Τι ακριβώς εννοεί και γιατί; Δεν γιορτάσαμε Πάσχα, δεν παρελάσαμε την 28η Οκτωβρίου, τώρα κάτι άλλαξε;

Ναι και βεβαίως άλλαξε. Τα κρούσματα που ήτανε δεκάδες τότε, τώρα είναι χιλιάδες. Τρεις χιλιάδες τόσο προχθές και πόσα μπορεί αύριο και μεθαύριο στις 17 Νοέμβρη. Στη Θεσσαλονίκη νοσούν ένας στους τρεις. Δεν θα μπορούσαμε να αναβάλουμε αυτόν τον εορτασμό; Δεν θα ήταν πιο φρόνιμο να περιμένουμε να περάσει η καταιγίδα και όσοι επιζήσουμε, να μαζευτούμε να κάνουμε την αντιιμπεριαλιστική; Δηλαδή αυτό που προτείνει η παραδοσιακή Αριστερά (ένα είν’ το Κουκουέ –  όλα τ’ άλλα κόμματα είναι από δύο και πάνω, και δυστυχώς μάλλον κυριολεκτώ) είναι πέρα από κάθε λογική. Ανθίζει στη σφαίρα του απόλυτου παράλογου.

Ακου άποψη. Για να γιορτάσουμε τη μνήμη των νεκρών να πάμε να στριμωχτούμε για να θρηνήσουμε κι άλλους. Πιο φρέσκους. Περίφημη ιδέα και αρκούντως ανθρωπιστική. Θέλει καινούργια θύματα ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας, θέλει θυσίες πώς να το κάνουμε;

Τίποτα να μην κάνουμε. Να κάτσουμε σπίτια μας όπως επιβάλουν η στιγμή κι η πολιτεία κι όταν με το καλό μάς σιχαθεί ο ιός και σηκωθεί να φύγει, να πάει από κει που ‘ρθε κι ακόμα πιο μακριά, θα έχουμε τον καιρό, και τη μνήμη των νεκρών του Πολυτεχνείου να γιορτάσουμε και να καθιερώσουμε και μια άλλη επέτειο στη μνήμη των νεκρών που θ’ αφήσει πίσω του ο κορωνοϊός και να κάνουμε όσες πορείες θέλουμε. Μόνο που δεν ξέρω από πού θα ξεκινάει αυτή η πορεία και πού θα καταλήγει. Πάντως όχι στην αμερικάνικη πρεσβεία. Ακούγεται και λίγο πασέ, λίγο ντεμοντέ. Θα βρούμε ένα νοσοκομείο, ένα νεκροταφείο ίσως. Αλλά προσοχή. Να είναι κοινής αποδοχής παρακαλώ. Γιατί αλλιώς θα έχουμε άλλους μπελάδες.