Υπαρξιακά προβλήματα

^«Η πολιτική στήριξης της ιδιωτικής εκπαίδευσης έναντι του δημοσίου σχολείου συνεχίζεται ακάθεκτη. Από την προχειρότητα, την έλλειψη ενδιαφέροντος, την εγκατάλειψη της δημόσιας εκπαίδευσης, μεγάλος κερδισμένος είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία». Με το εν λόγω κείμενο ξεκινάει η ανακοίνωση που εξέδωσε στις 9 Νοεμβρίου όχι ένα κόμμα ούτε ένα συνδικαλιστικό όργανο εκπαιδευτικών του Δημοσίου, αλλά οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των εργαζομένων στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια… Καταγγέλλουν δηλαδή για την καλή τους λειτουργία τους εργοδότες των μελών τους. Τις επιχειρήσεις από τις οποίες και οι ίδιοι βιοπορίζονται. Συγκρίνουν τη λειτουργία των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων με τις υπηρεσίες που προσφέρουν τα δημόσια σχολεία. Αποφαίνονται ότι τα πρώτα λειτουργούν καλύτερα ως προς την τηλεκπαίδευση. Και καταλήγουν ότι αυτό είναι κακό, γιατί έτσι κερδίζουν τα ιδιωτικά.

Υπενθυμίζεται ότι η ΟΙΕΛΕ βάσει των ακρωνυμίων της σημαίνει Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας. Τονίζεται το ιδιωτικών. Φαντάζεται κανείς ότι φροντίζει για την υπεράσπιση και μόνο των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των εκπαιδευτικών που έχουν επιλέξει να εργαστούν στον ιδιωτικό τομέα.

Θεωρητικά τα μέλη της Ομοσπονδίας, έχουν όφελος εάν λειτουργούν ομαλά, με σεβασμό στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους, οι επιχειρήσεις του κλάδου. Αρα και το συνδικαλιστικό όργανο που τους εκπροσωπεί αν θέλει να έχει λόγο ύπαρξης οφείλει να στέκεται στο πλάι των εργαζόμενων μελών του και να νοιάζεται για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων στις οποίες αυτοί εργάζονται.

Στην ίδια ανακοίνωση η ΟΙΕΛΕ αναφερόμενη στην πρώτη μέρα με τα προβλήματα της τηλεκπαίδευσης στα δημόσια σχολεία επισημαίνει με υπογραμμισμένη τη φράση ότι «μεγάλοι χαμένοι είναι το 94% των μαθητών που φοιτούν στα δημόσια σχολεία». Προφανώς ο συγγραφέας της ανακοίνωσης ελπίζει να αυξηθεί το ποσοστό αυτό στο 100%. Βέβαια σε αυτή την περίπτωση ο ίδιος και τα υπόλοιπα μέλη της ΟΙΕΛΕ δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης. Ολα τα παιδιά θα φοιτούσαν στο Δημόσιο και οι καθηγητές θα ήταν μέλη της ΟΛΜΕ. Κάπου εκεί κρύβεται το πνεύμα της ανακοίνωσης.

Για τους συνδικαλιστές του χώρου των εκπαιδευτικών, ακόμα και αυτών του ιδιωτικού τομέα υπάρχει μόνο το Δημόσιο. Δεν είναι τυχαίο ότι καλλιεργούν μεταξύ των μελών τους την άποψη, ότι αμέσως μετά το πτυχίο θα πρέπει να δηλώνουν όχι απλά εκπαιδευτικοί. Αλλά αδιόριστοι εκπαιδευτικοί. ‘Η τέλος πάντως εν αναμονή εκπαιδευτικοί του Δημοσίου. Για όλους αυτούς τους συνδικαλιστές οι ιδιωτικές επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται είναι κάτι δαιμονικό. Κάτι που πρέπει να εκλείψει.

Στην ανακοίνωση της 9ης Νοεμβρίου, επισημαίνεται ως μομφή ότι «η συντριπτική πλειονότητα των ιδιωτικών σχολείων χρησιμοποιούν άλλες πλατφόρμες, αλλά ακόμη και αυτά που χρησιμοποιούσαν την πλατφόρμα του υπουργείου την άλλαξαν μέσα στη μέρα!». Το θαυμαστικό στο τέλος της φράσης, αποτελούσε μέρος του κειμένου. Υπονοώντας όχι κάτι με θαυμασμό, αλλά ως μομφή, ως κατηγορία.

Η στρέβλωση δεν ξεκίνησε τώρα. Το λάθος είναι του νομοθέτη και των αλλεπάλληλων κυβερνήσεων που συνεχίζουν να ανέχονται την εξαίρεση των εκπαιδευτικών των ιδιωτικών σχολείων από την ένταξή τους στο γενικό εργατικό δίκαιο στο οποίο υπάγεται όλος ο ιδιωτικός τομέας. Σαν ένα κράτος μέσα σε μια επιχείρηση. Ετσι και οι συνδικαλιστές του νιώθουν ότι αυτοί είναι το κράτος…