Οι Νύχτες της Μαρμότας

^«Η Μέρα της Μαρμότας» πρέπει να είναι η ταινία με τις περισσότερες αναφορές στην αρθρογραφία του ελληνικού Τύπου. Αν μάλιστα υπήρχαν στατιστικά των τελευταίων τριάντα ετών, θα μας έδειχναν ότι είναι η ταινία που χρησιμοποιήθηκε περισσότερο από κάθε άλλη στις εισαγωγές άρθρων – δεύτερη πρέπει να είναι η «Καζαμπλάνκα» με το Παρίσι και τρίτο το «Matrix» με το μπλε και το κόκκινο χάπι. Ομως σήμερα οφείλετε να είστε επιεικείς. Διότι «Η Μέρα της Μαρμότας» πράγματι περιγράφει πειστικά τις συνθήκες του lockdown. Κάθε μέρα είναι ίδια με την προηγούμενη. Οχι μόνο στη ρουτίνα, αλλά και σε αυτά που συμβαίνουν μέσα μας. Μια αναμέτρηση με τον εαυτό σου, αν μένεις μόνος, ή με την άλλη άκρη του καναπέ, αν συμβιώνεις. Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση, το ζητούμενο είναι ένα: να μιλιέσαι με τον άλλον όταν τελειώσει όλο αυτό.

Ομως η ζωή είναι ένας αλγόριθμος που τρέχει επάνω σε αρμονικές παραμέτρους. Από τη μια σε κλείνει στο σπίτι, αλλά από την άλλη δεν σου επιτρέπει να πλήξεις. Θα δεις, ας πούμε, λίγο Τραμπ, δηλαδή κινούμενα σχέδια για μεγάλους, απορώντας για τα εκατομμύρια που τον ψήφισαν. Και μετά, χυμένος στον καναπέ, θα πεις ότι αν ο Τραμπ ήταν στην Ελλάδα, σε συνθήκες ακραίου δικομματισμού, θα κέρδιζε εύκολα την εξουσία. Θα συσπείρωνε ψεκασμένους, αρνητές του ιού, αντιευρωπαϊστές, εθνικιστές, τον μέσο Ελληνάρα. Ωστόσο, αυτή την εβδομάδα οι θαυμαστές του θα απογοητευτούν βλέποντας τον πρόεδρο να καταρρέει με θόρυβο. Θυμίζει κάτι κινηματογραφικά τέρατα που, πριν τελειώσει η ταινία, καίγονται ουρλιάζοντας ή, όπως σχολίασε το CNN, μια αναποδογυρισμένη χελώνα κάτω από τον ήλιο.

Και έτσι όπως κάθεστε στο σπίτι, μπορεί να πετύχετε και τη συζήτηση των πολιτικών αρχηγών για την πανδημία. Αυτές οι κουβέντες, για θέματα πρωτίστως επιστημονικά, καμιά φορά θυμίζουν ποδοσφαιρικούς αγώνες καλλιτεχνών για φιλανθρωπικό σκοπό – παρακολουθείς κάτι τύπους που παριστάνουν ότι ξέρουν μπάλα. Θα έχει όμως ενδιαφέρον η κουβέντα. Ενδεχομένως και γέλιο. Θα επαναλάβει ο Τσίπρας την πρόταση για υπουργό Υγείας κοινής αποδοχής και, συνειρμικά, το μυαλό όλων θα πάει στον Πολάκη. Ελάτε τώρα, παραδεχθείτε το! Εχετε αναρωτηθεί πάνω από μία φορά πώς θα ήταν τώρα με Πολάκη στο υπουργείο Υγείας…