Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε

Tο πλάνο δείχνει έναν ιδιοκτήτη περιπτέρου σε έξαλλη κατάσταση. «Αυτό είναι χούντα! Να μας κλείνουν από τις 12 τα μεσάνυχτα; Λες και αν θέλουν τα παιδιά να πάνε με μπίρες στις πλατείες, δεν μπορούν να τις αγοράσουν νωρίτερα;». Την επόμενη μέρα τα ρεπορτάζ επιβεβαίωναν ότι ο περιπτεράς είχε δίκιο. Από την μία νεαροί δήλωναν αυτάρεσκα on camera ότι κατάφεραν να ξεγελάσουν τις Αρχές και πως συνωστίστηκαν και πάλι στις πλατείες αγοράζοντας ποτά πριν τα περίπτερα κατεβάσουν ρολά και από την άλλη κάποιοι χαρούμενοι δημοσιογράφοι που πάλι έγινε μπάχαλο.

Ενα θέατρο του παραλόγου σε ζωντανή μετάδοση, που απεικόνιζε με τον πιο γλαφυρό τρόπο το τι θα επακολουθούσε. Το lockdown ήταν μια επιλογή και μερίδας των πολιτών. Που θεώρησαν μαγκιά να βρουν μεθόδους να υπερβούν τον νόμο, να παρακάμψουν τους κανονισμούς, να κάνουν κρυφά πάρτι, καταλήψεις, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, να συνεχίσουν να μεταλαμβάνουν, να μη φορούν μάσκα, να μη ζοριστούν, ούτε να αλλάξουν σε τίποτα τις συνήθειες τους. Και από κοντά δημοσιολόγοι που αντιμετώπιζαν την επίδειξη της παροιμιώδους αδιαφορίας και εγωισμού κάτι μεταξύ μαγκιάς και κατορθώματος.

Και όταν τα κρούσματα εκτοξεύτηκαν, όλοι μαζί αποφαινόμασταν με ύφος ειδημόνων πως θα έπρεπε τα μέτρα να έχουν ληφθεί νωρίτερα. Και πως φταίει ο συνωστισμός στα λεωφορεία. Που φυσικά και φταίει, αλλά δεν ήταν αυτή η μοναδική αιτία της ιλιγγιώδους διασποράς του ιού. Ως εκ των υστέρων προφήτες βγάζαμε εκ του ασφαλούς συμπέρασμα πως η κατάσταση ξέφυγε όπως το καλοκαίρι, όταν, για να τρέξει ο τουρισμός, οι έλεγχοι χαλάρωσαν. Τότε βέβαια γινόταν η ανάποδη κριτική και στον δημόσιο διάλογο κυριαρχούσαν οιμωγές ότι θυσιάσαμε δημόσια υγεία για να δουλέψουν τα ξενοδοχεία.

Στο ίδιο έργο θεατές και το φθινόπωρο, όταν η κριτική που ακουγόταν ήταν πως «τα μέτρα τσακίζουν την εστίαση». Οταν τα κρούσματα ξεπέρασαν το φράγμα των 2.000, ακούσαμε πως «η κυβέρνηση άργησε να πάρει μέτρα». Τη μια λέγαμε «παιδιά είναι και έχουν δικαίωμα να κάνουν καταλήψεις ή να βγουν στις πλατείες να ξεσκάσουν» και την επομένη «έπρεπε όλα να κλείσουν από την αρχή». Τη μια «δεν μπορεί το κράτος να επαφίεται στην ατομική ευθύνη, πρέπει να κάνει ελέγχους» και την επομένη ακούγαμε αναλύσεις για το «αυταρχικό κράτος».

Εν πολλοίς λέγαμε τα πάντα και τα αντίθετά τους, ένας παραλογισμός που υποδαυλιζόταν από δημοσιολόγους και τηλε-αναλυτές, με μόνιμο παρονομαστή πως πάντα έχει δίκιο ο πολίτης. Ενας πάντα άμοιρος ευθυνών πολίτης που έχει μόνο δικαιώματα και που βασικά πάντα κάποιος δεν τον καταλαβαίνει και τον αδικεί. Και μέσα σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου κάποιοι που θεωρούν νορμάλ να αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη υγειονομική κρίση της σύγχρονης παγκόσμιας ιστορίας ως πεδίο άσκησης αντιπολιτευτικής γυμναστικής. Και απεφάνθησαν πως τα στελέχη της κυβέρνησης «θυσιάζουν τους ανθρώπους της εστίασης και του πολιτισμού με πρόσχημα την πανδημία». Θα μπορούσε βέβαια απλά να πει πως έγινε μια στραβή στη βάρδια τους.