NON PAPER

Στο μυαλό του Αλέξη Τσίπρα

Εβλεπα χθες τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μιλάει στη Βουλή. Και συνειρμικά, στο «φόντο», τον «αψύ Κρητικό» του και τα στιγμιότυπα από το «γλέντιασμα», παρά το lockdown, προς τεκμηρίωση του «ψυχή βαθιά» (και κοινωνική συνείδηση αφρόψαρο). Και επίσης, τους «περί τον ΣΥΡΙΖΑ» είτε πρόκειται για επίσημα κομματικά στελέχη είτε για πρόθυμους πληκτρολογούντες. Αλλωστε, παρά τη στροφή προς τη σοσιαλδημοκρατία, η κομματική γραμμή δεν επιτρέπει παρεκτροπές, όλοι μέλη της ίδιας οικογενειακής φωτογραφίας είναι. Αναρωτιέμαι λοιπόν ποιο είναι το αντιπολιτευτικό point – όπως λέμε και στη Σύρο. Πέραν βέβαια ότι οι καλές αποφάσεις, οι σωστές, οι αποδοτικές είναι αυτές που παίρνονται αντάμα με ένα κόμμα που η ψήφος του λαού το κατακρήμνισε παταγωδώς από την εξουσία και, 17 μήνες μετά, έχει ακόμη πιο συρρικνωμένα ποσοστά αποδοχής.  Να υπενθυμίσω δε ότι αυτήν τη εμμονή με τις συνεργασίες και τους υπουργούς κοινής αποδοχής την έχει το κόμμα του οποίου επικεφαλής, ως πρωθυπουργός μετά το δημοψήφισμα του 2015, συγκάλεσε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών για να εξασφαλίσει τη στήριξή τους για το Μνημόνιο, δεσμεύτηκε ότι δεν θα κάνει εκλογές και, πριν προλάβουν να βγουν από την πόρτα, τις ανακήρυξε.

Το παλικάρι έχει καημό

Τα βάζω όλα κάτω – ακόμη και την προδιαφημιζόμενη από συνεργάτη της εφημερίδας Documento συνέντευξη με την Αντζι Σαμίου, όλα έχουν τη σημασία τους. Αυτό λοιπόν που καταλαβαίνω εγώ και πολύ άλλοι ως συριζαϊκό όραμα είναι να εκδικηθούμε την κυβέρνηση που άνοιξε τον τουρισμό (και δεν διόρισε τον μπαμπά του Νίκου Παππά επικεφαλής των αστικών συγκοινωνιών όλης της χώρας που θα τις έκανε τζιτζί και θα κυκλοφορούσαμε ο καθένας με το δικό του λεωφορείο αλλά δεν πρόλαβε). Να βγούμε όλοι στους δρόμους, να κηρύξουμε την επανάσταση του μοχίτο που παραπέμπει στον σύντροφο Φιντέλ, ή του ουίσκι του ακριβού, του 12ρικου που παραπέμπει στο ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα ώστε να πάρουν μια χαρά και οι γεφυρατζήδες. Να φιληθούμε με γλώσσα, να ανταλλάξουμε σάλια και ιδρώτες, να κολλήσουμε όλοι, στην επέτειο του Πολυτεχνείου «να το κάψουμε κυρ Στέφανε», να αρχίσουμε να πέφτουμε κάτω σαν τα κοτόπουλα, να κρασάρουν οι ΜΕΘ, να ξεχαρβαλωθεί το Σύστημα Υγείας, να δικαιωθεί ο Πολάκης, να αποδειχθεί ότι ο Τσιόδρας (ή «Τσιόρδας» όπως τον λέει ο Βελόπουλος διότι είναι να μην πάρεις ένα όνομα με κακό αυτί) λέει αρλούμπες, να φοβηθεί η κυβέρνηση και να παραδώσει (χωρίς εκλογές εννοείται) τη διακυβέρνηση της χώρας στον Τσίπρα που όπως είπε και το άλλο το παλικάρι ο Νάσος ο Ηλιόπουλος (πάλι κάρι στη δουλειά, στο σπίτι πάλι κάρι) είναι έτοιμος να κυβερνήσει. Ωπα, εδώ ήρθαμε, το έργο παίζεται σε πολλοστή επανάληψη, ας βγούμε για σάμαλι και κοκ. Εν τω μεταξύ, ίχνος ουσιαστικής πρότασης για την πανδημία δεν ανιχνεύεται ούτε με το κιάλι.

Ο Μπόμπος που πάει παντού

Ο λόγος της αντιπολίτευσης θυμίζει εκείνο το παλιό ανέκδοτο με τον Μπόμπο. Που στο σχολείο, στο μάθημα της Ζωολογίας είχε διαβάσει μόνο για το σκουλήκι. Και όταν τους έβαλαν ερώτηση για το κοράκι, έγραψε ότι είναι ένα πτηνό που τρέφεται με σκουλήκια τα οποία είναι ασπόνδυλα ζώα που ζουν σε τρύπες στο έδαφος και τα λοιπά και τα λοιπά. Οποια και αν είναι η ερώτηση, η απάντηση για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το hashtag υπέρκομψη, ο χλευασμός της αριστείας, το άνοιγμα του τουρισμού εκ του οποίου, για έναν ανεξήγητο λόγο, όσοι κόλλησαν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ασθένησαν τον Νοέμβριο και τα υπερφορτωμένα ΜΜΜ ακόμη και όταν τα κρούσματα ανεβαίνουν κατακόρυφα στην περιφέρεια.

Ολα αυτά, θα μπορούσαν να ήταν ευτράπελα αν οι συνθήκες δεν ήταν τόσο κρίσιμες. Και πολύ περισσότερο αν η κυβέρνηση δεν είχε κάνει περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά στραβοπατήματα ως προς τη διαχείριση της πανδημίας αλλά και την ψυχολογία των πολιτών.