Η Γαλλία είναι κοσμικό κράτος. Η Ελλάδα, όχι

Η κτηνώδης δολοφονία δι’ αποκεφαλισμού του γάλλου εκπαιδευτικού Σαμουέλ Πατί από ισλαμιστή Τσετσένο οδήγησε τη Γαλλία, υπό την ηγεσία του προέδρου της Μακρόν, σε εντυπωσιακή προβολή της κοσμικότητας του γαλλικού κράτους και των φιλελεύθερων ιδεών. Βέβαια ούτε ο επόμενος ισλαμιστής δολοφόνος στη Νίκαια ενεφορείτο από φιλελεύθερες ιδέες…

Στη Γαλλία το κοσμικό κράτος, απότοκο της Γαλλικής Επανάστασης, έχει επικρατήσει τόσο θεσμικά όσο και στην κοινωνία. Δεν έχουν θέση στις λειτουργίες του γαλλικού κράτους ούτε θρησκείες ούτε (ας μην το ξεχνάμε αυτό) βασιλιάδες και αριστοκρατίες. Το αποικιοκρατικό της παρελθόν όμως την οδήγησε, ενοχικά ίσως, όχι μόνον στην αθρόα υποδοχή πολιτών από τις πρώην αποικίες της (έως εδώ καλά), αλλά και σε σχετική χαλαρότητα ως προς την τήρηση του κοσμικού θεσμικού πλαισίου της. Ετσι ναι μεν δεν επιτρέπονται θρησκευτικά σύμβολα σε οργανωμένους δημόσιους χώρους (π.χ. σχολεία, δικαστήρια κ.λπ.) όμως λειτούργησαν – χωρίς έλεγχο – κοινότητές γύρω από θρησκευτικά τεμένη που, εν ονόματι της «πολυ-πολιτισμικότητας» αντιστάθηκαν στην ενσωμάτωση πολλών μεταναστών στον πολιτισμό της χώρας υποδοχής τους. Σε αυτό αντιδρά τώρα η χώρα υπό την ηγεσία του προέδρου της.

Το γεγονός και οι εικόνες της έμπρακτης αυτής αντίδρασης χαιρετίστηκαν από τον πολιτισμένο κόσμο. Χαιρετίστηκαν και στην Ελλάδα, ακόμα και διά στόματος Πρωθυπουργού. Ομως, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει κανείς ότι αυτό για την Ελλάδα είναι άκρως αντιφατικό. Γιατί η Ελλάδα δεν έχει, ούτε σήμερα, διακόσια χρόνια μετά την έναρξη του απελευθερωτικού Αγώνα, αποβάλει το σφιχταγκάλιασμα Εκκλησίας και Κράτους. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι κοσμικό κράτος. Γιατί οι παπάδες είναι οιονεί δημόσιοι υπάλληλοι αντί να πληρώνονται από τους όποιους πρόθυμους πιστούς. Γιατί στο Δημόσιο – ακόμα και στα δικαστήρια – προβάλλουν επιβλητικά εικονίσματα. Γιατί στα σχολεία δεν διδάσκεται η Ιστορία των Θρησκειών, αλλά γίνεται κατήχηση (κανείς δεν θα εμπόδιζε βέβαια όποιον θέλει να παρακολουθήσει και μαθήματα κατήχησης οργανωμένα από την Εκκλησία ή όποιον άλλον). Γιατί ο (η) Πρόεδρος της Δημοκρατίας βάσει του Συντάγματος πρέπει να είναι χριστιανός ορθόδοξος. Γιατί… Γιατί μπλέκουμε σκοπίμως τη μακραίωνα ορθόδοξη παράδοση του έθνους μας – που προφανώς αποτελεί σημαντικό μέρος της ιστορίας μας – με τη λειτουργία του σύγχρονου κράτους.

Ετσι, λοιπόν, ενθουσιαζόμαστε, συμπαραστεκόμαστε και χειροκροτούμε τους Γάλλους και το κοσμικό τους κράτος αγνοώντας το δικό μας, μη κοσμικό κράτος. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους κυβερνητικούς. Μήπως λοιπόν πρέπει να ξαναδούμε το θέμα; Μήπως πρέπει να τεθεί για την επόμενη συνταγματική αναθεώρηση ο χωρισμός Κράτους και Εκκλησίας; Και εν τω μεταξύ να θεσμοθετηθούν νόμοι και διατάξεις προς αυτή την κατεύθυνση; Αλλά πρώτα απ’ όλα τολμάμε να τιμωρήσουμε με 150 ευρώ πρόστιμο – όπως τους υπόλοιπους πολίτες – τους παπάδες και επισκόπους που επιδεικτικά δεν φοράνε μάσκα; Ή μήπως πιστεύουμε – μεσούσης της πανδημίας μάλιστα – ότι το κουταλάκι της «θείας μετάληψης» δεν μπορεί να γίνει αγωγός του ιού;

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι δρ Πολιτικός Μηχανικός